ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಫುಡ್ !

ಮೊನ್ನೆಯಿಂದ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಫುಡ್ ನದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಮೊದಲು ನಾನು ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ಯಾಬೇಜನ್ನು ಹೇಗೆ ತಯಾರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಮಾರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಬ್ಬಾತ ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿಕೆ ಮುಖಾಂತರ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಿಂದಿನ ದಿನವೇ ನಾನು ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ನಿಂದ ಕ್ಯಾಬೇಜ್ ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆತಂಕದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಫ್ರಿಜ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ಯಾಬೇಜನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದೆ. ನನಗೇನೂ ಅದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತರಹ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದರ ಒಂದು ಪದರನ್ನು ತುಂಡು ಮಾಡಿ ಮೂಸುತ್ತ ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟೆ. ಕ್ಯಾಬೇಜ್ ರುಚಿ ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಬ್ಬಾ ನಾನು ತಂದಿದ್ದು ಕ್ಯಾಬೇಜೆ ಅಂತ ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು. ಆದರೂ ಸಮಾಧಾನವಾಗದೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಲಾಡಿದಾಗ ಅದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು.

ಮರುದಿನ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಅಕ್ಕಿ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಸಾರವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಜನರು ಅನ್ನಮಾಡಿಕೊಂಡು ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಊಟ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಅನ್ನವನ್ನು ಉಂಡೆಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಚೆಂಡಿನಂತೆ ಅದನ್ನು ಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತ ಅದು ಪುಟಿದು ವಾಪಾಸು ಬರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ಅದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಅಕ್ಕಿ ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ನಗಬೇಕೋ ಅಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಅಕ್ಕಿಯಾದರೆ ಅದು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ತೇಲುವುದಿಲ್ಲವೇ, ಅಕ್ಕಿ ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಬಿಸಿಗೆ ಕರಗುವುದಿಲ್ಲವೇ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ವಾಸನೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ ಇಂಥ ಆಲೋಚನೆ ಯಾರಿಗೂ ಯಾಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಟೀವಿಯವರು ಜನರ ಗೊಂದಲ ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಆಹಾರ ತಜ್ಞರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಗಹನವಾದ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಅವರು ಅದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಅಕ್ಕಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಅನ್ನಬೆಂದ ಮೇಲೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಸೇರುತ್ತದೆ ಜೊತೆಗೆ ಪಿಷ್ಟವೂ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳುವವರೇ ಇಲ್ಲ!

ನಾನೂ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ತಮಾಷೆಗೆ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡಂತೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಉಂಡೆ ಕಟ್ಟಿ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಎಸೆದೆ. ಅದು ಪಚಕ್ಕನೆ ಬಿದ್ದು ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಉಂಡೆ ಕಟ್ಟಿ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಇನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಗೋಡೆಗೆಲ್ಲ ಬಡಿದರೆ ಗೋಡೆಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಪೇಯಿಂಟ್ ಖರ್ಚು ಬೇರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗದರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಊಟ ಮಾಡುವಂತೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೂ ಮೊದಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದು ನಾನು ಎಂಬ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮೊಟ್ಟೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ವರದಿ ಬರತೊಡಗಿತು. ಮೊಟ್ಟೆಯ ಸಿಪ್ಪೆಯ ಪದರನ್ನು ತೆಗೆದು ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತ ನೋಡಿ ಇದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸುವಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ನಗು ಬಂದಿತು. ಸಕ್ಕರೆಯಲ್ಲೂ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸಕ್ಕರೆ ಇದೆಯೆಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಹಾರ ತಜ್ಞರು ಎಷ್ಟೇ ಬರಿ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿದರೂ ಜನ ನಂಬುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ತಾವು ತಂದ ಅಕ್ಕಿ ಸಕ್ಕರೆ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹೊರಕ್ಕೆಸೆದರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ವಠಾರದ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಚೆಂಡುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲ ಆತಂಕದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಅನ್ನದ ಚೆಂಡುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ಓಡಿದರು. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಒಂದು ಚೆಂಡು ಕೊಡಿಸು ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಿದರೂ ಎಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿ ಗಾಜುಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಮನೆಯವರು ಕೊಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮೆತ್ತನೆಯ ಬಾಲ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಾಗಾಯಿತು. ಆದರೂ ರಜೆ ಮುಗಿದು ಶಾಲೆ ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲ ಮೊದಲೇ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಮ್ಯಾಚುಗಳನ್ನು ಆಡಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸಿದರು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಚೆಲ್ಲದೇ ಹಾಗೆ ತೆಗೆದಿರಿಸಲು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದರು. ಕೆಲವು ಯುವಕರು ರೈಸ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಬಾಲ್ ತಯಾರಿಸಿ ಹೊಸ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಅಪ್ ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ ಮಾಡುವ ಕನಸು ಕಾಣತೊಡಗಿದರು.

ಬುದ್ಧಿವಾದ

ಶಾಂತಲಾ ಕೆಲವು ಸಮಯದಿಂದ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಸುಕೂಸನ್ನು ಸೆರಗಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಆಕೆ ಅವರಿವರ ಬಳಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡರೂ ಕಾಣದಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆಕೆ ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಅಂಗಲಾಚಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶಾಂತಲಾಗೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಎನಿಸಿ ತಾವೇ ಅವಳ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇಕರಿಯಿಂದ ಬ್ರೆಡ್ಡೋ. ಬನ್ನೋ ಹೀಗೆ ಏನಾದರೂ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹೀಗೆ ತಿಂಗಳುಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ಭಿಕ್ಷುಕಿಯ ಮಗು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾದಂತೆ ಅದನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಹತ್ತಿದಳು. ಶಾಂತಲಾಗೆ ಆಕೆ ದಿನವಿಡೀ ಬಿರು ಬಿಸಲಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತ ಮಗುವನ್ನೂ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಒಡ್ಡುತ್ತಾ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಬದಲು ಯಾವುದಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎನಿಸಿದರೂ ಮಗು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾದ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ಹೋಗಬಹುದು ಎಂದು ತಮಗೆ ತಾವೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ವರುಷ ಕಳೆದು ಮಗು ನಡೆದಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೂ ಆಕೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಈಗ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಂದನಿಂದಲೂ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಶಾಂತಲಾಗೆ ಕರುಳು ಚುರುಕ್ಕೆಂದಿತು. ಸೀದಾ ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಮಗು ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೂ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿಸ್ತಿಯಲ್ಲ ನಿಂಗೆ ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಟವಾಡಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಇರಬೇಕಾದ ಕಂದನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿಸ್ತಿಯಲ್ಲ, ನಾಚಿಕೆಯಾಗಲ್ವಾ ಎಂದು ಅವಳನ್ನು ಗದರಿಸಿದರು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಂದ ಇವರ ಸೀರೆಯನ್ನು ಜಗ್ಗುತ್ತ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಯನ್ನು ಇವರ ಮುಂದೆ ಚಾಚಿದಾಗ ಅದರ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ ಕಂಡು ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಎನಿಸಿ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಬೇಕರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಪೊಟ್ಟಣ ಖರೀದಿಸಿ ತಂದು ಆ ಮಗುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟರು. ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ನೋಡು ಹೀಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಬದಲು ಯಾವುದಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ಮಗುವನ್ನು ಅಂಗನವಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿ ಮಗುವಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು. ನೀನು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿದ್ದು ಸಾಲದು ಅಂತ ನಿನ್ನ ಮಗನೂ ಮುಂದೆ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾ, ಅವನನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡು. ತಾಯಿಯಾದವಳು ಮಗುವಿನ ಬಾಳು ಹಸನು ಮಾಡಲು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ನೀನು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಮಗುವಿನ ಬಾಳಿಗೆ ಶತ್ರು ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದೆಲ್ಲ ಗದರಿಸಿದರು.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು ಶಾಂತಲಾರನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಏನಮ್ಮ ಸುಮ್ನೆ ಇದ್ದೀನಂತ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡ್ತೀರಾ, ಏನೋ ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು ಕೊಟ್ಟಿದೀನಿ ಅಂತ ಜಮಾಯ್ಸೋಕೆ ಬರ್ತೀರಾ, ಅವನು ನನ್ನ ಮಗ, ನಾನು ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡಿಸ್ತೀನಿ, ಅದನ್ನು ಕಟ್ಕೊಂಡು ನಿನಗೇನು ಆಗ್ಬೇಕಿದೆ, ಸುಮ್ನೆ ನಿನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನೀನು ಹೋಯ್ತಾ ಇರು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮಗು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ನ್ನು ಅದರ ಕೈಯಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಎಸೆದಳು. ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ ಅಳತೊಡಗಿದ. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ದರದರನೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಳು.

ಭಿಕ್ಷುಕಿಯ ಅಹಂಕಾರದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಾಂತಲಾಗೆ ಗರಬಡಿದಂತಾಯಿತು. ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವವಳ ಬಳಿ ಉಗಿಸಿಕೊಂಡೆನಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ತಾನೇ ಅವಳಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದುಂಟು. ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕೊಬ್ಬು. ನನಗಾದರೂ ಯಾಕೆ ಬೇಕಿತ್ತು ಅವಳ ಸಹವಾಸ. ಸುಮ್ನೆ ಅವಳ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಉಗಿಸಿಕೊಂಡೆನಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ಏನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಾಯಲಿ ನನಗೇನು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಪಮಾನದಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಇವರ ಮ್ಲಾನವದನ ಕಂಡು ಏನಾಯಿತೆಂದು ಆತಂಕದಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಶಾಂತಲಾ ಭಿಕ್ಷುಕಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಲು ಹೋಗಿ ಅವಳ ಕೈಲಿ ತಾನು ಬೈಸಿಕೊಂಡೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಗದರಿಸುವರು. ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಕಿತ್ತು ಅದೆಲ್ಲ. ಅವಳು ಏನಾದರೂ ಮಾಡ್ಲಿ ನಿನಗೇನು ಎಂದು ಅನ್ನಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಏನಿಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಪತಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತೆ ಅಂದರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳು ಸಾಮಾನು ತಂದು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರು ಎಂದಾಗ ಅವರಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕಿಯ ಮುಖ ನೋಡಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ ಎಂದರು.

ಆನಂತರ ಏನೇ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಪತಿಯೇ ತಂದು ಕೊಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರು ಭಿಕ್ಷುಕಿಯಿಂದ ಆದ ಅಪಮಾನವನ್ನು ಮರೆಯತೊಡಗಿದರು. ಕೆಲವು ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗಲೆಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕಿಯ ನೆನಪಾಗಿ ಅವಳು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಲೇ ಬಾರದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೂ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ಅವಳನ್ನೇ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದವು. ಆದರೆ ಅವಳೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಶಾಂತಲಾ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಮತ್ತೆ ಅವರು ಆ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಕೆಲಸಮಯದ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುವಾಗ ಶಾಂತಲಾ, ಸುಮ್ಮನೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಯಾಕೆ ಅವರ ಸಮಯ ಯಾಕೆ ದಂಡ ಮಾಡೋದು ಅವರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದುಕೊಂಡು ತಾವೇ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕಿ ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೆಂದೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಏನಾಗಿರಬಹುದು, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಅವಳ ತಂಟೆಗೆ ಬಂದರೆ ಎಂದು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿರಬಹುದೇ, ಅವಳು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರ ಬಳಿಯಾದರೂ ಕೇಳಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡರು.

ಆದರೆ ನಾನು ಆ ಭಿಕ್ಷುಕಿ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದರೆ ಏನು ಹೇಳಲಿ, ಬೇಡ, ನನಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಾಳಜಿ, ಅವಳು ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಎಲ್ಲೇ ಹೋಗಲಿ ನನಗೇನು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತಾವು ಖರೀದಿಸಿದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ರಿಕ್ಷಾ ಹತ್ತಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನುಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಂತಾಗಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕಿ ! ಅರೆ ಇವಳು ತನ್ನ ಕಾಲು ಯಾಕೆ ಹಿಡೀತಾಳೆ ಅವತ್ತು ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅಂದವಳು ಎಂದು ಅವರು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅಮ್ಮಾ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡಮ್ಮ, ಅವತ್ತು ನಿಮಗೆ ಏನೇನೋ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ. ನೀವು ಕ್ಷಮಿಸಿದೆ ಅನ್ನೋವರೆಗೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕಾಲು ಬಿಡಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತ ಅವರ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು.

ಶಾಂತಲಾ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿ, ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳೋ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ, ನಾನ್ಯಾರು ನಿಂಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳೋಕೆ, ಹಾಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ನಾನೇ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಕೇಳಬೇಕು, ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಆದರೂ ಮಾತಾಡ್ದೆ ನೋಡು ಅದಕ್ಕೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದಾಗ ಅವಳು ಧಿಗ್ಗನೆದ್ದು ದಯವಿಟ್ಟು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಬೇಡೀಮ್ಮಾ, ಅವತ್ತು ನೀವು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಜೋಪಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಗೇ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಕೂತ್ಕೊಂಡೆ. ಆಗ ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ದಿಟ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ನನ್ನ ಬಾಳಿನ ಹಾಗೆ ಮಗನ ಬಾಳು ಹಾಳಾಗಬಾರದು. ಅವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಅವತ್ತೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ. ಮಾರನೆ ದಿನಾನೇ ಕೂಲಿ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಕೊಂಡೆ. ನೀವು ಹೇಳ್ದ ಹಾಗೇ ಮಗೂನ ಅಂಗನವಾಡಿಲಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಈವಾಗ ನೀವು ಹೇಳ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅವತ್ತಿಂದ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬೇಕು ಅಂತ ನಿಮಗೋಸ್ಕರ ಹುಡುಕಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬರೋವಾಗ ಕತ್ತಲಾಗ್ತಿತ್ತು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ಕೂಡ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ್ಲಾದ್ರೂ ನೀವು ನೋಡೋಕೆ ಸಿಗಬಹುದು ಅಂತ ಆಗಾಗ ಈ ಕಡೆ ಬರ್ತಾ ಇರ್ತೀನಿ. ಇವತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿದ್ರಲ್ಲ ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ. ನಿಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದ ನನ್ನ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಮೇಲಿರಲಿ ತಾಯಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡು ಎಂದು ಅವಳು ಅಂಗಲಾಚಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು.

ಶಾಂತಲಾ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾಳು. ಮಗನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡ್ಕೋ ಎಂದು ಹರಸಿದರು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು ತಾಯಿ ನಿಮ್ಮದು ಎನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ನ ಸೀರೆಯ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಕಣ್ಣೊರೆಸುತ್ತ, ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ ತಾಯಿ, ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಟ್ಟಿರಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋದಳು. ಅಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ರಿಕ್ಷಾದವ, ಅಮ್ಮಾ ನೀವು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ರಿ ಎಂದಾಗ ಶಾಂತಲಾ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು.

ನಯವಂಚಕ

ಬೆಲ್ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಯಾರು ಬಂದಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಕೈ ತೊಳೆದು ಕೊಂಡು ಟವೆಲ್ ನಿಂದ ಕೈಯೊರೆಸುತ್ತ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದೆ. ಬಾಗಿಲ ತೂತಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಬೋಳು ತಲೆಯ ಕನ್ನಡಕಧಾರಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಯಾರಪ್ಪ ಇವನು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದ. ನಾನು ತಟ್ಟನೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಏನು ಎನ್ನುವಂತೆ ಅವನತ್ತ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಅವನು ನನ್ನತ್ತ ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, “ಕನ್ನಡ” … ಎಂದ. ನಾನು ಹೌದು ಎನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ. ಅವನ ಮುಖ ಅರಳಿ, “ಅಬ್ಬಾ, ನೀವು ನಮ್ಮವರೇ! ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ನಿಮ್ಮ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಅನ್ಯ ಭಾಷಿಗರು ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದಾರಲ್ಲವೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ತಿಳಿಯಿತು, ನೀವು ನಮ್ಮವರೆಂದು. ಆದರೂ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲವೇ” ಎಂದು ನನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾದ.

ನಾನು, “ಅದು ಸರಿ, ನೀವು ಯಾರೂಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ … ” ಎಂದು ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲವೊಂದನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಅದರ ಜೊತೆ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ ನನ್ನ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯಿತು. ಆ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಮೂಗರಳಿಸಿ ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತ, ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣೇ! ಆಹಾ! ಇದು ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಣ್ಣು. ಆದರೆ ಇವನೇಕೆ ನನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವನು, “ಮೇಡಂ, ನೋಡಿ ಒಳ್ಳೆ ರಸ್ಪೂರಿ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು. ಎಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿದೆ ಅಂದರೆ ಅಮೃತ.. ಅಮೃತ, ಒಂದು ತಿಂದು ನೋಡಿ. ಆಮೇಲೆ ನಂಗೆ ದಿನಾ ತರೋಕೆ ಹೇಳ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು” ಎಂದೆಲ್ಲ ಅದರ ಗುಣಗಾನ ಆರಂಭಿಸಿದ.

ನಾನು ನಗುತ್ತ, “ನನಗೆ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣೆಂದರೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ” ಎಂದೆ. ಅವನ ಮುಖ ಊರಗಲವಾಗಿ,”ಹೌದೇನು, ತೊಗೊಳ್ಳಿ ಮೇಡಮ್, ನಿಮಗಾಗಿಯೇ ತಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲವನ್ನು ರವಾನಿಸಿದ. ನಾನು ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವನು, ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಿ ಮೇಡಂ, ಒಂದು ಕೆಜಿ ಇದೆ ಎಂದಾಗ ನಾನು, ಓಹ್ ಇವನು ಮಾರಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಅದರ ಜೊತೆ ರೇಟು ಕೇಳಿ ಕರೆಂಟು ಹೊಡೆದ ಹಾಗಾಯಿತು, “ಏನು? ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿನಾ? ನಾನು ಮೊನ್ನೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಜಿ ತೊಗೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ನಾನೆಂದಾಗ, ಅವನು , “ಅಯ್ಯೋ ಮೇಡಂ, ಅವರೆಲ್ಲ ನಿಮಗೆ ರಸಪೂರಿ ಅಂತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಈ ಹಣ್ಣು ಸಿಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಣ್ಣುಗಳ ಸೈಜ್ ನೋಡಿ ಮೇಡಮ್” ಎಂದ. ಆದರೆ ನಾನು, ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವನ ಕೈಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲ ಕೊಡಲು ಹೋದೆ, ಅವನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. “ನಿಮಗೆ ಅಂತ ಕಡಿಮೆಗೆ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಇನ್ನೂರಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ನೀವು ನೂರ ಎಂಭತ್ತು ಕೊಡಿ, ನೀವು ನಮ್ಮವರೇ ಅಲ್ವ” ಅಂದ.

ನನಗೆ ಅದರ ತೂಕದ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯವಾಗಿ, “ಇರಿ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ಒಂದು ಕೆಜಿ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅಂತ ನೋಡ್ತೀನಿ” ಅಂತ ಅನ್ನುತ್ತ ಒಳಗೆ ಹೋದೆ. ಸ್ಕೇಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ ಕಾಲು ಕೆಜಿಯಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಬಂದಿತು. ಅಬ್ಬಾ ಇವನು ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ತೂಕದಲ್ಲೂ ಮೋಸ, ಜೊತೆಗೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ರೇಟು ಬೇರೆ. ನನಗೇನು ಗ್ರಹಚಾರವೇ ಇದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಅವನಿಗೆ, “ನನಗೆ ಬೇಡ, ತೂಕ ಬೇರೆ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ” ಎಂದೆ. ಅವನು, “ಇಲ್ಲ ಮೇಡಂ ತೂಕ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ನಾನು ತೂಕ ಮಾಡಿಯೇ ತಂದಿದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಸ್ಕೇಲ್ ಸರಿ ಇಲ್ಲವೇನೋ” ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ರೇಗಿ ಹೋದರೂ ಅವನ ಜೊತೆ ವಾಗ್ವಾದ ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ, ಏನೇ ಇರಲಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಕೊಳ್ಳುವ ಗ್ರಹಚಾರ ನನಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ, ಬೇಡ ಎಂದೆ.

ಆಗಲೂ ಅವನು ಚೀಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಚೀಲವನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ನೆಲದ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಲು ಹೋದೆ. ತಟ್ಟನೆ ಅವನು, “ಮೇಡಂ ಪ್ಲೀಸ್, ಹಣ್ಣು ತೊಗೊಳ್ಳಿ, ನೀವು ಹಣ್ಣು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನಾನು, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಉಪವಾಸ ಬೀಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ಬೇರೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಹಣ್ಣು ಮಾರಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದವ ಈಗ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ ಛೆ, ಯಾಕೆ ಬೇಕಿತ್ತು ನನಗೆ ಇವನ ಸಹವಾಸ, ಮನೆಕೆಲಸ ಬೇರೆ ಬಾಕಿ ಇದೆ ಎಂದು ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಿ ಅವನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸಾಗ ಹಾಕುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಮತ್ತೆ ಎಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಡ್ತೀಯಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ನೂರೈವತ್ತು ಕೊಡಿ ಮೇಡಂ, ತೂಕ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ ಅಂದ್ರಲ್ಲ ನಾಳೆ ಇಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಎರಡು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಂದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ನಿಮಗೆ ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಿದ.

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿ, ಹೋಗಲಿ ಯಾವ್ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಖರ್ಚು ಮಾಡ್ತೀವಿ, ಹಾಗೆ ಹೋಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡರಾಯಿತು. ಅಲ್ಲದೆ ನಾಳೆ ಹಣ್ಣು ತಂದುಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದನಲ್ಲ, ಮತ್ಯಾಕೆ ಚಿಂತೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಪರ್ಸ್ ನಿಂದ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟು ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ. ಅವನು ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡನ್ನು ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ಸಂತಸದಿಂದ, ನಾಳೆ ಬರ್ತೀನಿ ಮೇಡಂ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋದ.

ನಾನು ಒಳಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳು ಊಟಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ನೆನಪಾಗಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಹೋಳುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಟ್ಟೆ. ಮಕ್ಕಳು, ವಾವ್! ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಒಂದೊಂದು ಹೋಳುಗಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡರು. ಇವರು ಊಟ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೇ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು, “ಮಮ್ಮಿ ಹಣ್ಣು ಭಾರಿ ರುಚಿಯಾಗಿದೆ” ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ನೂರೈವತ್ತು ಕೊಟ್ಟೆನಲ್ಲ ಎಂದು ಇದ್ದ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಸಂತಸವಾಗಿ ನಾನೂ ಒಂದು ಹೋಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ, ಇವರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟೆ. ಅವನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಹಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ರುಚಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇವರೂ ತಿಂದು, ಹಣ್ಣು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ ಎಲ್ಲಿ ತೊಗೊಂಡೆ ಎಂದಾಗ ನಾನು ಹಣ್ಣು ಮಾರಲು ಬಂದಿದ್ದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದೆ.

ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟೆ ಎಂದಾಗ ಇವರು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದರು. “ಇದೇನೂ ಸೀಸನ್ ನ ಮೊದಲ ಹಣ್ಣಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೊಂದು ದುಬಾರಿ ರೇಟು ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳೋಕೆ. ಯಾಕೆ ತೊಗೊಂಡೆ ನೀನು” ಎಂದು ಇವರು ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿದಾಗ ನಾಳೆ ಎರಡು ಹಣ್ಣು ಫ್ರೀಯಾಗಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಾಗ, “ಹೌದು ಹೌದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರು, ಆದ್ರೆ ಅವನು ಮಾತ್ರ ಬರಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮಂಥ ಮುಗ್ಧ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡೋದು ಅದೆಷ್ಟು ಸುಲಭ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದ್ರೆ ಇದ್ದುದೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡ್ತೀರಿ” ಎಂದು ಇವರು ರೇಗಿದಾಗ ನನಗೆ, ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮೋಸ ಹೋದೆನೇ, ಛೆ ಆ ಮನುಷ್ಯ ನೋಡಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯವನ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮರುಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಒಳಮನಸ್ಸು ಅವನು ದುಪ್ಪಟ್ಟು ದರ ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ ಅದರ ಜೊತೆ ತೂಕದಲ್ಲೂ ಮೋಸ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಒಳ್ಳೆಯವನಿರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮೊಸಳೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆಲ್ಲ ಮೋಸ ಮಾಡಿ ಹೋಗುವ ಮೋಸಗಾರನೇ, ಆದರೆ ಅವನು ನಾಳೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದಾನಲ್ಲವೇ ನೋಡೋಣ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ನಾಳೆ ನೋಡೋಣ ಎಂದೆ. ಇವರು ಸುಮ್ಮನಾದರು.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಹಣ್ಣು ಮಾರುವವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತೆ. ಸಂಜೆಯಾದರೂ ಆತನ ಪತ್ತೆಯಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೀವ್ರ ನಿರಾಸೆಯಾಯಿತು. ಇವರು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವಾಯಿತಲ್ಲ ಛೆ, ನನ್ನನ್ನು ಮಾತಿನಿಂದ ಮರುಳು ಮಾಡಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟನಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಬಂದರೆ ಅವನು ಎಷ್ಟೇ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ಅವನ ಬಳಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಶಪಥ ಮಾಡಿದೆ. ಇವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ, ಹಣ್ಣು ತಂದುಕೊಟ್ಟನೇ ಎಂದು ಕೇಳ ಹೊರಟವರು ನನ್ನ ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ಕಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಇವತ್ತಲ್ಲ ನಾಳೆ ಬಂದಾನು ಎಂದು ನನಗೆ ನಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಆಗ ನನಗೆ ಅವನು ಮೋಸ ಮಾಡಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಸಂಶಯ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಯಿತು, ಇಂಥಾ ಮೋಸಗಾರರು ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಜನರಿಗೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ನಂಬುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುವುದು, ತಾವೆಲ್ಲಿ ಮೋಸ ಹೋಗುತ್ತೇವೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನದಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಜನ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುವುದು. ಇನ್ನು ಯಾರೇ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದರೂ ನಾನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಶಪಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ನಾನು ಮೋಸ ಹೋಗಿದ್ದು ನನಗೆ ತೀವ್ರ ಮುಜುಗರ ತಂದಿತ್ತು.

ವಾರದ ಬಳಿಕ ಹಣ್ಣಿನವ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬೆಲ್ ಮಾಡಿದ. ಅದನ್ನು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡಿದ ನನಗೆ ಅವನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹಣ್ಣು ಕೊಡಬಹುದು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಬರದೇ ಇರಲು ಏನಾದರೂ ಬಲವಾದ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಅವನಿಗೆ ಹುಷಾರಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಆಸೆ ಚಿಗುರಿತು. ನಾನು ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಅವನ ನೆನಪಾಗಿ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿರಲಿಲ್ಲ. ಓಹ್! ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮೋಸಗಾರನೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಿರುತ್ಸಾಹ ಮೂಡಿತು. ನಮಗೆ ಹಣ್ಣು ಕೊಡಲಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಬರಲಿ, ಬಾಗಿಲೇ ತೆರೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಪತ್ತೆಯೇ ಇಲ್ಲ.

ಸುಮಾರು ಒಂದು ತಿಂಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಬಾರಿಸಿತು. ಯಾರೆಂದು ಬಾಗಿಲ ತೂತಿನಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಿನವ ನಿಂತಿದ್ದ! ನಾನು ನಮಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಹಣ್ಣುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಲೇ ಅಥವಾ ಅವನೇ ಹಣ್ಣು ಕೊಡಲು ಬಂದಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ತುಡಿತವುಂಟಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ನೋಡುವವನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕನ್ನಡ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಛೆ, ಎಷ್ಟು ನಾಟಕ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇನ್ನು ನಾನು ಹಣ್ಣುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವನಂತೆ ನಟಿಸಬಹುದು, ಇವನ ಬಳಿ ತನಗೇನು ಕೆಲಸ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಾನು ಅಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಅವನು ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ, ಅರೆಬರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ, ತಾನು ತಂದ ಹಣ್ಣುಗಳ ವರ್ಣನೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೆ ನಿಂತಿದ್ದವ ನಂತರ ಹೊರಟು ಹೋದ. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಮತ್ತೆ ಬಂದ. ಆದರೆ ನನಗೆ, ಬಂದ್ದಿದ್ದು ಅವನು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಎಂಥಾ ಮೋಸಗಾರರಿದ್ದಾರೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಇನ್ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬಬಾರದು ಎಂದು ನಾನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ.

ವಾರದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಬೆಲ್ ಮಾಡಿದ. ಆದರೂ ನಾನು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನು ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬೆಲ್ ಬಾರಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಎದುರು ಮನೆಯವರ ಬಳಿ ಆತನ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದೆ. ಅವರು, “ಅದೊಂದು ಕಿರಿಕ್ ಪಾರ್ಟಿ, ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಬೆಲ್ ಬಾರಿಸ್ತಾನೆ ಅಂತ ಬಾಗ್ಲು ತೆರಿಯೋದು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ್ರೆ ತೊಗೊಳ್ಳೊವರೆಗೂ ಬಿಡೋದೇ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೂ ಮೋಸ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಅದಕ್ಕೇ ತೊಗೊಳ್ಳಲ್ಲ, ಆದ್ರೂ ಬರ್ತಾನೆ ಇರ್ತಾನೆ. ಬರಬೇಡಾ ಅಂತ ಎಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಬೇಜಾರಾಗಿ ಅವನೇ ಬರೋದನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಡ್ತಾನೆ” ಎಂದರು. ಆಗ ನನಗೆ, ಮೋಸ ಹೋಗಿದ್ದು ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ತಿಳಿದು ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು.

ಆ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಒಂದು ವರುಷವಾದರೂ ಅವನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ ನನಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೋಸ ಮಾಡೋಣ ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ನಾವಿದ್ದ ಮನೆಗೆ ಬೇರೆಯವರು ಬಂದಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡೋಣವೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೋ ಅಂತೂ ಬೆಲ್ ಬಾರಿಸುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.
ಆಗೋ, ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಬಾರಿಸಿತು. ಅವನೇ ಬಂದನೇನೋ !?

ಕನಸೋ ? ವಾಸ್ತವವೋ ?

ಗಾಢ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೇಮಂತನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಧೊಪ್ಪನೆ ಬಿದ್ದ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಏನದು ಶಬ್ದ ? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ತವರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಕಳ್ಳ ಬಂದಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಆತಂಕ ಶುರುವಾಯಿತು. ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ನೋಡಲೂ ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಕಳ್ಳನ ಬಳಿ ಚಾಕು ಚೂರಿ ಅಥವಾ ಗನ್ ಇದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯ ತಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಳ್ಳ ಏನಾದರೂ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಎಂದೂ ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಚಿನ್ನ ಒಡವೆ ಇರುವ ಕಪಾಟು ತನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲೇ ಇದೆಯಾದರೂ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿ ವಿಗ್ರಹಗಳು, ದೀಪಗಳೆಲ್ಲ ಇದೆಯಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲನೆದ್ದ. ಲೈಟು ಹಾಕಲೂ ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಫೋನಿನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತ ಮಕ್ಕಳ ರೂಮಿನತ್ತ ನಡೆದ. 

ಮಕ್ಕಳ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ಅರೆ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಅರೆ! ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದ್ದೆನಲ್ಲ, ಈಗ ತೆರೆದಿದೆ ಅಂದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕಳ್ಳ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಅಂತಾಯ್ತು. ಈಗ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನ ಫೋನಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ನಂಬರಿನಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿತು. ಹೇಮಂತನಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ರಾತ್ರಿ ಎರಡುವರೆ ಕಳೆದಿದೆ. ಇಷ್ಟೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರು ಯಾರು, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಇರಬಹುದೇ, ಎಂದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣ ಅವಳು ಅವಳ ಫೋನ್ ಬಿಟ್ಟು ಯಾಕೆ ಬೇರೆ ನಂಬರ್ ನಿಂದ ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿದರೂ ಯಾರೆಂದು ನೋಡಲು ಕುತೂಹಲವಾಗಿ ಅವನು ಫೋನ್ ಎತ್ತಿ ಹಲೋ ಎಂದ.
ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ವಿಕೃತವಾದ ನಗು ಕೇಳಿಸಿ ಹೇಮಂತ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದ. ಅದರ ಜೊತೆ ಗೊಗ್ಗರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಲೋ ಎಂದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ವಿಕಟ ನಗೆ, ಅವನಿಗೆ ಹೃದಯವೇ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಅವನ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಗಡಗಡ ನಡುಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ಆಕೃತಿಯೊಂದು ಹಾದು ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಹೇಮಂತನಿಗೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪುವುದೊಂದೇ ಬಾಕಿ. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಬ್ಯಾಟರಿ ಎಲ್ಲ ಹೊರಬಂದಿತು. ಅವನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಭಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಎದೆ ನಗಾರಿಯಂತೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ತಾನು ನೋಡಿದ್ದು ದೆವ್ವವನ್ನೇ ಅಥವಾ ಕಳ್ಳನನ್ನೇ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದವರ್ಯಾರು, ಅದು ಮನುಷ್ಯರ ಸ್ವರದಂತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಅಬ್ಬ ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ರೂರತೆ ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಅದು ದೆವ್ವವಾಗಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಚಳಿ ಬಂದವರಂತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಡಗಡ ನಡುಗತೊಡಗಿದ.

ಈಗ ನೋಡಿದ್ದು ದೆವ್ವವೇ ಇರಬಹುದೇ, ಹೇಗೆ ತಾನು ದೆವ್ವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಲಿ. ತಾನು ಎದ್ದು ಬಂದಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಲು ಫೋನ್ ಮಾಡಿತೇ, ಅದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ, ಈಗ ಅದು ತನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು, ದೆವ್ವಗಳಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿ ಯಾವುದೂ ತಡೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ನೆನಪು. ಹಾಗೆ ಅದು ಬಂದರೆ ತಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಭಯವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹನುಮಾನ್ ಚಾಲಿಸಾ ಪಠಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಆದರೂ ಅವನ ಭಯ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂಡ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ದೆವ್ವ ಬಂದರೆ ತನಗೆ ತಿಳಿಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಭಯವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ವಿಕಾರವಾದ ಆಕೃತಿಯೊಂದು ನಿಂತಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೇಮಂತನಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗಿ ಧಿಗ್ಗನೆದ್ದು ಕುಳಿತ. ಅರೆ, ತಾನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ.ಅಂದರೆ ತಾನು ನೋಡಿದ್ದು ಕನಸಿರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಗಮನ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ಹರಿಯಿತು. ಅರೆ! ತನ್ನ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೋಲ್ಟ್ ಹಾಕಿದೆ ಅಂದರೆ ದೆವ್ವ ಬಂದಿದ್ದು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಂದಿತ್ತು! ತಾನು ಮಲಗುವ ಮುಂಚೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ನುಗ್ಗಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನೋಡಿದರೆ ಬೋಲ್ಟ್ ಹಾಕಿದೆ, ಅದು ನಾನು ರಾತ್ರಿ ದೆವ್ವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು.

ದೆವ್ವ ಈಗಲೂ ಇಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಆತಂಕವಾಯಿತು. ತಾನು ನೋಡಿದ ಹಾರರ್ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ದೆವ್ವಗಳು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಮಾತ್ರವೇ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ಈಗ ದೆವ್ವ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮೆಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಬಗ್ಗಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದ. ಎಲ್ಲೂ ಏನೂ ಕಾಣಿಸದಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಫೋನ್ ಮಕ್ಕಳ ರೂಮಿನ ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಓಡಿದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಫೋನ್ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ಫೋನ್ ಗಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹುಡುಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅವನ ಫೋನ್ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ರಾತ್ರಿ ಬಂದ ದೆವ್ವ ತನ್ನ ಫೋನ್ ಕದ್ದೊಯ್ಯಿತೆ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಮೂರ್ಖತನಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ನಗು ಬಂದಿತು. ದೆವ್ವಗಳಿಗೆ ಫೋನ್ ಯಾತಕ್ಕೆ ಬೇಕು, ಛೆ, ತಾನು ಮೂರ್ಖನಂತೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾದರೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಫೋನ್ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ವಾಪಾಸು ತನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ. ಬೆಡ್ ನ ಪಕ್ಕದ ಕಾರ್ನರ್ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಫೋನ್ ಇದ್ದಿದ್ದು ಕಂಡು ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಫೋನ್ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ, ದೆವ್ವ ತನ್ನ ಫೋನ್ ಬ್ಯಾಟರಿ ಎಲ್ಲ ಹಾಕಿ ಇಲ್ಲಿ ತಂದು ಬಿಟ್ಟಿತೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ತಾನು ಮೂರ್ಖನಂತೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅನಿಸತೊಡಗಿತು.

ಆದರೆ ದೆವ್ವವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಇನ್ನಾರು ಇದ್ದರು ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ? ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಇದೆಲ್ಲ? ಛೆ! ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಯಾಕಾದರೂ ಕಳುಹಿಸಿದೇನೋ ಅವರೆಲ್ಲ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ದೆವ್ವ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗ ಅವನಿಗೆ, ದೆವ್ವಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಏನಾದರೂ ಸಿಟ್ಟಿದ್ದು ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಲೆಂದು ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚನೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜೀವ ಝಲ್ಲೆಂದಿತು. ಅವನ ಎದೆ ಮತ್ತ ನಗಾರಿಯಂತೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಫೋನ್ ಗೆ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಕಾಲ್ ಬಂದ ನೆನಪಾಗಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೆವ್ವ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಅದರ ಫೋನ್ ಕಾಲ್ ನಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅವನು ಫೋನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದಾಗ ಫೋನ್ ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿತ್ತು. ಛೆ! ಇದೂ ಈಗಲೇ ಕೈ ಕೊಡಬೇಕೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅವನು ಅತುರಾತುರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಚಾರ್ಜರ್ ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಫೋನ್ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಲು ಇಟ್ಟ. ಸ್ವಲ್ಪ ಚಾರ್ಜ್ ಆಗಲಿ ಆಮೇಲೆ ನೋಡಿದರಾಯಿತು, ಅದುವರೆಗೂ ಬಾತ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೊರಟ.

ಅವನು ಹಲ್ಲುಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಡಬ್ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಹೇಮಂತನಿಗೆ ದೆವ್ವ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತೆ ಎಂದು ಭಯವಾಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡವುದೆಂದು ಎಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ದೇವರೇ ನನಗೆ ಯಾಕೆ ಇಂಥಾ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಿಯಾ, ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಏನೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಈ ದೆವ್ವ ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಈ ದೆವ್ವದಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡು ಎಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಕಳಕಳಿಯಿಂದ ಮನವಿ ಮಾಡಿದ. ನಂತರ ಮೆಲ್ಲನೆ ಬಾತ್ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಬಂದ. ಶಬ್ದವಾಗಿದ್ದು ಏನು ಎಂದು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುವಾಗ ಅವನ ಮೂಗಿಗೆ ಸುಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಬಡಿಯಿತು.

ಅವನ ಗಮನ ಫೋನ್ ನತ್ತ ಹರಿದು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದ. ಚಾರ್ಜ್ ಗೆ ಇಟ್ಟ ಫೋನ್ ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಹೊಗೆ ಏಳುತ್ತಿತ್ತು ! ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ಇದು ದೆವ್ವದ ಕೆಲಸವಾಗಿರಬಹುದೇ, ಹಾಗಿದ್ದರೆ ದೆವ್ವ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಂದಿತ್ತೆ ನಿನ್ನೆ, ತಾನು ಕಂಡಿದ್ದು ಕನಸೇ ಅಲ್ಲ.. ನಿಜವೇ ಆಗಿರಬಹುದೇ, ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ತಾನೇ ಎದ್ದು ರೂಮಿನ ಬೋಲ್ಟ್ ಹಾಕಿರಬಹುದೇ, ನಿದ್ದೆಯ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಅದು ತನಗೆ ಮರೆತು ಹೋಯಿತೇ, ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಫೋನ್ ಸುಟ್ಟಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅವನ ತಲೆ ತಿನ್ನತೊಡಗಿದವು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಂದು ಸುಳಿವು ಕೂಡ ಫೋನ್ ಜೊತೆಗೆ ಸುಟ್ಟುಹೋಯಿತಲ್ಲ. ಈಗ ನಿಜವೇನೆಂದು ತಿಳಿಯುವ ಬಗೆಯಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಅವನ ತಲೆ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಯಿತು.

ನೋಟು ನಿಷೇಧ

ಐನೂರು ಹಾಗೂ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ನೋಟುಗಳು ನಿಷೇಧವಾಗಿ ನಿನ್ನೆಗೆ 42 ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ನಾನು ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎರಡು ಪಿಂಕ್ ನೋಟುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಚಿಲ್ಲರೆ ಮಾಡಿಸಲು ಬ್ಯಾಂಕಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಜನಜಂಗುಳಿ ನೋಡಿ ಜಾತ್ರೆಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ನವೆಂಬರ್ 9 ರಂದು ಜನಜಂಗುಳಿ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೊಂಚವಾದರೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಗೆಳತಿ ಕೂಡ ಸರತಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತಸದಿಂದ ಹಬ್ಬ ಹೇಗಾಯ್ತು ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕವಳು, ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬವೆಲ್ಲ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು. ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದೆ ಹಬ್ಬ ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಿ, ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತೂ ನಿಂತೂ ಕಾಲು ನೋಯಿಸಿ ಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಬಂತು. ಬಡವರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿಯೇ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ, ಎಂಥ ಗತಿ ಬಂದಿತು ನಮಗೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ಅವಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೊಡಪ್ಪ ಎಂದು ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ಕೊಟ್ಟರೆ ನೂರು ಹಾಗೂ ಐವತ್ತರ ನೋಟುಗಳಿಲ್ಲ, ಹತ್ತರ ಬಂಡಲ್ ಆಗಬಹುದೇ ಎಂದು ಆತ ಕೇಳಿದಾಗ ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳಾದರೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೊಂಚವೂ ಸುಧಾರಿಸಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ವಾಯಿತು.

ಕಾಳಧನಿಕರನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕಲು ಮಾಡಿದ ನೋಟು ನಿಷೇಧ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ಘೋರವಾಗಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಹಳೆಯ ನೋಟುಗಳ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಉಳಿದ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಖಾತೆಗೆ ಜಮೆ ಮಾಡಿದ ರೈತರಿರ ಕೈಗೆ ದಕ್ಕಿದ್ದು ಎರಡು ಪಿಂಕ್ ನೋಟುಗಳು. ಅದನ್ನು ಚಿಲ್ಲರೆ ಮಾಡಿಸಲು ಕೊಟ್ಟ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಿಗೆ ಹೋದರೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ರೈತರಿಗೆ ತಾವು ಬೆಳೆದ ಫಸಲನ್ನು ಕಟಾವು ಮಾಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಹೇಗೋ ಕಟಾವು ಮಾಡಿಸಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತಂದರೆ ಕೊಳ್ಳುವವರಿಲ್ಲ ಕಾರಣ ಕೊಳ್ಳುವವರ ಬಳಿ ಹಣವಿಲ್ಲ. ಕೂಲಿಯಾಳುಗಳಿಗೆ ಕೆಲಸವೇ ದೊರಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ದುರ್ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲವರು ಕೆಲಸದವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಅವರು ಪಾಪ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಪಂಚಾಮೃತ ಎಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗೋಸ್ಕರ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ.

ಇನ್ನು ಅನೇಕ ಅಶಕ್ತರು, ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತರು, ವಯಸ್ಸಾದವರು ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಾಗದೆ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಗ್ರಾಹಕರಿಗಾಗಿ ಕಾದು ಕಾದೂ ಸೋತುಹೋದರೇ ವಿನಃ ಒಂದು ಪೈಸೆಯ ವ್ಯಾಪಾರ ಕೂಡ ಆಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಲಸೋಲ ಮಾಡಿ ಬಂಡವಾಳ ಹಾಕಿ ಅಂಗಡಿ ಹಾಕಿದವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಚಿಂತಾಜನಕವಾಗಿದೆ. ಯಾರಿಗೂ ವ್ಯಾಪಾರವಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಲವಲವಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನು ದುಡ್ಡಿದ್ದವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ತಮ್ಮದೇ ಹಣ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇದ್ದರೂ ತೆಗೆಯಲಾರದಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಆದರೂ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಡೆಬಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಮುಂತಾದ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿದ್ದುದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರು. ತೀವ್ರವಾದ ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗಷ್ಟೇ. ಆದರೂ ಜನ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಳಿತಾಗುವುದಾದರೆ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೆ ಮೋದಿಯವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗುವುದೇ ಎಂದು ಈಗೀಗ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನವೆಂಬರ್ 8 ರಂದು ಮೋದಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನಂತೆ ಇದುವರೆಗೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಂದ ಕಾಳ ಧನಿಕರನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಸರಕಾರ ಚಾಪೆ ಕೆಳಗೆ ತೂರಿದರೆ ಕಾಳಧನಿಕರು ರಂಗೋಲಿಯಡಿ ತೂರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಇರುವ ಕಾಳಧನಿಕರೆಲ್ಲ ಏನೇನೋ ಉಪಾಯ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ನೋಟುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಫಲಗೊಳಿಸಲು ಸರಕಾರ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅವರ ಆದೇಶಗಳಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಡೆತಗಳು ಬಿದ್ದವೇ ಹೊರತು ಕಾಳಧನಿಕರು ಮಾತ್ರ ಆರಾಮವಾಗಿ ಇದ್ದಾರೆ.

ನವೆಂಬರ್ 8 ರಂದು ಮೊದಲಿಗೆ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ನವೆಂಬರ್ 24ರ ಬಳಿಕ ಇದನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದರು. ಆದರೆ ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ನಿಯಮಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋದವು. ಡಿಸೆಂಬರ್ 30ರವರೆಗೆ ಕಾಲಾವಕಾಶವಿದೆ ಜನರು ಆತಂಕ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂದರು. ಆದರೆ ನಿನ್ನೆ ಇದುವರೆಗೂ ಯಾಕೆ ಹಳೆನೋಟುಗಳನ್ನು ಜಮೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಜನ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ನೀಡಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹಳೇ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಖಾತೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಮೆ ಮಾಡುವಾಗ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ನೀಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ಜನರು ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲ ಜಮೆ ಮಾಡಬಹುದು ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಜನರ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಬೆದರಿ ತಮ್ಮ ಆದೇಶವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದರು ಎಂದು ಮಾಹಿತಿ ಬಂದಾಗ ಬಗ್ಗಿದವನಿಗೆ ಗುದ್ದು ಹೆಚ್ಚು ಎಂಬ ನಾಣ್ನುಡಿ ನೆನಪಾಯಿತು.

ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಇದ್ದ ನೋಟುಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧ ಮಾಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಸಣ್ಣ ನೋಟುಗಳನ್ನುಮೊದಲೇ ಬ್ಯಾಂಕು ಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರ ಒದಗಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಸರಕಾರ ಅದನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ನೋಟು ನಿಷೇಧ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಅಥವಾ ಅವರು ಕೇವಲ ಕಾಳಧನಿಕರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗುರಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೋ ಎಂದು ಸಂಶಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಕಾರಣಗಳು ನೋಟುಗಳ ನಿಷೇಧದಿಂದ ಕಪ್ಪು ಹಣ ಮತ್ತು ಕಳ್ಳ ನೋಟುಗಳ ಹಾವಳಿ ಮತ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ಕಪ್ಪು ಹಣವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯವಾಗಲಿದೆ ಎಂದು. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತಿದೆಯೇ, ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬಳಿ ಸಿಕ್ಕ ಹೊಸ ನೋಟುಗಳು, ಕಾಳ ಧನಿಕರು ಏನೇನೋ ಸರ್ಕಸ್ ಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಹಣವನ್ನು ಹೊಸ ನೋಟುಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಅನುಮಾನ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಅವರೆಲ್ಲ ಕಾಳ ಧನ ಕೂಡಿಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಏನು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತರೂ ದೊರಕದ ಹಣ ಕಾಳ ಧನಿಕರಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ದೊರಕಿತು. ಇನ್ನು ಕಳ್ಳ ನೋಟಿನ ಜಾಲದವರು ಹೊಸ ನೋಟುಗಳ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಮುಗ್ಧ ಜನರಿಗೆ ಹೊಸನೋಟಿನ ನಕಲಿ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ವಂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಥಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜನ ನರಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಸರಕಾರ ಎಲ್ಲರೂ ಆದಷ್ಟೂ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸಬೇಕು ಎಂದು ಆದೇಶ ಮಾಡಿತು. ಆದರೆ ಸರಕಾರ ಯಾಕೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆನ್ ಲೈನ್ ವ್ಯವಹಾರ, ಕಾರ್ಡ್ ಬಳಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ, ಎಷ್ಟೋ ಜನ ವಿದ್ಯಾವಂತರೇ ಅದನ್ನು ಬಳಸಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕಾರ್ಡು ಹೊಂದಿರುವವರು ಸುಳ್ಳು ಕರೆಗಳಿಗೆ ಮೋಸ ಹೋಗಿ ಹಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲು ಅದರ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು ಎಂದು.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಅವಿದ್ಯಾವಂತರಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ಜನರಿಗೆ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗಳಿಲ್ಲ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರ ಬಳಿ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನುಗಳಿಲ್ಲ, ಅದೆಲ್ಲ ಇದ್ದವರಲ್ಲೂ ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬಳಸಲು ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನುಗಳಿಗೆ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ಸಿಗದ ಹಳ್ಳಿಗಳೆಷ್ಟೋ ಇವೆ. ಇನ್ನು ವಿದ್ಯುತ್ ಎಷ್ಟು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ತಾಸು ಇರುತ್ತವೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ ಮುಗ್ಧರು, ತಮಗೆ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ತಿಳಿಯದೆಂದು ಅವರು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಬೇರೆಯವರು ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರು ಹೊಣೆ.

ಬಲವಂತದ ಮಾಘಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಲು ಹೋದರೆ ಮುಂದೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಆನ್ ಲೈನ್ ಹಾಗೂ ಕಾರ್ಡ್ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ವಂಚನೆಗಳು ಅಧಿಕವಾಗಬಹುದು. ಕ್ಯಾಶ್ ಲೆಸ್ ವ್ಯವಹಾರ ಎನ್ನುವುದು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿಟ್ಟಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಅನ್ನುವಂತಾಯಿತು. ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗೆ ಜನ ಒದ್ದಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಸರಕಾರ ನೋಟು ನಿಷೇಧ ಮಾಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊಡೆತ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಜನ ನೀರಿಗಾಗಿ ಕ್ಯೂ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವರು ಈಗ ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲೋ ಅಥವಾ ನೀರಿಗೋ ಎಂದು ಗೊಂದಲ ಪಡುವಂತಾಗಿದೆ.

ಮೊದಲು ಸರಕಾರ ಜನರನ್ನು ವಿದ್ಯಾವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಿ. ಅವರಿಗೆ ಜೀವನಾವಶ್ಯಕವಾದ ನೀರು, ರಸ್ತೆ,ವಿದ್ಯುತ್ ಗಳನ್ನೂ ಒದಗಿಸಲಿ, ನಂತರ ಕ್ಯಾಶ್ ಲೆಸ್ ಮಾಡುವತ್ತ ಚಿತ್ತ ಹರಿಸಲಿ. ದೇಶ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಯಾವ ಪ್ರಜೆ ತಾನೇ ನೋಡಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾವಣೆ ತರಬೇಕು ನಿಜ ಆದರೆ ರಾತೋ ರಾತ್ರಿ ಬದಲಾವಣೆ ಅಸಾಧ್ಯ. ಅಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೋದರೆ ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಲಾಭವೇನಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ತಾಳ್ಮೆ ಹಾಗೂ ಸಹನೆ ಇರಬೇಕು. ಅದು ಇವತ್ತಿನವರೆಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಇದೆ ಆದರೆ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಕೆಲವರು ಮಾಡುವ ತಪ್ಪಿಗೆ ಸರಕಾರ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನುಮಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದೆ ಇದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ?

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಕೇಬಲ್ ಟೀವಿ ಗೆ ಸೆಟ್ ಟಾಪ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಹಾಕಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂದು ಸರಕಾರ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿತು. ಇದರಿಂದ ಜನರಿಗೆ ಏನು ಲಾಭವಾಯಿತು. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಡಿಜಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ಎಂದು ಆಯಿತೇ ಹೊರತು ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಷ್ಟವಾಯಿತು. ಸೆಟ್ ಟಾಪ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಖರೀದಿಸಲು ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ತೆರಬೇಕಾಯಿತು. ಇನ್ನೂರು ಇನ್ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಕೇಬಲ್ ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಅದೇ ಚಾನೆಲ್ ಗಳನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ದರ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಸೆಟ್ ಟಾಪ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ಖರ್ಚು ಬೇರೆ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಸೆಟ್ ಟಾಪ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಕೆಟ್ಟು ಹೋದರೆ ಅದರ ರಿಪೇರಿ ಖರ್ಚು ಬೇರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯೇ ಹೊರತು ಲಾಭವೇನಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ವರುಷ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದವರಿಗೆ ಸೆಟ್ ಟಾಪ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನ ಭೂತ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಬೇರೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನೇನು ಕಾದಿದೆಯೋ ? ಇನ್ನು ನೋಟಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಯಾವಾಗ ಬಗೆ ಹರಿಯುವುದೋ ಆ ಭಗವಂತನೇ ಬಲ್ಲ.

ಪಿಂಕ್ ನೋಟು

ಸಾವಿರ ಹಾಗೂ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟುಗಳು ನಿಷೇಧವಾದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಹೊಸ ನೋಟು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗೆ ಬಂದ ದಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು, ಹೊಸ ನೋಟು ನೋಡಬೇಕು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಓಡಿದ್ದರು. ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಜನ ತಾವು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ನೋಟನ್ನು ಟ್ರೋಫಿ ಪಡೆದವರಂತೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆಸೆಯಿಂದ ನಾನೂ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ನೋಟುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸಿದೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತರೂ ಗರಿ ಗರಿಯಾದ ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ಕೈಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಅದೇನೋ ಅವರ್ಚನೀಯ ಆನಂದ! ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಬೇಸರ ದಣಿವು ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅದರ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಹರಿಯಬಿಟ್ಟೆ. ಓಹ್, ನಿಮಗೆ ಆಗಲೇ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತೇ, ನೀವು ಲಕ್ಕಿ, ನಮಗಿನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಕಮೆಂಟುಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಳು ಮೊರೆಯ ಇಮೊಜಿಯನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿ ಇನ್ನಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಬೀಗಿದೆ.

ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಸಾಮಾನು ತರಲು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅಂಗಡಿಯವ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಬಿಲ್ ನಾಲ್ಕ್ ನೂರ ಮೂವತ್ತು ಎಂದ. ನಾನು ಜಂಭದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಪರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾವಾಗಿ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಗರಿಗರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪಿಂಕ್ ನೋಟನ್ನು ತೆಗೆದು ಅವನತ್ತ ಚಾಚಿದೆ ಅಷ್ಟೇ, ಅವನು ದೆವ್ವ ಕಂಡವನಂತೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಅಯ್ಯೋ ಪಿಂಕ್ ನೋಟಾ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದ. ಅವನು ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡು ಗತ್ತಿನಿಂದ ನಗುತ್ತ, ಹೌದು, ನೀವು ನೋಡೇ ಇಲ್ವಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

ಅವನು, ಅಲ್ಲ ಮೇಡಂ, ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನೋಟು ಕೊಡ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ, ನಾನು ಚಿಲ್ಲರೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಕೊಡಲಿ ನಿಮಗೆ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲ ಮೇಡಂ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೊಟ್ರೇನೆ ಸಾಮಾನು ಎನ್ನುತ್ತ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆದಿರಿಸತೊಡಗಿದ. ನನಗೆ ಮುಖ ಭಂಗವಾದಂತಾಯಿತು. ಪರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬರೀ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಎರಡು ನೋಟುಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದವು. ಬೇರೆ ನೋಟುಗಳೇ ಇಲ್ಲ, ಛೆ ಹೊಸ ನೋಟಿಗೆ ಎಂಥಾ ಅವಮರ್ಯಾದೆ, ನನಗೂ ಯಾಕೆ ಹೊಳೆದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ನೋಟಿಗೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು. ಈಗ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಈಗ ಬಂದೆ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಮಾಡಿಸ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ ಎಂದಾಗ ಅವನು ಕುಹಕದ ನಗೆ ನಕ್ಕ.

ನಾನು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸದವಳಂತೆ ಪಕ್ಕದ ಅಂಗಡಿಗೆ ನುಗ್ಗಿದೆ. ಚಿಲ್ಲರೆ ಇದ್ರೆ ಕೊಡಪ್ಪ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ಹೊರತೆಗೆದಾಗ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಯವನಂತೆ ಈತನೂ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದ! ಅರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ನೋಟನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾಕೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವನನ್ನೇ ಕೇಳಿದೆ. ಅಲ್ಲ ಮೇಡಂ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನೋಟಿಗೆ ನಿಮಗೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ, ನೀವು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದ. ನನ್ನ ಉತ್ಸಾಹ ಆಗಲೇ ಟುಸ್ಸೆನ್ನತೊಡಗಿತು. ಇನ್ಯಾರ ಹತ್ರವೂ ಉಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಅಲ್ಲಿನ ಕ್ಯೂ ನೋಡಿ ನಾನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದೆ. ಹನುಮಂತನ ಬಾಲದಂತಿದ್ದ ಕ್ಯೂ ನೋಡಿ ಇವತ್ತು ಉಪವಾಸವೇ ಗತಿಯೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಪಿಂಕ್ ನೋಟನ್ನು ಅವನತ್ತ ಚಾಚಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೊಡಪ್ಪ ಎಂದೆ. ಆತನ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು.

ಬ್ಯಾಂಕಿನವ, ದುಡ್ಡು ಬಂದಿಲ್ಲ ಮೇಡಂ, ನಾಳೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದ. ಅರೆ! ನಂಗೆ ಸಾಮಾನು ಕೊಳ್ಳೋದಿದೆ. ಈಗಲೇ ಬೇಕು ಎಂದೆ. ಅವನು ನನಗುತ್ತರಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಪಿಂಕ್ ನೋಟುಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸತೊಡಗಿದ. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಅವರತ್ತ ಕರುಣಾಜನಕ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀರಿದೆ. ಪಾಪ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪಿಂಕ್ ನೋಟಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಆತನಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯವಿದ್ದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಅಬ್ಬಾ ಇಲ್ಲಾದರೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸಿಗುತ್ತಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟುಗಳ ಬಂಡಲ್ ಒಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೈಗಿತ್ತಾಗ ನಾನು, ಅಯ್ಯೋ, ಇದ್ಯಾಕೆ, ನೂರರ ನೋಟು ಕೊಡಪ್ಪಾ ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲ ಮೇಡಂ ನೂರೂ ಇಲ್ಲ ಐವತ್ತೂ ಇಲ್ಲ, ಇದೇ ಇರೋದು ಅನ್ನುತ್ತ ನನ್ನತ್ತ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನೋಡಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಿಂದುಗಡೆ ನಿಂತಿದ್ದವ, ಮೇಡಂ, ನಿಮಗೆ ಬೇಡಾ ಅಂದ್ರೆ ನಾನು ತೊಗೊಳ್ತಿನಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಪಿಂಕ್ ನೋಟನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕಿನವನತ್ತ ಚಾಚಿದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನು ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿನದ್ದೇ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಬ್ಯಾಂಕಿನವನ ಕೈಯಿಂದ ಬಂಡಲ್ ಕಿತ್ತು ಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಅಂಗಡಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಅಂಗಡಿಯವ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಬಂಡಲ್ ಕಂಡು ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಮೇಡಂ ಈವಾಗ ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಬಿಡಿ, ನಿಮಗೂ ಅರ್ಜೆಂಟಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾಗುತ್ತಲ್ವೆ ಎಂದಾಗ, ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ಇವನ ಬಳಿ ಸಾಲ ಮಾಡಬೇಕೇ, ಇದುವರೆಗೂ ಒಬ್ಬರ ಹತ್ರಾನೂ ಸಾಲ ಪಡೆಯದೇ ಈವಾಗ ಸಾಲಗಾರಳಾಗಬೇಕೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಮುದುಡಿತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಹಾಲಿಗೆ, ತರಕಾರಿಗೆ, ಪೇಪರ್ ಗೆ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಯೋಚನೆಯೂ ಆಯಿತು.

ನಾನು ಅರೆಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಗಲೀಪ್ಪ, ಉಳಿದ ದುಡ್ಡು ಬೇಗನೆ ವಾಪಾಸು ಕೊಟ್ ಬಿಡ್ತೀನಿ ಎಂದೆ. ಆತ ನಗುತ್ತ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲಮ್ಮ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕೊಡಿ. ನೀವು ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೆ ತಾನೇ ಬರೋದು, ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಾಮಾನಗಳನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಟ್ಟ. ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟೆ. ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ವಿನ್ಯಾಸದ ಬ್ಯಾಗುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಾದರೂ ಖಾಲಿ ಪರ್ಸ್ ನ ನೆನಪಾಗಿ ಬರೀ ನೋಡಿಯೇ ತೃಪ್ತಿ ಪಡಬೇಕಾಯಿತು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಿನ ಅಂಗಡಿ ಕಂಡು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಈಗಲೇ ಎಲ್ಲ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ನಾಳೆಗೆ ಏನು ಗತಿ, ದಿನಾ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಓಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂತಲ್ಲಾ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎ ಟಿ ಎಂ ನ ನೆನಪಾಗಿ ಅತ್ತ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಯೂ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಮನೆಯತ್ತ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ ನಡೆದೆ. ಹೋಗುವಾಗಿನ ಉತ್ಸಾಹ ಬರುವಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊರಗೆ ಹೋದರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮೂರು ಬ್ಯಾಗುಗಳ ತುಂಬಾ ಸಾಮಾನುಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಿತವೆನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ದುಡ್ಡಿದ್ದೂ ಬಡತನದ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಈಗ ಏನಾದರೂ ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ನೂರು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

ಪಿಂಕ್ ನೋಟಿನ ಮೋಹವೂ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಖಾಲಿ ಕಾಗದವನ್ನೇ ನೋಡಿದಂತಾಯಿತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳೇ ಪರ್ಸ್ ತೆಗೆದು ಇಪ್ಪತ್ತರ ಕೆಂಪು ನೋಟುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಎಂಥಾ ಗತಿ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತಪ್ಪ, ಮೋದಿಯವರು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಬಡವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ, ನೂರು, ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿಗಳ ನೋಟುಗಳಿಗಾಗಿ ದಿನಾ ಪರದಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಡ್ ಮುಖಾಂತರ ಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎಂದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗಿ ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಧಾವಿಸಿದೆ. 

ಮಾಸದ ಪ್ರೀತಿ

ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಎದುರು ಒಂದು ಕಾರು ಬಂದು ನಿಂತಾಗ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಿರಿದು ಗೊಳಿಸಿ ಕಾರಿನಿಂದ ಯಾರು ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡಿದರು. ಎದುರಿನ ಸೀಟಿನಿಂದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಇಳಿದು ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ನಿಂತ. ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಇಳಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ವರಾಂಡದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡ ತೊಡಗಿದರು.

ಆ ಮಹಿಳೆ ಇಳಿಯುವಾಗ ಯುವಕ ಅವರ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಿದ ಕೈಯನ್ನು ಆಕೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತ ಅತ್ತ ತಳ್ಳಿ ನಿಧಾವಾಗಿ ಇಳಿದು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅವರ ತಲೆಯ ತುಂಬಾ ಬಿಳಿ ಕೂದಲು ನೋಡಿ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ನವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಅದು ಶಾಂತಿ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ನಿಂತರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಹಿಂದಕ್ಕೋಡಿತು. ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತೆ ಹಸಿರಾಗತೊಡಗಿತು.

ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಆಡಿ ಬೆಳೆದವರು. ಅವಳ ಅಣ್ಣ ಶಾಂತರಾಮ ಹನುಮಂತಯ್ಯನವರ ಸ್ನೇಹಿತ ಹಾಗೂ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದವರು. ಶಾಂತಿ ಅವರಿಗಿಂತ ನಾಲ್ಕು ವರುಷ ಚಿಕ್ಕವಳಾದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗಿಂತ ತಾನೇ ಹಿರಿಯವಳು ಅನ್ನುವ ತರಹ ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಅವಳ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಈಗಲೇ ಹೀಗಾದರೆ ಇನ್ನು ಇವಳು ತನ್ನ ಗಂಡನ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾಳೋ ಎಂದು ಆತಂಕಗೊಂಡಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಹನುಮಂತಯ್ಯನಿಗೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವ ರೀತಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನೋಡಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಹನುಮಂತಯ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಲಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ತಾನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದಾದರೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನೇ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನ ಅಮ್ಮ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾದರೆ ನೀನು ಅವಳ ಗುಲಾಮನಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಅವಳು ನಿನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳುವವಳಲ್ಲ ಎಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮಗ ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವ, ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಾಯತ್ರಿಗೆ ಅವನು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೂ ಅದೇ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ಗಾಯತ್ರಿಗೆ ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಗಂಡುಬೀರಿ ಹೆಣ್ಣು ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸೊಸೆಯಾಗುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಶಾಂತಿ ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಫೈಲಾದಾಗ ಗಾಯತ್ರಿ ಅವಳನ್ನು ಬೇಡವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣವೂ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅವಳು ದಡ್ಡಿ, ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾದರೆ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳೂ ದಡ್ಡರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಮಗನಿಗೆ ಹೆದರಿಸಿದ್ದಳು.

ಶಾಂತಿಯ ಮನೆಯವರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಾಂತಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ಅವಳೆಂದೂ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಹನುಮಂತಯ್ಯನ ಜೊತೆ ಮದುವೆಯಾಗುವುದು ಬೇಡವೆಂದಾಗ ಅವಳು ವಿರೋಧಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಎರಡೂ ಮನೆಯವರ ವಿರೋಧದಿಂದ ಹನುಮಂತಯ್ಯನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಬಿದ್ದಿತು. ಶಾಂತಿಯ ಮನೆಯವರು ಅವಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿ ಮದುವೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿಯೂ ಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಹನುಮಂತಯ್ಯನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಅವತ್ತೀಡಿ ದಿನ ರೂಮು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅತ್ತಿದ್ದ.

ನಂತರ ವರುಷಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ಶಾಂತಿಯ ನೆನಪೂ ಮಸುಕಾಗತೊಡಗಿತು. ಉದ್ಯೋಗದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದ. ಕಾಲ ಕ್ರಮೇಣ ಅವಳನ್ನು ಮರೆತು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತೋರಿಸಿದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದ. ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳೂ ಆದವು. ಆಮೇಲೆ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೋಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅವಳು ತವರು ಮನೆಗೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಲು ತಾಯಿ ಮನೆಯವರೇ ಮುಂಬೈಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.

ವರುಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಹನುಮಂತಯ್ಯನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ, ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವೂ ದೊರಕಿತು. ಆಗ ಹನುಮಂತನ ತಾಯಿ, ನೀನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಹೀಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಛೇಡಿಸಿದ್ದರು. ಶಾಂತಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಂತರಾಮ ದುಬೈ ಸೇರಿ ಅಲ್ಲೇ ನೆಲೆ ನಿಂತ. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ವಿಚಾರಿಸೋಣವೆಂದರೆ ಮದುವೆಯಾದ ಮಹಿಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

 ಎರಡು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹನುಮಂತಯ್ಯನ ಹೆಂಡತಿ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದು ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಿಯ ನೆನಪು ಅವನಿಗೆ ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡಿತ್ತು. ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆ ನೋಡಲು ಆಸೆಯೆಂದು ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಅವರ ಮದುವೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ರೆಕ್ಕೆ ಬಂದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಿ ಹೋದಾಗ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಒಬ್ಬಂಟಿಗರಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಇರತೊಡಗಿದರು. ಮಕ್ಕಳು ಆಗಾಗ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರಿಗೆ ಒಂಟಿತನ ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮಕ್ಕಳು ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬಂದಿರಲು ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಮಾತ್ರ ತಾನು ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದರು. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ಮಕ್ಕಳು ಅಡಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನೆಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಜನ ನೇಮಿಸಿದ್ದರು.

ಈಗ ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ವರುಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳು ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಗೊಂದಲವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಬಂದಿರುವುದು ಶಾಂತಿಯೇ ಎಂದು ಅಡಿಗೆಯ ಸುಂದರಮ್ಮನಿಂದ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವಳು ಬಂದ ದಿನ ಅವಳ ಬೋಳು ಹಣೆ ನೋಡಿದ ನೆನಪಾಗಿ ಹನುಮಂತಯ್ಯನಿಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಅವಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹಂಬಲವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತೆ ಬಲವಾಗಿ ಕಾಡತೊಡಗಿದವು. ದಿನವೂ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಶಾಂತಿ ಏನಾದರೂ ಕಾಣುವಳೇ ಎಂದು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯತ್ತ ಯಾವಾಗಲೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಶಾಂತಿ ಮಾತ್ರ ಹೊರಗೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ವಾಕಿಂಗ್ ನಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಶಾಂತಿ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಮನೆಯತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದು ಕಂಡು ಹನುಮಂತಯ್ಯನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಅವಳ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಹೇ ಶಾಂತಿ ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ಸಲುಗೆಯಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದಾಗ ಶಾಂತಿ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಯಾರು, ಹನುಮನಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ನಂತರ ಗೇಟು ತೆರೆದು ಬಂದು, ನೀನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೀಯಲ್ಲೋ, ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕು ಗೆರೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದಾಗ ಹನುಮಂತಯ್ಯನಿಗೆ ಸಂತಸವಾಗಿ, ಬಾ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ, ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುವುದಿದೆ ಎಂದಾಗ ಶಾಂತಿ ನಗುತ್ತ ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ಚಾಳಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲವೇನೋ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವನ ಹಿಂದೆಯೇ ಬರುತ್ತಾ ಅವನ ಮನೆಯ ಕಡೆ ನಡೆದಳು.

ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸಂಸಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆಗ ಶಾಂತಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ತಿಳೀತು. ಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲು ಗಂಡ ಶ್ರೀಮಂತ, ಜೊತೆಗೆ ಮುಂಬೈ ನಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ಎಂದು ಕುಣಿದಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಗಂಡನ ಮನೆಯವರು ಶ್ರೀಮಂತರೇನೋ ನಿಜ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮಾತ್ರ ಮಹಾ ಕುಡುಕ, ಕುಡಿದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಆತ ದಿನವೂ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ರಂಪ ರಾಮಾಯಣ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಿನ್ನಂಥಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗನನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲ ಎಂದು ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅತ್ತಿದ್ದುಂಟು.

ತಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಜೋರಿನ ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅವಳೇ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಅವನ ತಾಯಿ ನನ್ನನ್ನು ಆರಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವನ ರಂಪಾಟದ ಮುಂದೆ ನನ್ನದೇನೂ ನಡೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ಕುಡಿದು ಕುಡಿದೇ ಸತ್ತು ಬಿಟ್ಟ. ಹುಟ್ಟಿದ ಒಬ್ಬ ಮಗನಿಗೂ ನಾನು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅತ್ತಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ಲು, ಅಣ್ಣನೂ ಇಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೂ ಒಂಟಿತನ ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಗ ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದಳು.

ಹನುಮಂತಯ್ಯ, ನನಗೂ ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಒಂಟಿ ಬಾಳು ಸಾಕಾಗಿದೆ. ನೀನು ಒಪ್ಪೊದಾದ್ರೆ ನಾನು ಈಗ್ಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಮದ್ವೇಯಾಗೋಕೆ ರೆಡಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗೇ ಇದೆ ಎಂದಾಗ ಶಾಂತಿ ನಾಚುತ್ತ, ಥೂ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ? ಜನ ಕೇಳಿದ್ರೆ ನಕ್ಕಾರು, ಊರು ಹೋಗಿ ಕಾಡು ಹತ್ತಿರ ಬಂತು ಅನ್ನೋ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೋಗ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಏನೂ ಅನ್ನೋಲ್ವಾ ಎಂದಾಗ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಆತುರಾತುರವಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ನೀನು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊ ಬೇಡಾ ನೀನು ಹೂಂ ಅನ್ನು ಸಾಕು, ಪ್ರೀತಿಗೆ ವಯಸ್ಸನ್ನೋದು ಇಲ್ಲ ಎಂದಾಗ ಶಾಂತಿಯ ಮುಖ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕೆಂಪೇರಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಹನುಮಂತಯ್ಯನಿಗೆ ಯೌವ್ವನ ಮರುಕಳಿಸಿದಂತಾಯಿತು.