ನೋಟಿನ ಏಟು

ಸುಧಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗಲೇ ಲೇಟಾಗಿತ್ತು. ಇವತ್ತೇ ಎ ಟಿ ಎಂ ಗೆ ಹೋಗಿ ದುಡ್ಡು ಡ್ರಾ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸುಧಾ ತನ್ನ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಿದಳು. ಎ ಟಿ ಎಂ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಶಟ್ಟರ್ ಎಳೆದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸುಧಾ ಕಂಗಾಲಾದಳು. ಛೆ ಅರ್ಜೆಂಟಿಗೆ ಬೇಕಾದಾಗೆಲ್ಲ ಈ ಎ ಟಿ ಎಂ ತೆರೆದಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಎ ಟಿ ಎಂ ಕಡೆ ಧಾವಿಸಿದಳು.

ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದೂ ಬಂದ್, ಅರೆ ಏನಿವತ್ತು ಎಲ್ಲ ಬೇಗ ಬಂದ್ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ, ಜನರ ಬಳಿ ದುಡ್ಡು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲ ದುಡ್ಡು ತೆಗೆದು ತೆಗೆದೂ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿರಬೇಕು. ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ತೆಗೆದರಾಯಿತು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾಳೆ ಆಪರೇಶನ್ ಬೇರೆ ಇದೆ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಜಮೆ ಮಾಡಲು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾಳೆ ಬೇಗ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅವಸರದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಮನೆಯ ಕಡೆ ನಡೆದಳು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳ ಅಪ್ಪ ಆಗಲೇ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಇವತ್ತು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕುಡಿದಿದ್ದು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಕೈ ಕಾಲು ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಬಡಿಸಿಕೊಂಡು ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಉಣ್ಣ ತೊಡಗಿದಳು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬ್ರೆಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಎಂದು ಐನೂರು ಹಾಗೂ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ನೋಟುಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಬಂದ ಸುದ್ದಿ ನೋಡಿ ಸುಧಾಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತುತ್ತು ತಟ್ಟೆಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ಅಮ್ಮನ ಆಪರೇಶನ್ ಗೆ ಎಂದು ಮೊನ್ನೆಯೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ತಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೆ, ಅದೆಲ್ಲವೂ ಹೋಯಿತೇ ಹಾಗಾದರೆ ಎಂದು ಆತಂಕ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ, ಜನರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಬಂದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬರು ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅವಳಿಗೆ ಆತಂಕ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಗಾಬರಿಯಿಂದ ತಂದೆಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಓಡಿದಳು. ಆದರೆ ಕುಡಿದ ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳ ತಂದೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಳು. ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅನ್ನ ತಣ್ಣಗಾದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ದೇವರೇ ನೀನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ನನಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನವರು ಅಂತ ಇರೋದು ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ. ಅಪ್ಪ ಇದ್ದರೂ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಕುಡಿಯುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಮಮತೆ ಅವರ ಜಾಯಮಾನದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಊಟ ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದಳು.

ನಾಳೆಯೇ ದುಡ್ಡು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಮೊದಲೇ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಗ ದುಡ್ಡು ಕಟ್ಟದಿದ್ದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸಧ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಅಮ್ಮ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಬೇಗನೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮನೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಬೇಗನೆ ಮಲಗಿದಳು. ಸುಸ್ತಾದ ಜೀವಕ್ಕೆ ಸೊಂಪಾದ ನಿದ್ರೆ ಬಂದಿತು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ಮನೆ ಕೆಲಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸುದ್ದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆತ ಅದು ತನಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಎತ್ತಲೋ ನೋಡುತ್ತಾ ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಇಂಥಾ ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ತಂದೆಯಿಂದ ತನಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಇಲ್ಲದ್ದು ಕಂಡು ದುಃಖವಾಗಿ ಅಳು ಒತ್ತರಿಸಿ ಬಂದಿತು. ಆದರೂ ಈಗ ಅಳುತ್ತ ಕೂರುವ ಸಮಯವಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಅಳುವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನತ್ತ ಓಡಿದಳು. ಗಂಟೆ ಒಂಭತ್ತುವರೆಯಾದರೂ ಉದ್ದದ ಜನರ ಸಾಲು ಕಂಡು ಅವಳಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲು ಬಂದಂತಾಯಿತು.

ದೇವರೇ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ಸರದಿ ಬರಲು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾಗುವುದೋ ಏನೋ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಎ ಟಿ ಎಂ ನತ್ತ ಧಾವಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಉದ್ದದ ಸರತಿಯ ಸಾಲು ಕಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ದೇವರೇ ನೀನೆ ಏನಾದರೂ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬೇಕು, ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ದುಡ್ಡು ಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸು, ನನ್ನ ಕೈ ಬಿಡಬೇಡ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನತ್ತ ಓಡಿದಳು. ಸರತಿಯ ಸಾಲು ಹನುಮಂತನ ಬಾಲದಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಿತು. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಾದರೂ ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಸಾಲು ಕರಗುವ ಸೂಚನೆಯೇ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಇದರ ನಡುವೆ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಸಿಯಾದ ತಿಂಡಿಯ ಡಬ್ಬ ಅವಳ ಕೈಗೆ ತಗಲಿದಾಗ ತಾಯಿಗೆ ತಿಂಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಈ ಸರತಿಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಅಮ್ಮ ಉಪವಾಸ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ನಿಂತು ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಹೇಗೆ ತಿಂಡಿ ಕೊಡಲಿ. ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕಳುಹಿಸೋಣ ಎಂದರೆ ತನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರು ಬೇರೆ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ. ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ದೂರ ಸರಿಯುವವರೇ, ಏನು ಮಾಡಲಿ ಈಗ ಸಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲೇ ಅಥವಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು ನಂತರ ಪುನಃ ಬರಲೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಳು.

ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗಲಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರೆ ಬೇರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ದುಡ್ಡು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದಳು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ತಾನು ಚೆಕ್ ಕೊಡಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಹೊಳೆಯಿತು. ಅಬ್ಬ ಬದುಕಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೊದಲು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಚೆಕ್ ಕೊಟ್ಟು ನಂತರ ಬಂದು ದುಡ್ಡು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದಳು. ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಪರೇಷನ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದರು ಡಾಕ್ಟರ್ ಅವರ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕುತ್ತ ನಡೆದಳು.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದುಡ್ಡಿನ ಪರಿಪಾಟಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳದೆ ಎಂದಿನಂತೆ ನಗುತ್ತ ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಅವರ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿದಳು. ಅವರ ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಲೇ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತಾನು ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗುವುದಾಗಿ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ನ ಕೊಠಡಿಯತ್ತ ತೆರಳಿದಳು. ಅವಳ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇದ್ದರು. ಅವಳು ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಾನು ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಚೆಕ್ ಕೊಟ್ಟು ಉಳಿದ ಹಣವನ್ನು ಕ್ಯಾಶ್ ಕೊಡಬಹುದೇ ಎಂದಾಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮೊದಲು ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೂ ನಂತರ ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ಯೋಚಿಸಿ ಆಗಲಿ ಆದರೆ ಐನೂರು ಹಾಗೂ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ನೋಟುಗಳು ಬೇಡ ಎಂದಾಗ ಅಬ್ಬ ಅಷ್ಟಕ್ಕಾದರೂ ಒಪ್ಪಿದರಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು.

ತಾನು ತಂದಿದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರದ ಚೆಕ್ ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಅವರು ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇನ್ನುಳಿದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಧೃಡವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಹೊಂದಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಯೋಚನೆಯಾಯಿತು. ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ತನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸವಿದೆ ಬೇಗನೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಓಡಿದಳು. ಸರತಿಯ ಸಾಲು ಈಗ ದ್ವಿಗುಣಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಗಂಟೆ ಹನ್ನೊಂದುವರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಾಗದೆ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮ್ಯಾನೇಜರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋದಳು.

ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅವರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ನಿಮ್ಮಂತೆಯೇ ದುಡ್ಡಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಈ ನೋಟಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಊಟಕ್ಕೂ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದೆ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದುಡ್ಡಿದ್ದವರೂ ಬಡತನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನೇನೂ ಮಾಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಅವರು ಸೂಚಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಅಳು ಒತ್ತರಿಸಿ ಬಂದಿತು. ಬೇರೆ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿದಳು.

ಅಲ್ಲಿಯೂ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಓಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಸರತಿಯ ಸಾಲು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುವುದು ಕಂಡು ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು. ಅಲ್ಲಿ ಹಣ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸಿನವರು ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಕಂಗಾಲಾದಳು. ಆದರೂ ಈಗ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋದರೆ ಸಾಲು ಮತ್ತಷ್ಟು ಉದ್ದವಾದರೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಂಡಳು. ತನ್ನ ವಾಚ್ ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಸಮಯ ಹನ್ನೊಂದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಆಗಿತ್ತು. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಬೇಗನೆ ದುಡ್ಡು ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ಬಳಿಕ ಸಾಲಿಗೆ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು.

ತನ್ನ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಆಪರೇಶನ್ ಇದೆ, ತನಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾಗಿದೆ ಉಳಿದ ಆರು ಸಾವಿರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಕೊಡುವಿರಾ ಎಂದು ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ಅವರು ಸರಕಾರದ ನಿರ್ದೇಶನದ ಪ್ರಕಾರ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಮಾತ್ರ ಕೊಡಬಹುದು ತಾವೇನೂ ಮಾಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದರು. ಅವಳಿಗೆ ನಿರಾಶೆಯಾದರೂ ಇಷ್ಟಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಉಳಿದ ಹಣಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಬಾಸನ್ನು ಕೇಳಿದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದಳು.

ಆದರೆ ಬಾಸ್ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಯಾಚಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ತಾವೂ ದಿನನಿತ್ಯದ ಖರ್ಚಿಗೆ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಿನಗೆಲ್ಲಿಂದ ಕೊಡಲಿ, ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಐನೂರರ ನೋಟು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಸುಧಾ ತಲ್ಲಣಗೊಂಡಳು. ದೇವರೇ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ಸರಕಾರ ಯಾಕೆ ಇವತ್ತೇ ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದಿದ್ದರೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಆಪರೇಶನ್ ಆದರೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ದುಃಖ ಪಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಅವಳಲ್ಲಿದ್ದ ಉಳಿದ ಹಣವನ್ನು ಅವಳ ಖಾತೆಗೆ ಹಾಕಿ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಅವಳು ತೆಗೆಯಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎಂದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಆಶಾ ಕಿರಣ ಮೂಡಿದಂತಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಬೇರೊಂದು ಬ್ರಾಂಚ್ ಗೆ ಓಡಿದಳು.

ಖಾತೆಗೆ ಹಣ ಹಾಕುವ ಸರತಿಯ ಸಾಲು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಬೇಗನೆ ಸ್ಲಿಪ್ ನಲ್ಲಿ ವಿವರ ನಮೂದಿಸಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ಅವಳ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ಬ್ಯಾಂಕಿನವರ ಊಟದ ಸಮಯವಾದ್ದರಿಂದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎರಡು ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಬರುವಂತೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ನಿರಾಶೆಯಾಯಿತು. ಛೆ ತಾನು ಬೇಗನೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ತನಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ತಾನು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗುವ ಬದಲು ಇಲ್ಲೇ ನಿಂತು ದುಡ್ಡು ತನ್ನ ಖಾತೆಗಾದರೂ ಬೀಳುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಧಾವಿಸಿದಳು.

ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಗೆಯನ್ನು ಬಿಸಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂದಿತು. ಸುಧಾ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಅವಳ ತಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಆಪರೇಶನ್ ಬೇಗನೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಉಳಿದ ಹಣವನ್ನು ಜಮೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎರಡುವರೆಗೆ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಕಾಲಬುಡದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದ ಅನುಭವ. ದೇವರೇ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಯಾರ ಸಹಾಯ ಕೇಳಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಯಾಚಿಸಲು ಧಾವಿಸಿದಳು.

ಆದ್ರೆ ಅವರೆಲ್ಲರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಸಾಮಾನು ತರಲೂ ಅವರ ಬಳಿ ದುಡ್ಡಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇವರೇ ಎಂಥಾ ಕಷ್ಟ ತಂದು ಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನೆವರೆಗೆ ಅಮ್ಮನ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಲು ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ನಿರಾಳವಾಗಿದ್ದವಳಿಗೆ ಈಗೆಂಥಾ ದುರ್ಗತಿ ತಂದು ಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನು ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧವಾದರೂ ಏನು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಗಳಗಳನೆ ಅತ್ತಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ಟು ಉಳಿದ ಆರು ಸಾವಿರ ನಂತರ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಒಪ್ಪಬಹುದೇನೋ, ಎಷ್ಟಾದರೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಜೀವ ಉಳಿಸುವವರು ಹೃದಯವಂತರು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಆಶಾ ಕಿರಣ ಮೂಡಿದಂತಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡಿದಳು.

ಆದರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಉಳಿದ ಆರು ಸಾವಿರ ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ನಿಂತಲ್ಲೇ ಕುಸಿದಳು. ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಬೇಕಾದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮಾನವೀಯತೆ ಮರೆತು ದುಡ್ಡಿಗೋಸ್ಕರ ನಿರ್ದಯರಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಅವಳು ಕನಸು ಮನಸಿನಲ್ಲೂ ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗೇನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಹಣಕ್ಕೆ ಪೋಸ್ಟ್ ಡೇಟ್ ನ ಚೆಕ್ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದರೆ ನಾವು ಬದುಕುವುದು ಹೇಗೆ, ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ತಾವು ಮಾಡಿದ್ದೆ ಸರಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬಂದು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಲು ಧಾವಿಸಿದಳು.

ಮಗಳ ನಿಸ್ತೇಜಗೊಂಡ ಮುಖ ನೋಡಿ ತಾಯಿ ಹೃದಯ ಆತಂಕ ಪಟ್ಟಿತು. ತಮ್ಮ ನೋವಿಗಿಂತಲೂ ಮಗಳ ನೋವು ಜಾಸ್ತಿಯಾದಂತೆನಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಸುಧಾ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ತಾನಾಗಲೇ ಮತ್ತೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ದುಡ್ಡು ತೆಗೆಯಬೇಕಿದೆ, ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು ನಾನು ದುಡ್ಡು ತಂದೇ ತರುತ್ತೇನೆ ಎಂದಾಗ ಆ ತಾಯಿ ಹೃದಯ, ತನ್ನಿಂದಾಗಿ ಮಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗ್ತಿದೆ. ದೇವರೇ ಯಾಕೆ ಇಂಥಾ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುತ್ತಿಯಾ, ಅವಳ ತಂದೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಕುಡಿತವಾಯಿತು, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನೋಡಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ನನಗೇನಾದರೂ ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಗಳ ಗತಿಯೇನು, ಮಗಳಿಗೋಸ್ಕರವಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಬದುಕಿಸು ದೇವರೇ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು.

ಸುಧಾ ಬ್ಯಾಂಕಿನತ್ತ ನಡೆದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಉದ್ದನೆಯ ಸರತಿಯ ಸಾಲು ಕಂಡು ಅವಳಿಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುವಂತಾಯಿತು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ನಾನು ಸಾಲು ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬಾರದಿತ್ತು. ಈಗ ಸಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಅಮ್ಮನ ಆಪರೇಶನ್ ಆದ ಹಾಗೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜನರಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಮೊದಲ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ತನ್ನ ತಾಯಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಆಪರೇಶನ್ ಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ದುಡ್ಡು ಬೇಕಿದೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಮೊದಲು ಹೋಗಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಿ ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಿದಳು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರ ಯಾರ ಹೃದಯವೂ ಮಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ಹಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ನಾವು ತಿಂಡಿ ಕೊಡುವುದು ಬೇಡವೇ ನಮಗೂ ನಿಮ್ಮಂತೆ ಕಷ್ಟ ಇದೆ ಎಂದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ದುಡ್ಡು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದಿಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ನಾಟಕ ಮಾಡ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ನೋಡಮ್ಮಾ ನಿನ್ನ ನಾಟಕಕ್ಕೆಲ್ಲ ನಾವು ಕರಗೋದಿಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾದರೆ ಸಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ್ಕೋ, ನೀನು ಲೇಟು ಮಾಡಿದಷ್ಟು ನಿನಗೇ ತೊಂದರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತಾಪತ್ರಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಕೊಳ್ಳ ತೊಡಗಿದರು.

ಸುಧಾ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಕೂಡ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಯಾಸ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲೆ ಬರುವಂತಾಯಿತು. ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದಲೂ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಅಲೆದಾಡಿ ಸೋತಿದ್ದಳು. ಇದೆಂಥಾ ಗ್ರಹಚಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಂಥಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಾಸ್ ಬಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಮುಂಗಡ ಹಣ ತಾನು ಬ್ಯಾಂಕ್ ನಲ್ಲೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಕೇವಲ ಆರು ಸಾವಿರ ಹೊಂದಿಸಲು ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಡಬೇಕು. ದೇವರೇ ಯಾಕಿಂಥಾ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುತ್ತಿಯಾ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಳು ಒತ್ತರಿಸಿ ಬಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು.

ಅವಳ ಅಳು ನೋಡಿ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ, ಬಾಮ್ಮ ನನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತ್ಕೋ, ನಾನು ನಾಳೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಸುಧಾಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಆ ಮುದುಕನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಸಂತಸ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದಳು. ಥಾಂಕ್ಸ್ ಅಂಕಲ್, ನಿಮ್ಮಿಂದ ತುಂಬಾ ಉಪಕಾರವಾಯಿತು, ನನ್ನ ತಾಯಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದ ಪುಣ್ಯ ನಿಮಗೆ ಬರುತ್ತೆ ಎಂದು ಮನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಆತ ನಗುತ್ತ, ಸರಿಯಮ್ಮ ದುಡ್ಡು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಿಸು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆತ ಹೊರಟುಹೋದ.

ಸುಧಾ ಸಮಯ ನೋಡಿದಾಗ ಎರಡು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ಇನ್ನು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಈಗ ದುಡ್ಡು ಕೊಡದೆ ಹೋದರೆ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ತನಗಿಂತ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದವರನ್ನು ತನಗೆ ಮೊದಲು ಹೋಗಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಿ ಎಂದು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸುಧಾ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಚಡಪಡಿಸಿದಳು. ದುಡ್ಡು ಡ್ರಾ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರ ಬಳಿ ಹಣ ಕೊಡಲು ಕೇಳಿ ಅದರ ಬದಲು ತಾನು ಚೆಕ್ ನೀಡುವೆ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು.

ಆದರೂ ಜನ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಕಿವಿಕೊಡದೆ ತಮಗೆ ದುಡ್ಡು ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಂತಸದಿಂದ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಧಾವಿಸ ತೊಡಗಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಅವಳ ಮನವಿಗೆ ಕರಗಿ ತಾನು ತೆಗೆದ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಆರು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಅವಳ ಬಳಿ ಚೆಕ್ ಬರೆಸಿಕೊಂಡಳು. ಸುಧಾ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತಸದಿಂದ ಆಕೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ತಿಳಿಸಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯತ್ತ ಓಡಿದಳು. ಸಮಯ ನೋಡಿದಾಗ ಎರಡು ಮುಕ್ಕಾಲಾಗಿತ್ತು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿರಬಹುದೇ ಅಥವಾ ನಾನು ಬರಲೆಂದು ಕಾಯ್ತಾ ಕೂತಿರಬಹುದೇ, ಅಮ್ಮ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಅವಳಿಗೇನೂ ಆಗದೇ ಇರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಓಡಿದಳು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಫೋನ್ ರಿಂಗಣಿಸಿತು. ಸುಧಾಗೆ ಭಯವಾಗಿ ಬೇಗನೆ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಳು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಅವಳು ಫೋನ್ ಎತ್ತಿ ತಕ್ಷಣ, ನಾನು ದುಡ್ಡು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರ್ತಿದ್ದೀನಿ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಪರೇಶನ್ ಶುರು ಮಾಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ, ಇನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಆಪರೇಶನ್ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡರು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಸುಧಾಗೆ ಆಘಾತವಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಕುಸಿದಳು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ಏನಾಗಿ ಹೋಯ್ತಮ್ಮ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿದ್ದೂ ನಿನ್ನ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರಿದ್ದಾರಮ್ಮ ನನಗೆ, ಯಾಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದೆ, ನಾನು ಬರುವವರೆಗೂ ಕಾಯಬಾರದಿತ್ತೆ, ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಮ್ಮ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸುಧಾ ಒಂದೇ ಸಮನೇ ರೋಧಿಸತೊಡಗಿದಳು.

ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬ

ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ, ಅಪ್ಪಾ ದೀಪಾವಳಿ ಅಂದರೇನು, ಅಪ್ಪ, ಮಗೂ ದೀಪಾವಳಿ ಎಂದರೆ ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬ ಮರಿ, ಎಂದಾಗ ಆ ಹುಡುಗ ಮತ್ತೆ ಬೆಳಕು ಅಂದರೇನು ಅಪ್ಪ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಈಗ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಚಿಂತೆಯಾಯಿತು. ಕಣ್ಣು ಕಾಣದ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಬೆಳಕು ಎಂದರೇನು ಎಂದು ವಿವರಿಸುವುದಾರೂ ಹೇಗೆ, ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವುದು ಹೇಗೆ. ದೇವರೇ ಈ ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಡೆಯೂ ಬೆಳಕು ಹರಡಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಕಂದನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಯಾಕಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಕಂದ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಾದರೂ ಏನು. ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಮನೆ ಬೆಳಗಿಸಿದರೂ ನನ್ನ ಕಂದನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ದೂರ ಮಾಡಲಿ, ಈಗ ಮಗನಿಗೆ ನಾನು ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ.

ಅಬ್ಬಾ, ಅದೆಷ್ಟು ಘೋರ ಕತ್ತಲೆ. ಎಲ್ಲಿ ಏನಿದೆಯೆಂದು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬಣ್ಣಗಳು, ಗಾತ್ರ, ಆಕಾರ ಏನೂ ತಿಳಿಯದೆ ಹೇಗೆ ಬದುಕುವುದು, ತನಗಂತೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೂ ಅತ್ತಿತ್ತ ಅಲುಗಾಡಲೂ ಭಯ. ಎಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೆ ತಾನು ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೋ. ತನಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹಾನಿಯಾಗಬಹುದೋ ಎಂದು. ಇನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಆಗುತ್ತಿರಬಹುದು. ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯ ಜಗತ್ತು ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ, ಬೆಳಕು ಎಂದರೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಬರಿಯ ಕತ್ತಲಿನ ಪರಿಚಯ ಮಾತ್ರ ಇರುವ ಪುಟ್ಟ ಕೂಸು ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ, ಮಗೂ, ಎಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುವುದು ಬೆಳಕಿನ ಮುಖಾಂತರ. ಏನೂ ಕಾಣಿಸದೆ ಇರುವುದು ಕತ್ತಲು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವರ ಗಂಟಲುಬ್ಬಿ ಬಂದಿತು. ಹುಡುಗ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ, ಅಪ್ಪ, ನಾನು ಯಾವಾಗ ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಲಿ, ಮಗನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಪ್ಪ ನಿರುತ್ತರನಾದ.

ಮುಸುಕಿದ ಮಂಜು

ಅದೊಂದು ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆರರ ಸಮಯ. ಆ ದಿನ ಮಂಜು ಬಹಳ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಕವಿದಿತ್ತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ಏನಿದೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದೂ ಕಾಣಿಸದೆ ವಾಹನ ಸವಾರರು ಹೆಡ್ ಲೈಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಂಜು ಎಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವು ತೀರಾ ಹತ್ತಿರ ಬರುವವರೆಗೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಸಮಯವಾದ್ದರಿಂದ ಅಂಥಾ ವಾಹನ ಸಂಚಾರ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಥಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಐದು ವರುಷದ ಹುಡುಗ ಎಂದಿನಂತೆ ಹಾಲು ತರಲು ಹೊರಟಿದ್ದ.

ದಟ್ಟವಾಗಿ ಕವಿದಿದ್ದ ಮಂಜನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಾಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕುಣಿಯುತ್ತ ಮಂಜನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತ ತಾನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿರುವೇನೋ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಏನೂ ಕಾಣಿಸದೆ ಇದ್ದರೂ ದಿನವೂ ಹಾಲು ಅವನೇ ತರುತ್ತಿದುದರಿಂದ ಅಭ್ಯಾಸಬಲದಿಂದ ರಸ್ತೆ ದಾಟಲು ಮುಂದಾದ. ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಏನೂ ಕಾಣಿಸದೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟುತ್ತಿರುವಾಗ ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕನ ಸಂತೋಷ ಕಂಡು ವಿಧಿಗೆ ಸಹಿಸದಾಯಿತೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಹೆಡ್ ಲೈಟು ಹಾಕದೆ ಹಾರ್ನ್ ಕೂಡ ಮಾಡದೆ ಅತಿವೇಗದಿಂದ ಬಂದ ಲಾರಿಯೊಂದು ಯಮದೂತನಂತೆ ಬಂದು ಅವನ ಮೇಲೆರಗಿತು.

ಲಾರಿಯ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಚಕ್ರದ ಅಡಿ ಏನೋ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಅರಿವಾದರೂ ಬಹುಶ ನಾಯಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಅವನು ಲಾರಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಲಾರಿಯ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಅದಾಗಲೇ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವನ ದೇಹದ ಅಂಗಾಗಗಳ ಚೂರುಗಳು ರಸ್ತೆಯ ತುಂಬಾ ಹರಡಿ ಅಪಘಾತದ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ನಂತರ ಅದೇ ದಾರಿಯಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಾಹನಗಳು ಬಂದು ಹೋದವು. ಆದರೆ ಅವರ್ಯಾರಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ತುಂಬಾ ಹರಡಿದ್ದ ಮಾಂಸದ ತುಣುಕುಗಳು ಮಬ್ಬಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಇತ್ತ ಹಾಲು ತರಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಮಗ ಇನ್ನೂ ಯಾಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆ ಹುಡುಗನ ತಾಯಿ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಳು. ಹೊರಗೆ ಕವಿದಿದ್ದ ದಟ್ಟವಾದ ಮಂಜು ನೋಡಿ ತಾಯಿ ಹೃದಯ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಆತಂಕಗೊಂಡಿತು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ಇದೇನಿದು ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಂಜು ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಕಂಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇವನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ ಎಂದು ಚಿಂತೆಯಾದರೂ ಮರುಕ್ಷಣ ಬಹುಶ ಮಂಜು ನೋಡಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ತನ್ನ ಮನೆಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದ ಆಕೆ, ಮಗ ಹಾಲು ತಂದ ಮೇಲೆ ಟೀ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಮುಗಿಸಿ ಇವರಿಗೆ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅಡಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು.

ಸುಮಾರು ಏಳುಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳ ಗಂಡ ಎದ್ದು ಟೀ ಕೊಡೇ ತುಂಬಾ ತಲೆ ನೋಯ್ತಿದೆ ಎಂದಾಗ ಅವಳು ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಹಾಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರಲ್ಲವೇ ಟೀ ಮಾಡೋದು, ಎಲ್ಲಿ ಅಲೀತಿದ್ದಾನೋ, ಇವತ್ತು ಮಂಜು ಬೇರೆ ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಬರ್ತೀನಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಕೈಯನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಮಗನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಳು. ಆಗಲೇ ಮಂಜು ಬಹಳಷ್ಟು ಕರಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ ಇವನು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿ ಬಂದಾಗ ರಸ್ತೆಯ ತುಂಬಾ ಹರಡಿದ್ದ ಮಾಂಸದ ಚೂರುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಮುಂದಕ್ಕೆ ನಡೆದಳು.

ಆಗಲೇ ಕೆಲವು ಜನ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದರು. ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಅವಶೇಷಗಳ ನಡುವೆ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳ ಜೊತೆ ತನ್ನ ಮಗನ ಶರ್ಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಆಕೆಯ ಹೃದಯವೇ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಆಕೆ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ಮಗಾ, ನನ್ನ ಕಂದ ಏನಾಗಿ ಹೋಯ್ತೋ, ಯಾಕಾದರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಾಲು ತರಲು ಕಳುಹಿಸಿದೇನೋ, ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟು ಹೋದಿಯಲ್ಲೋ. ನಾನು ಪಾಪಿ ಕಣೋ, ನಿನ್ನಂಥ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನನ್ನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಹಾಲು ತರಲು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆನಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಂಜು ಕವಿದಿದೆ ಅಂತಾ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ವಲ್ಲೋ, ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ ನನ್ನ ಕಂದ, ಒಮ್ಮೆ ಬಾರೋ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿಗೆ, ಇನ್ಯಾವತ್ತೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಾಲು ತರೋಕೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಲ ಕಣೋ. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ನಮ್ಮ ವಂಶದ ಕುಡಿಗೆ ಇಂಥಾ ಸ್ಥಿತಿ ತಂದು ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಕರುಣೆ ಅನ್ನೋದೇ ಇಲ್ವಾ ಎನ್ನುತ್ತಾ ರೋಧಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಅವಳ ಆಕ್ರಂದನ ಕೇಳಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜನರು ಸೇರಿದರು.

ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಲಾಗದೆ ವಾಂತಿ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಆಕೆಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಕರೆ ಹೋಯಿತು. ಯಾವುದೋ ವಾಹನ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಪರಾರಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಪೊಲೀಸರು ಆ ವಾಹನ ಯಾವುದೆಂದು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲು ತನಿಖೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಸಂಚಾರ ನಿಂತಿತು. ಸುದ್ದಿ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಾಧ್ಯಮದವರೂ ಅಪಘಾತದ ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದರು.

ಆ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ದಾರಿಯಾಗಿ ಬಂದ ವಾಹನ ಸವಾರರು ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ತಮ್ಮ ವಾಹನದ ಕೆಳಗೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಂಡು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಓಡೋಡಿ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳ ಚಕ್ರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ಅವುಗಳಿಗೆ ರಕ್ತ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಬರಿಯಾದರು. ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ತಿಳಿದರೆ ತಮಗೆ ಜೈಲೇ ಗತಿ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾದರು. ಜೊತೆಗೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಸಾವಿಗೆ ತಾನು ಕಾರಣನಾದೆನಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಹುಡುಗನ ಸಾವಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಕಾರಣನಾದ ಆ ಲಾರಿಯವ ಮಾತ್ರ ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಹಾಡನ್ನು ಗುನುಗುತ್ತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಲಾರಿ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ.

ಕೊರಗು

ವಾಸುದೇವರಾಯರು ಅಂದಿನ ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹುಡುಗ ನಾಪತ್ತೆ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಅಡಿ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ವರುಷದ ಹುಡುಗನ ಭಾವಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಂಜಾದವು. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಹಿಂದಕ್ಕೋಡಿತು. ತಮ್ಮದು ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬ. ತಮ್ಮ ಆರು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಮಗ ಸುಧಾಕರ. ಓದಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜಾಣ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಹಠ ಜಾಸ್ತಿ. ತನಗೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಓದಿಸಬೇಕೆಂದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆರು ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದು ತಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಿ ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಲು ರಾಯರ ಮನಸೊಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪಿಯೂಸಿಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದು ಎಂದು ಅವರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ನಾಲ್ಕು ಗಂಡು ಎರಡು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಆಸುಪಾಸಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಪಾಠ ಹೇಳಿ ತಮ್ಮ ಓದಿನ ಖರ್ಚು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ವಾಸುದೇವರಾಯರು ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥಾ ವರಮಾನವೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಪತ್ನಿ ವೆಂಕಮ್ಮ ಹಪ್ಪಳ ಸಂಡಿಗೆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಎಲ್ಲ ತಯಾರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಮನೆಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ರಾಯರ ಜೀವನ ಕುಂಟುತ್ತ ಸಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಮಗ ಪಿಯೂಸಿ ವರೆಗೆ ಓದಿ ಅಪ್ಪನ ಮಾತಿನಂತೆ ಇಲೆಕ್ಟ್ರಿಶಿಯನ್ ಕೆಲಸ ಕಲಿಯತೊಡಗಿದ. ಆದರೆ ಎರಡನೆಯ ಮಗ ಸುಧಾಕರ ಪಿಯೂಸಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಮೊದಲಿಗನಾಗಿ ಬಂದಾಗ ರಾಯರು ಸಂತೋಷದ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಕಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಹುಡುಗ ಎಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಆದರೆ ತನಗೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಒದಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವನಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರ ಮೀರಿ ರಾಯರು ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದರೂ ಅವರೆಲ್ಲ ಕೆಲವು ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಅವರು ತೀರಾ ನೊಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಸುಧಾಕರನೂ ಮಂಕಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ತಾನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ತನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಇವರ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಯಾಕಾದರೂ ತಾನು ಹುಟ್ಟಿದೇನೋ. ಸಿರಿವಂತರ ಮನೆಯ ಮಗನಾಗಿದಿದ್ದರೆ ತನ್ನ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗುವ ಕನಸೂ ನನಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದ.

ರಾಯರು ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆ ತೋಡಿಕೊಂಡರೂ ಸುಧಾಕರ ಮಾತ್ರ ತನಗಾದ ನಿರಾಸೆ ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕುವ ತಾಕತ್ತು ಇದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಬೇಕು, ಹುಟ್ಟಿಸಿ ನಮ್ಮ ಬಾಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಹಾಳು ಮಾಡ್ತೀರಿ ಎಂದು ಅದೇ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ. ವಾಸುದೇವರಾಯರು ಮಗನ ಮಾತಿನಿಂದ ತೀವ್ರ ಆಘಾತಗೊಂಡಿದ್ದರು. ವೆಂಕಮ್ಮ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಬಹಳ ರೋಧಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆಗೆ ಮರುಗಿದರು. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕದ ಸ್ಥಳವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಮಗ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಕೆರೆ ಬಾವಿಯನ್ನು ಶೋಧಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಮಗ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ರಾಯರಿಗೆ ಮಗ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೊಂದೇ ಸಮಾಧಾನದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ವೆಂಕಮ್ಮನಿಗೆ ಮಗ ವಾಪಸು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಹೋದ ಮಗ ಮಾತ್ರ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪೋಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್ ಅಲೆದಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಸುಧಾಕರನ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಗನಿಗಾಗಿ ಹಲವು ಹರಕೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡರೂ ದೇವರು ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ಕಳೆದು ತಿಂಗಳುಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ಮಗ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ನಿರಾಶೆಯೇ ಆಯಿತು. ಆದರೂ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ವರುಷಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಸುಧಾಕರ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಮಗ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಇರಲಿ ಆದರೆ ಅವನು ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ ಅದೊಂದನ್ನಾದರೂ ನಡೆಸಿಕೊಡು ಎಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ದಿನಾ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರು.

ಈಗ ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ನಾಪತ್ತೆ ವಿಷಯ ಓದಿ ಮಗನ ನೆನಪು ಹಸಿರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಈಗ ಅವನು ನೋಡಲು ಹೇಗಿರಬಹುದು, ಅವನಿಗೆ ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ತುಂಬುತ್ತದಲ್ಲವೇ, ಅವನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು ಅವನಾಸೆಯಂತೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಓದುತ್ತಿರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಛೆ, ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಹಣ ಬೇಕು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಅವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಕರಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇ, ಅವನು ಬದುಕಿರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತುಂಬಿಬಂದವು.

ಫೋಟೋದಲ್ಲಿನ ಹುಡುಗ

ಎದುರು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ ಯುವಕನನ್ನು ನೋಡಿ ಶುಭಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟಳು. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಬರೀ ವೃದ್ಧ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸವಿದ್ದರು. ಇದುವರೆಗೂ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಅವಳು ನೋಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಬರೀ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿ ಅವರ ಖರ್ಚಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೇ ಹೊರತು ಒಂದು ದಿನವೂ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಈಗ ಬಂದಿರುವ ಹುಡುಗ ಯಾರು, ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕನೇ ಅಥವಾ ಅವರ ಮೊಮ್ಮಗ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಹುಡುಗ ಶುಭಾಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಸುನಕ್ಕು ಮುಂದೆ ಹೋದ. ಶುಭಾಗೆ ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ ನೆನಪು. ಅರೆ! ಇವನು ತನ್ನ ಪರಿಚಯದವನೇ! ಯಾರಿರಬಹುದು, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎಂದು ಅವಳು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಅವನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ತಾನಿನ್ನೂ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೊರಟಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೆನಪಾಗಿ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕುತ್ತ ಶುಭ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಓಡಿದಳು.

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನನ್ನು ತಾನು ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ಶುಭಾ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಅದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಕ್ಲಾಸು ಬಂದಿದ್ದು ಅರಿವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವತ್ತು ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಎದುರು ಮನೆಯನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಆ ಯುವಕ ಎಲ್ಲಾದರೂ ನೋಡಲು ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ತಾಯಿ ಶುಭಾಳನ್ನು, ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಿಯಾ ಒಳಗೆ ಬಾ ಎಂದಾಗ ಶುಭಾ ಆ ಹುಡುಗನ ಬಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳುವುದೋ ಬೇಡವೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಒಳಗೆ ಹೋದಳು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಯುವಕ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಶುಭಾಗೆ ಅವನು ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಖಚಿತವಾಯಿತು. ಅಂದು ಅವನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕಾಗ ಅವಳಿಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು. ಅವನು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನ ಕೈನಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕವೊಂದು ಜಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಆತ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಶುಭಾ ಓಡಿಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅವನನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ. ಅವಳು ಇದೇ ಸಮಯವೆಂದುಕೊಂಡು, ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಪುಸ್ತಕದ ನೆಪ ಹಿಡಿದು ಎದುರು ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು.

ಬೆಲ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಏನು ಎನ್ನುವಂತೆ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದರು. ಶುಭಾ ಅವರಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಡುತ್ತಾ, ಈಗ ತಾನೇ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹೋದ ಹುಡುಗನ ಕೈಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ಇದು. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಕೂಗಿ ಕರೆದರೂ ಅವನು ನಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಟು ಹೋದ ಎಂದಾಗ ಅಜ್ಜಿ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹುಡುಗನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ. ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದು. ನೀನು ಯಾರನ್ನು ನೋಡಿದ್ಯೋ ಏನೋ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಶುಭಾಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಬಹುಶಃ ಆ ಅಜ್ಜಿಗೆ ತಾನು ಅವನ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸುವುದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲವೇನೋ ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಗಂದಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಾಗ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಮುದುರಿತು. ಶುಭಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಡುವಾಗ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ನೋಡಿದರೆ ಅವನ್ಯಾರು, ಏನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಎಂದು ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಅವಳದ್ದೇ ಪುಸ್ತಕ. ಅರೆ! ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಆವನ ಬಳಿ ಹೇಗೆ ಬಂದಿತು. ತಾನೇನೂ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು.

ತಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಅರೆ, ಇದೇ ಅದು. ಬಹುಶ ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಸಮಯದಿಂದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತನಗೆ ಕೊಡಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೇ ಕೊನೆಗೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಪುಕ್ಕಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಕ್ಕಳು. ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದು ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲೊಂದು ಫೋಟೋ ಇದ್ದುದು ನೋಡಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುವಾಗ ಅದು ಆ ಹುಡುಗನದ್ದೇ ಫೋಟೋ! ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವನ ಫೋಟೋ ಯಾಕಿದೆ. ಅವನು ಬೇಕೆಂದೇ ಇಟ್ಟಿರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಫೋಟೋವನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದಳು.

ಇವನನ್ನು ಮೊದಲೇ ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಫೋಟೋವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ‘ಐ ಲವ್ ಯೂ’ ಎಂದು ಬರೆದು ಕೆಳಗೆ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಬರೆದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳ ಮುಖ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕೆಂಪೇರಿತು. ಅವನು ಇದನ್ನು ತನಗೆ ಹೇಳಿರಬಹುದೇ. ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವನು ತನ್ನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟು ಕೊಂಡಿದ್ದನೇ. ಇವತ್ತು ಇದನ್ನು ಹೇಳಿ ತನಗೆ ಅವನ ನಂಬರ್ ಕೊಡಲೆಂದು ತನ್ನೆದುರೇ ಪುಸ್ತಕ ಬೀಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಂಡಾಗ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಂಪಾದವು. ಆ ಫೋಟೋವನ್ನು ಮತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ, ನೋಡಲು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಗುಣ, ನಡತೆಯೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ತಾನೂ ಅವನು ಪ್ರೇಮಿಗಳಾಗಿ ನಂತರ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳಬಹುದು ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ದೂರವರೆಗಿನ ಕನಸು ಕಾಣತೊಡಗಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಾಯಿ ಕರೆದಿದ್ದರಿಂದ ಶುಭಾ ಕನಸಿನಿಂದ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಬೇಗನೆ ಆ ಫೋಟೋವನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು ರೂಮಿಂದ ಹೊರಗೋಡಿದಳು.

ಮರುದಿನ ಶುಭಾ ಬೇಗನೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಳು. ಆದರೆ ಆ ಹುಡುಗ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಶುಭಾ ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಕಾಲೇಜಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. ಅವತ್ತು ಮನೆಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಫೋನ್ ಕರೆ ಬಂದಿತು. ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ನಂಬರ್. ತನಗ್ಯಾರು ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಈ ಹೊಸ ನಂಬರ್ ಯಾರದು ಎಂದು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಆ ನಂಬರ್ ತನಗೆ ಪರಿಚಿತ ಎನಿಸಿ ಯಾರದಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಆ ಕರೆ ನಿಂತಿತು. ತಕ್ಷಣ ಆವಳಿಗೆ ಏನೋ ಹೊಳೆದಂತಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗನ ಫೋಟೋದ ಹಿಂದಿದ್ದ ನಂಬರ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಶಾಕ್ ಆಯಿತು. ಅದೇ ನಂಬರ್! ಅಂದರೆ ಅವನು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ! ಆದರೆ ತನ್ನ ನಂಬರ್ ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಬಹುಶಃ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಡಕೊಂಡಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು. ಮತ್ತೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದರೆ ತಾನು ಎತ್ತಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಎದುರು ಮನೆಯವನೇ ಆದ್ದರಿಂದ ತೊಂದರೆ ಮಾಡಲಾರ ಎಂದುಕೊಂಡು ನಿರಾಳವಾದಳು.

ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಆ ನಂಬರ್ ನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಬರದಾಗ ಶುಭಾಗೆ ನಿರಾಸೆಯಾಯಿತು. ತಾನು ಅವನು ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಷ್ಟೊಂದು ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಬೇಡವೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಮರುದಿನವೂ ಅವನು ಎದುರು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಶುಭಾ, ಅವನು ತಾನು ಹೊರಬರುವ ಮೊದಲೇ ಹೋಗಿರಬಹುದೇ ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲವೇ ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಅವಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿ ಒಳಹೋಗಿ ತಾನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳ ತಾಯಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ಇವತ್ತು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ರಜಾ ಅಲ್ಲವೇ ಎಂದಾಗ ಶುಭಾ ಓಹ್, ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಎಂದು ನಕ್ಕು ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಅವನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತನಗಿವತ್ತು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ರಜಾ ಎಂದೂ ತಲೆಗೆ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾದರೆ ಮುಂದೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ತಾನು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಡುವಾಗ ಅವಳ ಫೋನ್ ರಿಂಗಣಿಸಿತು.

ನೋಡಿದರೆ ಅವನದ್ದೇ ಫೋನ್. ತಕ್ಷಣ ಎತ್ತಿದ ಶುಭಾ ಹಲೋ ಎಂದಾಗ ಅವನೂ ಹಲೋ ಎಂದ. ನಂತರ ಮೌನ. ಬಹುಶಃ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನು ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲವೇನೋ ಅಥವಾ ನಾಚಿಕೆಯೋ ಏನೋ ಎಂದುಕೊಂಡು ತಾನೇ ಏನಾದರೂ ಮಾತನಾಡೋಣ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ ಕಟ್ಟಾಯಿತು. ಇದೇನಿದು, ತಾನು ಮಾತನಾಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನೇ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದನೇ ಅಥವಾ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಅವನಿಗೆ ಮೆಸೇಜು ಮಾಡಿದಳು. ಹಾಯ್, ನೀವು ಯಾರೂಂತ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ ನೆನಪು ಎಂದು ಬರೆದು ಅವನ ನಂಬರ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ತಕ್ಷಣ, ನಾನು ಸುಶಾಂತ್. ಡಿಗ್ರಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅವನಿಂದ ಉತ್ತರ ಬಂದಾಗ ಶುಭಾಗೆ ಅವನ ಹೆಸರೂ ಕೂಡ ಪರಿಚಿತ ಎನಿಸಿತು. ತನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನವನೇ ಎಂದು ಮರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವನು, ಅಲ್ಲ ಬೇರೆ ಕಾಲೇಜು ಎಂದ. ಶುಭಾ ಬಹುಶಃ ಅವನನ್ನು ತಾನು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರ ಮೆಸೇಜುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿನಿಮಯವಾಗತೊಡಗಿದವು. ಹೀಗೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಶುಭಾ, ಅವನ ಅಜ್ಜಿ ಅವನಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಅವನು ತಾನು ಆ ಮನೆಯವನಲ್ಲ, ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಶುಭಾ ಚಕಿತಗೊಂಡಳು.

ಅವಳು ಆತನನ್ನು ಎರಡು ದಿನ ಅದೇ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಳು. ಅವನು ನೋಡಿದರೆ ತಾನು ಆ ಮನೆಯವನಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನಿಂದ ಏನಾದರೂ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೇ ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರಬಹುದೇ. ಆದರೆ, ನಂತರ ತಾನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಎನಿಸಿ ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸುವ ಇಷ್ಟವಾಗದೆ ಫೋನ್ ತೆಗೆದಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋದಳು. ನಂತರ ಶುಭಾ ಅವನಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಂದಲೂ ಮೆಸೇಜ್ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮೂರು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹಂಬಲ ಇದ್ದರೂ ಅವನೇ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಲಿ. ಅವನು ತನ್ನಿಂದ ಏನೋ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನೇ ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಲಿ ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ಅವಳು ಕಾದಿದ್ದೆ ಬಂದಿತು, ಅವನು ಮಾತ್ರ ಮೆಸೇಜು ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಎದುರು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಗೊಂದಲವಿದೆ. ತಾನು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಶುಭಾ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದಿತು.

ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಈಗವನಿಗೆ ತನ್ನ ನೆನಪಾಯಿತೇ ಎಂದು ನಸುಮುನಿಸಿನಿಂದ ಅವನ ಮೆಸೇಜ್ ಓದಿದಳು. ತಾನು ಬಹಳ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದಾಗಿಯೂ ತನಗೆ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೋಗಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ಹೋಗುವ ಮೊದಲು, ಅವಳನ್ನು ತಾನು ಮನಸಾರೆ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಶುಭಾ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಂಗಾಲಾದಳು. ಅವನೇಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅಂಥಾ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನು ಬಂದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ಅವನ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ತಿಳಿದು ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದೇ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಅವನನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ, ಯಾಕೆ? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳುಹಿಸಿ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಳು.

ಶುಭಾಳ ತಂದೆ, ಗುಜುರಿಯವ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಹಳೆಯ ಪೇಪರ್ ತೆಗೆದು ಕೊಡಲು ತನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಬಾ ಎಂದು ಕರೆದಾಗ ಶುಭಾ ತನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು ತಂದೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಧಾವಿಸಿದಳು. ಶುಭಾ ನಿರುತ್ಸಾಹದಿಂದಲೇ ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ ಹಳೆಯ ಪೇಪರ್ ಗಳನ್ನೂ ಎಲ್ಲ ಒಂದೆಡೆ ರಾಶಿ ಹಾಕಿದಳು. ನಂತರ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೋಡಿಸುವಾಗ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ನೋಡಿದ ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಪೇಪರನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಆಘಾತ ಕಾದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಶಾಂತ್ ನ ಫೋಟೋ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದೂ ಒಂದಲ್ಲ ಎರಡಲ್ಲ ಆ ಪುಟದ ತುಂಬಾ ಅವನದ್ದೇ ಫೋಟೋಗಳು. ಫೋಟೋದ ಮೇಲೆ ಶ್ರದ್ದಾಂಜಲಿ ಎಂದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಶುಭಾಗೆ ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು.

ನಂತರ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೆರಡನ್ನೂ ಉಜ್ಜುತ್ತ ತಾನು ನೋಡುತಿರುವುದು ಭ್ರಮೆಯೋ ವಾಸ್ತವವೋ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದಳು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಫೋಟೋ ಇತ್ತು. ಅವನು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ತಾನು ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನ ಫೋಟೋಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ತಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಯಾರೋ ಪಾಪ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸು. ನೋಡಲು ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಸಿರಿವಂತರ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನೇ. ಆದರೆ ದೇವರು ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಕೊಡಲು ಯಾಕೆ ಮರೆತನೋ ಎಂದು ತಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಿತು.

ತಾರೀಕು ನೋಡಿದಳು. ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಿನದ್ದು. ಅಂದರೆ ಅವನು ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ತೀರಿಕೊಂಡನೇ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದುವರೆಗೂ ಮೆಸೇಜ್ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಯಾರು? ಅವನಲ್ಲವೇ, ಆದರೆ ತಾನು ಅವನನ್ನು ಖುದ್ದು ನೋಡಿದ್ದೇನಲ್ಲ, ಹಾಗಾದರೆ ಯಾವುದು ನಿಜ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆ ಪೇಪರನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ರೂಮಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದಳು. ತನ್ನ ಫೋನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಅವನು ಇವತ್ತಿನವರೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ಮೆಸೇಜುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಹುಡುಕಿದರೆ ಒಂದೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ! ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಅವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಮೆಸೇಜ್ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು. ತಾನವನ ಮೆಸೇಜುಗಳನ್ನು ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸೆಂಟ್ ಫೋಲ್ಡರ್ ನಲ್ಲಿ ತಾನವನಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ಮೆಸೆಜುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಳು.

ಅವಳ ಮೆಸೇಜುಗಳೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸೆಂಡಿಂಗ್ ಫೇಲ್ಡ್ ಎಂದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಶುಭಾಗೆ ತಲೆ ತಿರುಗಿದಂತಾಯಿತು. ಏನಿದು ಇಷ್ಟು ದಿನ ತಾನು ಮೆಸೇಜು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಎಲ್ಲ ಭ್ರಮೆಯೇ. ತನಗವನು ಮೆಸೇಜು ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಅವನು ಮೊದಲು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಲ್ ಲಿಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಅವನ ನಂಬರ್ ಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡಿದಳು. ಆದರೆ ಅವನ ನಂಬರ್ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ! ಇದೇನು, ತನಗೇನು ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆಯೇ. ಇದೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಭ್ರಾಂತಿಯೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನ ನಂಬರ್ ಗೆ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದಳು. ಆಗ ಆ ನಂಬರ್ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಬಂದಾಗ ಇದುವರೆಗೂ ತಾನು ಮೆಸೇಜು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು, ಅವನ ಮೆಸೇಜು ಬರುತ್ತಿದುದು ಭ್ರಮೆಯೇ ಅಥವಾ ಮೆಸೇಜು ಮಾಡುತ್ತಿದುದು ಆತನ ದೆವ್ವವೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಆಯೋಮಯವಾದಂತಾಗಿ ಶುಭಾ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಳು.

ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ

ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನದ ದಿನ ಸಹೋದರಿಯರಿಗೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಸಂಭ್ರಮದ ದಿನ. ಮಾರ್ಕೆಟಿನಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ರಂಗು ರಂಗಿನ ರಾಖಿಗಳು ಸಹೋದರರ ಕೈಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಕುಳಿತಿವೆ. ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲ ತಾವು ಸಹೋದರರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ರಾಖಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಸುಂದರವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ರಾಖಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕುತ್ತಾರೆ. ಸಹೋದರರು ತಮಗೆ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟುವ ಸಹೋದರಿಯರಿಗೆ ಏನು ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡಲಿ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಖಿಯ ದಿನ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟಿ ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ಸಂಭ್ರಮವೆಲ್ಲ ಮುಕ್ತಾಯ. ನಂತರ ಒಂದೆರೆಡು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಸಹೋದರರು ತಮಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ರಾಖಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟುವುದರ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವೇನು. ಆ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಜನ ಸಹೋದರರು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರ ಜೊತೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಸಲು, ಸಹೋದರ ಸಹೋದರಿಯರ ಭಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಬೆಸೆಯಲು ರಾಖಿ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ದಾರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ರಾಖಿ ಕಟ್ಟುವುದರಿಂದ ಸಹೋದರಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ತನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಸಹೋದರನ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಧೃಡವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಾಳೆ. ಸಹೋದರ ಆಕೆ ತನ್ನಲ್ಲಿಟ್ಟ ವಿಶ್ವಾಸ, ನಂಬಿಕೆಗಾಗಿ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಲು ಅವಳಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಹೋದರ ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವನೇ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರಿಗೆ ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯರು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡದೆ ಊರಿನವರಿಗೆಲ್ಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಕಾರಣ ಸ್ವಾರ್ಥ.

ಸಹೋದರಿಯರಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರೆಷ್ಟು ಜನ ಸಹೋದರರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಎಷ್ಟು ಜನ ಸಹೋದರರಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಂತೂ ತಂದೆಯ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಪಾಲು ಇದೆ ಎಂದು ಕಾನೂನು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಭ್ರಾತೃಪ್ರೇಮ ಅಟ್ಟ ಸೇರಿದೆ. ತಮ್ಮ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವಳಿಗೆ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಕೊಡಬಾರದೆಂದು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಪಿತೂರಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವರಿದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಕಾಣುವ ಸಹೋದರರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾರವನ್ನು, ಅದು ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಭಾರ ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸದೆ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವ ಸಹೋದರರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಅಭಿಮಾನದ ವಿಷಯ. ಇಂತಹ ಸಹೋದರರೇ ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ರಾಖಿ ಕೇವಲ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಸೋದರರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ತಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯರದವರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಊರಿನ ಹುಡುಗರಿಗೂ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ತಮ್ಮ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರು ತಾವು ಹೋದ ಕಡೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಲು ಬರಲಾಗದು ಎಂದು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಇರುವ ಯೋಗ್ಯ ಹುಡುಗರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾರ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ದುರ್ದೈವವೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹುಡುಗರು ರಾಖಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನದ ದಿನ ಹೆಚ್ಹಿನ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ರಾಖಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಅವಿತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾರಣವೇನು ? ಅವರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾರ ಬೇಡವೆಂದೇ ? ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ, ಹುಡುಗರಿಗೆಲ್ಲ ತಮಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೋದರಿಯರು ಇರುವಾಗ ಮತ್ಯಾಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವರು ಹೇಳುವ ಉತ್ತರಾವಾದರೂ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರು ತಮ್ಮನು ಗಂಡು ಎನ್ನುವ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೇ ನೋಡಲಿ. ಸಹೋದರತ್ವ ಬೇಡ ಎಂಬುದೇ ಅವರ ಉದ್ದೇಶ. ಈಗಲೂ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಾಬಂಧನದ ದಿನ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಲೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ಲೇವಡಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಖಿ ಕಟ್ಟುವುದು ಕುಚೋದ್ಯದ ಸಂಗತಿಯೇ? ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಯಾಕೆ ಯಾರೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?

ಈಗಂತೂ ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ ನಾಟಕವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಯಾರ್ಯಾರೋ ಯಾರ್ಯಾರಿಗೋ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಮರುದಿನ ಅದನ್ನು ಮರೆತೂ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಖಿ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ದಾರಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವವೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಸೈನಿಕರಿಗೆಲ್ಲ ಊರಿನ ಮಹಿಳೆಯರು ರಾಖಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿ ನಮ್ಮ ನಾಡನ್ನು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ ಎಂದು. ರಾಖಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ ಕುಜ ಗ್ರಹದ ಬಣ್ಣ ಕೆಂಪು. ಕುಜ ಸೇನಾಧಿಪತಿ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕುಜ ಧೈರ್ಯ ,ಸಾಹಸ ,ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ರಕ್ಷಣೆಯ ಪ್ರತೀಕ ವೆಂದೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ರಾಖಿ ಎಂಬ ಕೆಂಪು ದಾರವನ್ನು ಸಹೋದರರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ಆಚರಣೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಕೈಗೆ ಕೆಂಪು ದಾರ ಕಟ್ಟಿದರೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಕುಜ ಬಲಾಢೄ ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ ತುಂಬಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಕುಜ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ರಾಖಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಸೋದರಿಯರು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ,ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ, ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾವ ತುಂಬಲಿ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಪವಿತ್ರ ದಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಾದರೆ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬಿದರೆ, ನೀವು ಅವರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ನೆರೆವೇರಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದೇ ಅವರ ನಂಬಿಕೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ವರುಷ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟಿಸಿ ಕೊಂಡವರೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಿ. ರಂಗುರಂಗಿನ ಚಿತ್ತಾರದ ರಾಖಿಗಳು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಸರಳವಾದ ಕೆಂಪು ದಾರವನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಧೈರ್ಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ಸೋದರಿಗೆ ಸಹಾಯ, ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿ. ರಾಖಿ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರದಾರದಿಂದ ನಿಮಗಾಗುವ ಲಾಭಗಳನ್ನು ನೀವೇ ಸ್ವತಹ ಗಮನಿಸಿ.

ಹುಡುಗಿಯರು ನಿಮಗೆ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟಲು ಬಂದರೆ ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿಟ್ಟ ವಿಶ್ವಾಸ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಿ. ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸಬೇಡಿ. ಸೋದರಿಯರೇ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲ ನಂಬಿಕಸ್ತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ರಾಖಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ. ಅಂಥವರ್ಯಾರೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ರಕ್ಷಣಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಕೈಗೆ ರಾಖಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬುವಂತೆ ಮಾಡಿ. ಇದರಿಂದ ದೇಶಕ್ಕೂ ಲಾಭ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಯೋಧರಿಗೆ,ಪೋಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಗೆಲ್ಲ ರಾಖಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿರಿ. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನೀವು ಕಟ್ಟುವ ರಾಖಿಗೂ ಅರ್ಥವಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಏನೇ ಆಚರಣೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಆಚರಣೆಗೆ ಒಂದು ಅರ್ಥವಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೂ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ಸೋದರ ಸೋದರಿಯರ ನಡುವಿನ ಭಾಂಧವ್ಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲಿ. ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ ಆಚರಣೆಯು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿರಲಿ. ನಾಡಿನ ಸೋದರಿಯರೆಲ್ಲ ಸುರಕ್ಷಿತರಾಗಿರಲಿ.

ಅನಿವಾರ್ಯತೆ

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಗಂಟೆ. ಮುಕುಂದರಾಯರು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅಡಿಗೆಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಕಸ್ತೂರಿ, ಇವತ್ತು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏನು ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಹೇಳು ಎಂದರು. ಕಸ್ತೂರಿ ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ, “ಏನ್ರೀ, ನೀವು ಎರಡು ಗಂಟೆ ಮುಂಚೆ ಏನು ತಿಂದಿದ್ರಿ ಅಂತನೂ ಮರೆತು ಬಿಟ್ರಾ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ಅವರನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ, “ಇವತ್ತು ನಿಮಗಿಷ್ಟ ಅಂತ ಪಲಾವ್ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ವೇನ್ರಿ, ಈಗಲಾದರೂ ನೆನಪಾಯಿತಾ ಅಥವಾ ಇನ್ನೂ ಬೇಕಿತ್ತಾ ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಥರ ಕೇಳಿದ್ರಾ” ಎಂದು ಕೀಟಲೆ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ರಾಯರು ಹಾಸ್ಯದ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಯೋಚನೆ, ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಮರೆವು ಕಾಡ್ತಾ ಇದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋದವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೆಲ್ಲಿದೆ, ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಒದ್ದಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡೋಣವೆಂದು ಜೇಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದಾಗ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಪಾಸ್ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿ ಅದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಬಚಾವಾದೆ. ಹೆಂಡತಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಯೆಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಗಾಬರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೇವರು ದೊಡ್ಡವನು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ವಿಷಯ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನೋಡಿದರೆ ತಿಂದ ತಿಂಡಿ ಯಾವುದು ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಯೋಚಿಸಿದರೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ತನಗೆ. ಈ ಥರ ಮರೆಗುಳಿತನ ಯಾಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ತುಂಬಾ ಪಲಾವ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಸ್ತೂರಿ, “ಬನ್ನಿ, ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಸಂಕೋಚಾನಾ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನೋವಾಗ್ಲೆ ಇನ್ನೂ ಬೇಕೂಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ ನಾನು ಕೊಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಟ್ಟರು.

ರಾಯರು “ನಾನು ಪೇಪರ್ ಓದ್ತಾ ತಿಂತೀನಿ” ಅಂದಾಗ, “ಸರಿ ಬಿಡಿ, ಬರೋ ಒಂದು ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಓದ್ತೀರೋ ಏನೋ, ಸುಮ್ನೆ ಟೀವಿ ನೋಡಬಾರದೇ” ಎಂದರು. ರಾಯರು, “ಸರಿ ಕಣೆ, ಟೀವಿ ನೋಡ್ತಾ ತಿಂತೀನಿ ಆಯ್ತಾ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಪ್ಲೇಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರ ಹೋದರು. ಕಸ್ತೂರಿ ನಗುತ್ತ, ಅದೇನು ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯನೋ ಏನೋ ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲಾಪ್ಪ. ಈಗ ರಿಟೈರ್ ಆದ ಮೇಲೆ ಶುರುವಾದ ಹಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ರಾಯರಿಗೆ ಹಸಿವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೆಂಡತಿ ಏನಾದರೂ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆಂದು ಟೀವಿ ಚಾಲೂ ಮಾಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತ ಕುಳಿತರು. ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ತನಗೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮರೆವು ಕಾಡ್ತಾ ಇದೆ. ಈ ಬಾರಿ ದೊಡ್ಡ ಮಗನ ಫೋನ್ ಬಂದಾಗ ಕೇಳಬೇಕು ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಡೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರು. ಆವತ್ತು ಮಗನ ಫೋನ್ ಬಂದಾಗ ಹೆಂಡತಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಮಯ ನೋಡಿ ತನ್ನ ವಿಪರೀತ ಮರೆಗುಳಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಅವನು ನಗುತ್ತ, “ಅದೇನೂ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ, ನಿಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾಯಿತಲ್ಲಾಪ್ಪ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೀಗಾಗಿದೆ. ಎಲ್ರಿಗೂ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತೆ, ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ” ಅಂದಾಗ ರಾಯರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಮರೆವು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗತೊಡಗಿದಾಗ ಮುಕುಂದರಾಯರು ತೀವ್ರ ಯೋಚನೆಗೊಳಗಾದರು. ಮೊದಲಿಗೆಲ್ಲ ಕಸ್ತೂರಿ ಅವರ ಮರೆವಿಗೆ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವರು ನಂತರ ಈ ರೀತಿಯ ಘಟನೆಗಳು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗತೊಡಗಿದಾಗ ರೇಗತೊಡಗಿದರು. ಕನ್ನಡಕ ತೆಗೆದು ಫ್ರಿಜ್ಜಿನಲ್ಲಿಡುವುದು, ಸ್ನಾನಕ್ಕೆಂದು ಹೋದವರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡದೇ ಹಾಗೆ ಬರುವುದು, ಊಟವಾದರೂ ಹೆಂಡತಿ ಊಟ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲವೆಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಡತೊಡಗಿದಾಗ ಕಸ್ತೂರಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾರದಾಯಿತು. ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಆಡುವ ಗಂಡನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಬಿ.ಪಿಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಇತ್ತು.

ಕೊನೆಗೆ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ದೊಡ್ಡ ಮಗನ ಬಳಿ ದೂರಿದಾಗ ಅವನು ಅವರಿಗೆ ಬಹುಶಃ ಅಲಜೈಮರ್ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಕಸ್ತೂರಿ ಹತಾಶರಾದರು. ಈಗಲೇ ಅವರಿಗೆ ಪತಿಯ ಮರೆವಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ತೊಂದರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಇದು ತೀವ್ರಗೊಂಡರೆ ಏನು ಗತಿ, ಅಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಎದುರಿಗಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಇವರು ಸುಧಾರಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬ ಆಸೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮಗನಿಗೆ, “ನೀನು ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ದುಡಿದದ್ದು ಸಾಕು ಊರಿಗೆ ಬಾ, ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದರು. ಆದರೆ ಮಗ, “ಈಗ ಸಧ್ಯ ಊರಿಗೆ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ, ಒಳ್ಳೆ ಸಂಬಳ ಇದೆ, ಅಲ್ಲದೆ ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮುಗಿಯಲು ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿದೆ, ಮಕ್ಕಳ ಸ್ಕೂಲನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಕಾಗಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಊರಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿ, ಇಲ್ಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಒಂದು ಜನ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ, ದುಡ್ಡು ತಾನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಂಡ.

ಕಸ್ತೂರಿಗೆ ಬೇಸರವಾದರೂ ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಮಗನಿಗೆ ತಾನೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ, ತನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಅವನು ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಸಿಂಗಾಪುರದಿಂದ ಚಿಕ್ಕ ಮಗನ ಫೋನ್ ಬಂದಾಗ ಅವನಿಗೆ ರಾಯರ ಮಾನಸಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನಿಂದಾಗದು. ಸೊಸೆ ಇದ್ದರೆ ತನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯನಾದ್ರೂ ಆಗುತ್ತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವಂತೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವನೂ, “ಈಗ ಆರಂಭವಾದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮುಗಿಸದೆ ಬರುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ರಜೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲವೆಂದು ತಾನೇ ಸಿಂಗಾಪುರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು, ಈಗ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಬಾ ಅಂದರೆ ಹೇಗೆ, ನಾನು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಬೇಕೆಂದು ನಿನಗೆ ಆಸೆ ಇಲ್ಲವೇ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಕಷ್ಟ ಪಡುವುದನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ನಿನಗೆ ಆಸೆಯಾದರೆ ಹೇಳು, ನಾನೀಗಲೇ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ತಾಯಿಗೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಹೇಳಿದ. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಸ್ತೂರಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬಾ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಮಗಳಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳನ್ನೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕರೆಸೋಣ ಎಂದು ಮಗಳಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರು.

ಮಗಳು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ತಾಯಿ ಜೊತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಸ್ತೂರಿ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಊರಿಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರು ಎಂದು ಮಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಆಗ ಅವಳು, “ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ಬರ್ತಿದ್ದೆ, ಆದ್ರೆ ಮಗೂ ಚಿಕ್ಕದಲ್ವೇ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ನಾನು ಬಂದೂ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ತೊಂದರೆಯೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅಲ್ಲದೆ ಗಂಡ ಮನೆಯಿಂದ ಊಟ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅವರಿಗೂ ತಾನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಅದರ ಬದಲು ಅಣ್ಣಂದಿರಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವರದಲ್ಲವೇ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು. ಮಾತನಾಡದೆ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತರು. ತಮ್ಮ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಡಿಸಿ, ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯ ನೆಲೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಮಗಳಿಗೂ ಅವಳ ಗಂಡನ ಮನೆಯವರು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ಅದ್ದೂರಿಯಿಂದ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೂ ಅವರ್ಯಾರಿಗೂ ಕೃತಜ್ಞತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಈ ಸಂಕಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ತಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರೂ ತಪ್ಪದೆ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ತಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾಯಿತಲ್ಲವೇ, ಇನ್ನು ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ತಮ್ಮಿಂದ ಆಗಬೇಕಾದ್ದೇನಿಲ್ಲ, ಇನ್ಯಾಕೆ ಅವರು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ, ಅವರನ್ನು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬೆಳೆಸೋದು ಓದ್ಸೋದು ನಂತರ ಅವರು ರೆಕ್ಕೆ ಬಂದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗೋದು. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ ಇದ್ದವರ ಪಾಡು ನೋಡಿ ತಮಗೆ ಒಬ್ಬರಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಾಯಿತಲ್ಲವೇ. ಈ ಸುಖಕ್ಕೆ ತಮಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಕಿತ್ತೇ, ಅವರು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾದ ಹಾಗೆ ನಾವೂ ನಮಗಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಇವತ್ತು ಏರುತ್ತಿದ್ದರೇ. ಅದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಅವರ ತಲೆಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತಮಗಾಗಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ತಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾಕೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾದರೆ ತಾನು ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇವರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಏಗಲಿ. ತನಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಏನು ಪರಿಹಾರ, ಮಗ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜನ ಇಡುವುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವವರ ಬಳಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜನ ಇದ್ದರೆ ಹೇಳಿ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಇವರ ಕಷ್ಟ ನೋಡಿ ಸಂಬಂಧಿಕರೇ ಒಂದು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ರಾಯರನ್ನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅವರ ಬಳಿ ಔಷಧಿ, ರಾಯರನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಸಲಹೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು.

ಹುಡುಗಿ ಮೊದಮೊದಲು ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹದಿಂದ ರಾಯರ ನೆರಳಿನಂತೆ ಇದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಒದಗಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾಯರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇತ್ತ ಮಕ್ಕಳು ಫೋನ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಯಾವಾಗಲೂ ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ದೂರು ಹೇಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿ ಅವರು ಊರಿಗೆ ವಾಪಾಸು ಬರಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುವರೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಅವರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಇದು ಕಸ್ತೂರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಮಕ್ಕಳು ಬಂದಿರದಿದ್ದರೂ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿಯಿಂದ ತನಗೆ ಕಷ್ಟ ತಪ್ಪಿತಲ್ಲ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ತಿಂಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಮೂಡತೊಡಗಿತು. ರಾಯರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಆಗಾಗ ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೂರತೊಡಗಿದಳು. ರಾಯರ ಔಷಧ ಮುಗಿದರೂ ಕಸ್ತೂರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನೇ ದಿನೇ ರಾಯರ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯತನ ಜಾಸಿಯಾಗುತ್ತ ಹೋಯಿತು.

ಒಮ್ಮೆ ರಾಯರು ಹೊರಗೆ ಹೋದವರು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಬರದಿದ್ದಾಗ ಕಸ್ತೂರಿ ಆತಂಕಗೊಂಡರು. ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರೇನು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಉದ್ಧಟತನದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಕಸ್ತೂರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು ಅವಳ ಸಹವಾಸ ಸಾಕೆನಿಸಿ ಇಂಥ ಕೆಲಸದವಳು ಇದ್ದು ಪ್ರಯೋಜನ ಏನು ಎಂದುಕೊಂಡು ಅವಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ರಾಯರು ಯಾರದೋ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಕಸ್ತೂರಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿಯ ಬೇಟೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಕೆಲಸ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಜನ ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಸುಸ್ತಾದ ಕಸ್ತೂರಿ ಹಿಂದು ಮುಂದು ನೋಡದೆ ಆತನನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು ಕೊಂಡರು. ಆತನೂ ಮೊದಲೆರೆಡು ತಿಂಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ. ನಂತರ ರಾಯರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ಅವರ ಪರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣ ಕದಿಯುವುದು, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕದಿಯುವುದು ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಸ್ತೂರಿ ಎಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಕೊಂಡರೂ ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ ಕೊಟ್ಟರೂ ಅವನು ಕದಿಯುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ರಾಯರ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಚೆಕ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ರಾಯರಿಂದ ಸಹಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಕಸ್ತೂರಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಂಗಾಲಾದರು. ಹೀಗೆ ಇವನನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮನೆಯನ್ನೇ ದೋಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು ಎನಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಕೆಲಸದಿಂದ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದರು. ಆಮೇಲೆ ಬಂದ ಕೆಲಸದವರ ಸ್ಥಿತಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರದ್ದು ಕಂಡು ಕಸ್ತೂರಿ ಸೋತುಹೋಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜನ ಹುಡುಕುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟರು. ದಿನೇದಿನೇ ರಾಯರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹದಗೆಡುತ್ತ ಹೋಯಿತು. ಕಸ್ತೂರಿಯ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಹದಗೆಟ್ಟಿತು. ಅವರಿಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನೋವು ಶುರುವಾಗತೊಡಗಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ನಡೆದರೂ ಬಹಳ ಆಯಾಸದಿಂದ ಜೀವ ಹಿಂಡಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ರಾಯರು ತರಕಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಸ್ತೂರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ನೀವ್ಯಾರು, ಏನು ಬಂದಿದ್ದು ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಕಸ್ತೂರಿ ಹೌಹಾರಿ ಬಿಟ್ಟರು. ಹೀಗೆ ಆದರೆ ಮುಂದೇನು ಗತಿ, ತಮ್ಮನ್ನೇ ಮನೆಯಿಂದ ರಾಯರು ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮಕ್ಕಳ ಮೊರೆಹೋದರು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಅದೇ ಮಾತುಗಳು ಪುನರಾವರ್ತಿತವಾದಾಗ ಕಸ್ತೂರಿ ಬಹಳ ನೊಂದುಕೊಂಡರು. ನಂತರ ಬಹಳ ಯೋಚಿಸಿ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಆ ದಿನ ಪತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ತಿಂಡಿ ಪಲಾವ್ ಮಾಡಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಲವು ನಿದ್ದೆ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಪುಡಿ ಮಾಡಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆರೆಸಿ ಅದನ್ನು ರಾಯರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ತಾವೂ ಅವರ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಅದನ್ನೇ ತಿನ್ನಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ರಾಯರು ಮುಗ್ಧರಾಗಿ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುವಾಗ ಕಸ್ತೂರಿಗೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡಿ ನನಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ನಾನು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರ್ಯಾರು, ಹಾಗಾಗಿ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಈ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತರು. ಆದರೆ ರಾಯರು ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೋ ಗಾಢ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯರ ತಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಒರಗಿತು. ಕಸ್ತೂರಿಯೂ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಎಂದೂ ಎಚ್ಚರವಾಗದ ಗಾಢ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದರು.

ಎದುರು ಮನೆಯಾತ

ತಮ್ಮ ಎದುರು ಮನೆಯ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕುಟುಂಬ ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಶ್ವೇತಾಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ಅವರಿಗೂ ಶ್ವೇತಾ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಮಗಳು ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಜಾತಿ ಧರ್ಮ ಯಾವುದೂ ಅವರ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಶ್ವೇತಾಳ ಮಗಳು ಪೂರ್ವಿಯನ್ನಂತೂ ತಮ್ಮ ಮಗಳೇ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಮಮತೆ ತೋರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಹೋಗುವಾಗ ಪೂರ್ವಿ, ಹೋಗ್ಬೇಡಿ ಆಂಟಿ ಎಂದು ಹಠ ಮಾಡಿ ಬಹಳ ಅತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಶ್ವೇತಾಳದ್ದು ಅಂತರ್ಜಾತಿ ವಿವಾಹ. ಎರಡೂ ಮನೆಯವರೂ ಒಪ್ಪದ ಕಾರಣ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಓಡಿ ಬಂದು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಶ್ವೇತಾಳ ಗಂಡನಿಗೆ, ಮಗಳು ಪೂರ್ವಿ ಹುಟ್ಟಿ ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರುಷವಾದ ಮೇಲೆ ದುಬೈ ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯತ್ತಮ ನೌಕರಿ ದೊರೆತಾಗ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಶ್ವೇತಾ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನು ದುಬೈಗೆ ಹಾರಿದ್ದ. ಕುಟುಂಬದ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದ ತಮಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸಧೃಡತೆಯ ಆವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಶ್ವೇತಾಳ ಒಪ್ಪಿಗೆಯೂ ಇತ್ತು. ಮಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಶ್ವೇತಾ ತಾನೂ ಅದೇ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ ಸೇರಿದ್ದಳು. ಶ್ವೇತಾ ಮನೆಗೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕುಟುಂಬ ಪೂರ್ವಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ವೇತಾಳ ಗಂಡ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಆರು ವರುಷಗಳ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಾಗಿದ್ದ ಶ್ವೇತಾಗೆ ಮುಂದೆ ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಬರುವವರು ಎಂತಹವರಿರುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಯೋಚನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕುಟುಂಬದಂತೆ ಒಳ್ಳೆ ಸಂಸಾರ ಬಂದರೆ ತನಗೆ ಸಹಾಯವಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು.

ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದರೂ ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಯಾರೂ ಬರದಿದ್ದಾಗ ಶ್ವೇತಾ ನಿರಾಸೆಗೊಂಡಳು. ನಂತರ ಒಂದು ದಿನ ಶ್ವೇತಾ ಕೆಲಸದಿಂದ ಮರಳಿದಾಗ ಆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕುತೂಹಲಗೊಂಡಳು. ಯಾರು ಬಂದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕನೊಬ್ಬ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಇವರೊಬ್ಬರೇ ಬಂದಿದ್ದಾರಲ್ಲ. ಇವರ ಕುಟುಂಬ ಯಾಕೆ ಇವರ ಜೊತೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವರೆಲ್ಲ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬಿಟ್ಟು ಬರಬಹುದೇ ಎಂದು ಶ್ವೇತಾ ಯೋಚಿಸಿದಳು. ಬಂದರೆ ಆ ಕುಟುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯವರಾದರೆ ಪೂರ್ವಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ತನಗೂ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿಸಲ್ಲೇ ಮಂಡಿಗೆ ಮುರಿಯತೊಡಗಿದಳು. ಆದರೆ ಬಂದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಆತ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ಇಡೀ ದಿನ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದತೊಡಗಿದಾಗ ಶ್ವೇತಾಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತು. ಅವನ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೂಲಕ ಇವರ ಮನೆಯೊಳಗೆಲ್ಲ ಹರಡಿ ಶ್ವೇತಾಗೆ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪೂರ್ವಿಯೂ ಘಾಟು ತಾಳಲಾಗದೆ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ವೇತಾ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಯೇ ಇಡತೊಡಗಿದಳು.

ರಜೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಂತೂ ಕಿಟಕಿ ತೆರೆಯಲಾರದೆ ಶ್ವೇತಾ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಿ ಇಬ್ಬರೂ ಶುದ್ಧ ಗಾಳಿ ಇಲ್ಲದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡತೊಡಗಿದರು. ಹೀಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತರೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಹೋದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಶ್ವೇತಾ ಆತನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಆತನ ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದು ಕರೆಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದಳು. ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಕರೆಗಂಟೆ ಒತ್ತಿದರೂ ಆತನ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ಶ್ವೇತಾಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವ ಸೌಜನ್ಯ ಕೂಡ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ತನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ತಿರುಗಿದಳು. ಆಗಲೇ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಅಬ್ಬಾ, ಕೊನೆಗೂ ದರುಶನ ಕೊಡಲು ಒಪ್ಪಿದ ಮಹರಾಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಅವನತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಅವನ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವಿಕೆಯಿಂದ ತಮಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಳು. ಆತ ಅವಳು ಹೇಳುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವಳು, ಆತ ತನ್ನ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವನು ತಟ್ಟನೆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ ಬಿಟ್ಟ. ಶ್ವೇತಾಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಏರಿದರೂ ಅವನು ಮಾತನಾಡಿ ತನಗೇನೂ ಆಗಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಮುಂದೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

ಆದರೆ ಅವಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹುಸಿ ಮಾಡಿ ಆತ ಸಿಗರೇಟು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಸೇದಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ ಶ್ವೇತಾ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದಳು. ಅವನು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಮನೆಯ ಮಾಲಕರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ ಎಂದ. ಶ್ವೇತಾಗೂ ಸರಿಯೆನ್ನಿಸಿ, ಆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕುಟುಂಬ ಇದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಈಗ ಎಂಥಾ ಕಷ್ಟ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿತು. ಶ್ವೇತಾಗೆ ಸಿಟ್ಟು ನೆತ್ತಿಗೇರಿ ಹೊರಗೆ ಧಾವಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಆತ ಅಲ್ಲಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಬೇಕೆಂದೇ ಆತ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ ಹಾಕಿ ಕಳ್ಳನಂತೆ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ ಕರೆಗಂಟೆಯನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿದಳು. ಆತ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ಶ್ವೇತಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ, ನಿಮಗೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವೇನ್ರಿ, ನಮಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗ್ತಿದೆ ಅಂದ್ರೂ ನಿಮ್ಮ ಚಾಳಿ ನೀವು ಬಿಡ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಬಾರದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇನ್ರಿ. ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ಹೊಗೆ ಬಿಡಬಾರದೇ. ನಮಗ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತೀರಿ, ನಮಗೆ ಮನೇನಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಬಿಡಿ, ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಕೆಮ್ಮು ಬರುತ್ತೆ. ಮಗುವಿನ ಮೇಲೂ ಕರುಣೆ ಇಲ್ವಾ, ನಾವೇನು ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ ನಿಮಗೆ, ನಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ನಾವಿದ್ದೀವಿ ಆದರೂ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಹೊಗೆ ಹಾಕ್ತೀರಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡೋ ಬದಲು ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಾಯಬಾರದೇ ಎಂದು ತನ್ನ ರೋಷವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದಳು. ಆತ ಇವಳ ಬೈಗುಳ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಅಲ್ಲೇ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ತಾನು ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬೈದರೂ ಅವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೇ ಇಲ್ಲದ್ದು ಕಂಡು ತಾನು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೋಣನ ಮುಂದೆ ಕಿನ್ನರಿ ಬಾರಿಸಿದ ಹಾಗಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ ಮನೆಯ ಮಾಲಕರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದಳು. ಆಗ ಅವರು, ಆತ ಬರೀ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಬಂದಿರುವುದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಡ್ಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದಾಗ ಶ್ವೇತಾಗೆ ಆತನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಮನೆ ಮಾಲೀಕನ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿತು. ಮನೆ ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಲ್ಲ ಅಂತ ಕಚಡಾ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಮನೆ ಕೊಡುತ್ತಾನಲ್ಲ ಈ ಮನೆ ಮಾಲೀಕ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮನೆ ಮಾಲೀಕನಿಗೆ ಶಾಪ ಹಾಕಿದಳು. ಆ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಎದುರು ಮನೆಯಿಂದ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ ಬರದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅಬ್ಬಾ, ಕೊನೆಗೂ ತನ್ನ ಮಾತು ಅವನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿರಬೇಕು ಇಲ್ಲಾ ಮಾಲೀಕರು ಆತನಿಗೆ ಹೇಳಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಶ್ವೇತಾ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು.

ಇದಾದ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಎದುರು ಮನೆಯಿಂದ ಭಯಂಕರ ಕೆಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಬರಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿ ಮುಚ್ಚಿ ಗಂಧದ ಕಡ್ಡಿ ಹಚ್ಚಿದರೂ ವಾಸನೆ ಹೋಗಲೊಲ್ಲದು. ಶ್ವೇತಾಗೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದೇ ಬೇಡಾ ಅನಿಸುವಷ್ಟು ದುರ್ವಾಸನೆ. ಸಿಗರೇಟು ಘಾಟಿಗೆ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬಹುಶ ಆತನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು ಏನೋ ಕೊಳೆಸಿ ದುರ್ವಾಸನೆ ಬರಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ನಮಗೇ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಾಸನೆ ಸಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಆತನಿಗೆ ವಾಸನೆಯೇ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲವೇ, ಅವನ ಮೂಗು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು ಮನೆಯ ಮಾಲಕರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ ಕೂಡಲೇ ಬಂದು ಅವನಿಗೆ ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಮಾಲಕರು ಸಂಜೆಯಾದ ಮೇಲೆ, ಶ್ವೇತ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ ಶ್ವೇತಾ, ಅಂತೂ ಈಗಲಾದರೂ ಬಂದರಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ನಿಶ್ಚಿಂತಳಾದಳು. ಮನೆ ಮಾಲಕರು ಬಂದು ಅವನ ಮನೆಯ ಕರೆಗಂಟೆ ಒತ್ತಿದರೂ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಮಾಲೀಕರು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಕರೆಗಂಟೆ ಒತ್ತಿದಾಗ ಶ್ವೇತಾ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಹೀಗೆ.. ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದರೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯೋದೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತನ್ನ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದಳು.

ಮಾಲಕರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದರೂ ಆತ ಮಾತ್ರ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅವನಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದುಕೊಂಡು ಶ್ವೇತಾ ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೋದಳು. ಮಾಲಕರು ಆತನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡಿ ಏನು ಕೊಳೆಯಲು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು, ಕಿಟಕಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ತೆರೆದಿದಿಯೋ ಎಂದು ನೋಡಲು ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ನಡೆದರು. ಬೆಡ್ ರೂಮಿನ ಕಿಟಕಿಯೊಂದು ತೆರೆದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ದುರ್ವಾಸನೆ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿ ಕೊಂಡು, ಶ್ವೇತಾ ಹೇಳಿದಂತೆ ಏನೋ ಮಾಂಸ ತಂದಿಟ್ಟು ಕೊಳೆಸುತ್ತಿದ್ದಾನೋ ಏನೋ ಎಂದುಕೊಂಡು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣಕಿ ನೋಡಿದಾಗ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡಿತು. ಆ ಮನುಷ್ಯ ಫ್ಯಾನಿಗೆ ಶವವಾಗಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ದೇಹ ಕೊಳೆತು ಊದಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾಲಕರು ದಂಗು ಬಡಿದಂತಾದರು. ಯಾಕಿವನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ, ಅಂಥಾದ್ದು ಏನಾಯಿತು ಇವನಿಗೆ, ಬಂದು ಇನ್ನೂ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳು ಕಳೆದಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅವನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನೇ, ಛೆ, ನಾನು ಎಂಥವನಿಗೆ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆಗೇ ಬಂದು ಇವನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ, ಇವನಿಗೆ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೇ. ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ಪ್ರಾಪರ್ಟಿ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದಾಗ ತನಗೇಕೆ ಸಂಶಯ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಬದಲು ಇರುತ್ತಾನಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊಟ್ಟದ್ದೇ ಕೇಡಾಯಿತಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಈ ಮನೆಗೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಯಾರು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಈತನ ಮನೆಯವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ, ನಂಗೆ ಕೊಟ್ಟ ವಿಳಾಸ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಆತಂಕವಾಗಿ ಮಾಲಕರು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರು.

ಪೋಲೀಸರು ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ಒಡೆದು ಒಳಹೋಗಿ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಶವದ ಮಹಜರು ನಡೆಸಿ ಮಾಲಕರು ಕೊಟ್ಟ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಎದುರು ಮನೆಯವರಾದ್ದರಿಂದ ಶ್ವೇತಾಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೋ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಲು ಅವಳ ಮನೆಯ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದರು. ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದ ಶ್ವೇತಾ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಪೋಲೀಸರನ್ನು ಕಂಡು ಅಧೀರಳಾದಳು. ಪೋಲೀಸರು ಯಾತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ಆತನೇನಾದರೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ದೂರು ನೀಡಿರಬಹುದೇ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ಇವರು ಬಂದಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಭಯದಿಂದ ಮೈ ನಡುಗತೊಡಗಿತು. ಅವಳು ಗಾಬರಿಗೊಂಡದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಪೋಲೀಸರು, ಹೆದರಬೇಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಎದುರು ಮನೆಯವರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದಾಗ ಶ್ವೇತಾಳ ಮುಖ ಬಿಳಿಚಿಕೊಂಡಿತು. ಅವನು ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ ಬಿಡುತ್ತಾನೆಂದು ತಾನು ಅವನನ್ನು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಬೈದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಭಯದಿಂದ ನಿಲ್ಲಲ್ಲೂ ನಿತ್ರಾಣವಾಗಿ ತಾನೆಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮನೆ ಮಾಲಕರು ಶ್ವೇತಾ ಮಗುವಿನೊಡನೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಆತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಬಂದು ಬರೀ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಆ ಮನೆಯಿಂದ ದುರ್ವಾಸನೆ ಬರ್ತಿದೆ ಎಂದು ಇವರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನೋಡಲು ಬಂದೆ ಎಂದಾಗ ಶ್ವೇತಾ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹಾ.. ಹೌದು ನಾನು ಆತನನ್ನು ಅಷ್ಟೇನೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಳು. ಅವನು ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ ಬಿಟ್ಟು ತಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದು ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅವರೇನಾದರೂ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ತನ್ನನ್ನು ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಎಂದು ಶ್ವೇತಾ ಕಂಗಾಲಾದಳು. ಅವನೇನಾದರೂ ಡೆತ್ ನೋಟ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು, ತಾನು ಯಾಕಾದರೂ ಅವನನ್ನು ಬೈಯ್ಯಲು ಹೋದೇನೋ ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ತಾನು ಸಿಟ್ಟಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವ ಬದಲು ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಾಯಬಾರದೇ ಎಂದು ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಬೈದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇ ತಾನು ಯಾಕಾದರೂ ಸಾಯುವ ಮಾತು ಆಡಿದೇನೋ ಎಂದು ಹಳಹಳಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಆವತ್ತು ತನ್ನ ಮಾತು ಅವನ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಆತ ಇದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಆತ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಶವ ಕೊಳೆತು ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿದೆ ಅಂದರೆ ತಾನು ಅವನನ್ನು ಬೈದ ದಿನವೇ ಆತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇ, ಅವನ ಸಾವಿಗೆ ತಾನೇ ಕಾರಣಳಾದೆನೇ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಆತಂಕ ಮೂಡಿತು.

ಆದರೆ ಬಂದಿದ್ದ ಪೋಲೀಸರು ಬೇರೇನೂ ಕೇಳದೆ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದು ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದಾಗ ಶ್ವೇತಾ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟಳು. ಆದರೂ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಯಾಕೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ, ತಾನು ಬೈದು ಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದೇ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ತನ್ನ ಮಾತು ಅವನ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತೇ ಎಂದು ಕಳವಳ ಪಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಶ್ವೇತಾಳ ಗಂಡನ ಫೋನ್ ಬಂದಿತು. ಶ್ವೇತಾ, ಎದುರು ಮನೆಯಾತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು, ತಾನು ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕೆಳಗೆ ಆತನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬೈದಿದ್ದು ಹೇಳಿದಾಗ ಶ್ವೇತಾಳ ಗಂಡನಿಗೂ ಆತಂಕವಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಯಾಕೆ ಬೈಯ್ಯಲು ಹೋದೆ, ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಅವನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಗತಿ ಏನು, ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ತನಿಖೆ ಮಾಡುವಾಗ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಇರುತ್ತಾ, ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮ್ಮನಿರಬಾರದಿತ್ತೆ ಎಂದು ಕಳವಳದಿಂದ ಹೇಳಿದಾಗ ಶ್ವೇತಾ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ಗೊಳೋ ಎಂದು ಅತ್ತಳು. ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ ಈಗ, ಪೊಲೀಸರು ನನ್ನನ್ನು ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು, ನನ್ನ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆ ಎಲ್ಲ ಹೋಗುತ್ತ,ದೆ ನನ್ನ ಸಂಸಾರ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ರೋಧಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಆಗ ಶ್ವೇತಾಳ ಗಂಡ ಹಾಗೇನು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ನಾನಿದ್ದೇನೆ. ಮೊದಲು ಮಾಲೀಕರ ಹತ್ತಿರ ಆತ ಯಾಕೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ, ಡೆತ್ ನೋಟ್ ಏನಾದರೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆಯೇ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಕೇಳು. ಅವರೇನು ಹೇಳುತ್ತಾರೋ ನೋಡೋಣ, ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಎಂದು ಫೋನ್ ಇಟ್ಟ.

ಶ್ವೇತಾಗೆ ಮಾಲೀಕರ ಬಳಿ ಈಗಲೇ ಕೇಳಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಂಶಯ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ ಅದರ ಬದಲು ನಾಳೆ ಅವರು ಬರಬಹುದು ಆಗ ಕೇಳಿದರಾಯಿತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪೊಲೀಸರು ಅವನು ಡೆತ್ ನೋಟ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಅವರು ಆಗಲೇ ಆ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಏನೂ ಕೇಳದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಆತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಏನು ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಅವನ ಸಂಸಾರದ ಜಂಜಾಟದಿಂದ ಇರಬಹುದೇ ಅಥವಾ ಕುಡಿಯುವ ಚಟ ಇದ್ದು ಅದರಿಂದಾಗಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇ .. ಸಿಗರೇಟು ಸುಡುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ಚಟವಿದ್ದಿರಲೂಬಹುದು ಅಥವಾ ಅವನು ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾಲ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಿಲಾಗದೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವನನ್ನು ಬೈಯ್ಯುವಾಗ ಸಿಟ್ಟಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಾಯಬಾರದೇ ಎಂದು ತಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಜಿಲ್ಲನೆ ಬೆವರಿದಳು. ತಾನು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನೊಂದುಕೊಂಡು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇ ಅನಿಸಿ ವಿಪರೀತ ಭಯದಿಂದ ತಲೆಯೊಡೆದು ಹೋಗುತ್ತೇನೋ ಎಂದು ತಲೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ಪೂರ್ವಿ ಬೇಗನೆ ಮಲಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನಾಳೆ ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಅವಳ ಗತಿ..? ಎಂದು ಭಯವಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆತಂಕದಲ್ಲೇ ಕಳೆದಳು.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಜರ್ಜರಿತಳಾಗಿದ್ದ ಶ್ವೇತಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಜೆ ಹಾಕಿದಳು, ಮಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಶಾಲೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಳು. ಅವಳು ಬರುವಾಗ ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಮಾಲೀಕರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಆತನೊಂದಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡ ಶ್ವೇತಾಗೆ ಮತ್ತೆ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾಲಕರು ಶ್ವೇತಾಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳತ್ತ ಬಂದರು. ಓಹ್, ಅವನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲು ಇವರು ತನ್ನತ್ತ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು ಈಗ, ತನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಬಂದು ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡುಹೋಗುವ ದೃಶ್ಯ ಅವಳ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸುಳಿಯಿತು. ಪೂರ್ವಿ ತನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಅಳುತ್ತ ಬಂದಂತೆ ಅನಿಸಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ನೀರು ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾಲಕರು ಯಾಕಮ್ಮ ಅಳ್ತಿದ್ದೀಯಾ. ಆ ಮನುಷ್ಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದನಂತೆ. ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಹುಡುಕುವುದು ಬೇಡ ತಾನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು. ಇವರು ಪೋಲೀಸ್ ಕಂಪ್ಲೈಂಟ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ. ಮೈ ತುಂಬಾ ಸಾಲ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನಂತೆ. ಸಾಲಗಾರರ ಕಾಟ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಂದ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನ ಬಾಡಿಗೆ ಆಸೆಯಿಂದ ಹಿಂದು ಮುಂದು ನೋಡದೆ ಕೊಟ್ಟು ಮುಠ್ಠಾಳತನದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಒಂದೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ ಅಂತಾನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಆ ಮನೆಗೆ ಯಾರು ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ವಿಷಾದದಿಂದ ಹೇಳಿದಾಗ ಶ್ವೇತಾಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ಅಂಕಲ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಖಾಲಿ ಬೀಳಬಹುದು. ಆಮೇಲೆ ಯಾರಾದರೂ ಬಂದೇ ಬರ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡ್ಕೋಳ್ಳಲ್ವೇ ಆ ರೂಮಿಗೆ ಬೇರೆಯವರು ಬರ್ತಾರಲ್ವೆ ಹಾಗೆ ಎಂದಾಗ ಹೌದಮ್ಮ ಆದ್ರೆ ಸಂಸಾರಸ್ಥರು ಬರೋದು ಡೌಟು ನೋಡೋಣ ಏನಾಗುತ್ತೋ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಎದುರು ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಶ್ವೇತಾ, ಅಬ್ಬಾ, ದೊಡ್ಡ ಗಂಡಾಂತರದಿಂದ ಪಾರಾದೆ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಡುತ್ತ ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಮೈ ಚೆಲ್ಲಿದಳು.

ನಿಗೂಢ ಕಾಯಿಲೆ

ತನಗೆ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯ ಅಪಘಾತವೊಂದರಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಗಾಯಗೊಂಡು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಆಘಾತದಿಂದ ಸಮರ್ ಗೆ ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಆದರೂ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಅಂತಿಮ ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಸಮರ್ ಆತನ ಮನೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಶೋಕತಪ್ತ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ಅವರಿಗೆ ತನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುವವರೆಗೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದು ಕೊನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಏನೋ ಕಾಲಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಗಿ ತೀವ್ರ ನೋವಾಯಿತು. ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಸಮರ್, ತನ್ನ ಶೂಸ್ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಸನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಚುಚ್ಚಬೇಕಾದರೆ ಅದು ಎಂಥಾ ಮುಳ್ಳಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕಲ್ಲು ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಶೂಸ್ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಸನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡಿದವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು. ಎರೆಹುಳುವಿನಂತಿದ್ದ ಹುಳುವೊಂದರ ಅರ್ಧಭಾಗ ಇನ್ನೂ ಪಾದದ ಹೊರಗೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು ! ಅರೆ ! ಹುಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ನೋವು ಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ ಅಲ್ಲದೆ ಅದು ತನ್ನ ಕಾಲಿನ ಒಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುತ್ತ ಅದನ್ನು ಎಳೆದು ಹೊರ ತೆಗೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅದು ಆತನ ಕೈಗೆ ಸಿಗದೇ ಜಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಸಮರ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕಾಗದದ ಚೂರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದರಿಂದ ಹುಳುವನ್ನು ಹೊರಕ್ಕೆ ತೆಗೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಅವನು ಎಳೆದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಹುಳ ಎರಡು ತುಂಡಾಯಿತು. ಹೊರಗೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇದರಿಂದ ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ವಿಚಲಿತನಾದ ಸಮರ್ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಒಳಗೆ ಇದ್ದರೂ ಅದು ತುಂಡಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಸತ್ತು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹುಳುವನ್ನು ನೋಡಲು ಮುದ್ದೆಯಾದ ಕಾಗದ ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡಿದ. ಆದರೇನಾಶ್ಚರ್ಯ, ಅಲ್ಲಿ ಹುಳು ಇರಲಿಲ್ಲ ಅದರ ಬದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಣ್ಣು ಇತ್ತು ! ಆತಂಕದಿಂದ ಸಮರ್ ಹುಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಹುಡುಕಾಡಿದ. ಆದರೆ ಅದು ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಪಾದವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಗಾಯದ ಗುರುತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ! ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ದಂಗಾದ ಸಮರ್, ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ತನಗೆ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಾಲಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಚುಚ್ಚಿತ್ತೆ ಅಥವಾ ಇದೆಲ್ಲ ಭ್ರಮೆಯೇ ಎಂದು ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡು ಬೇಗನೆ ಶೂಸ್ ಧರಿಸಿ ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಳಿ ಹೇಳೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಅವಳು ಗಾಬರಿಯಾದಾಳು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.

ಎರಡು ದಿನಗಳಾದರೂ ತನಗೆ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗದೇ ಇದ್ದುದ್ದು ಕಂಡು ಸಮರ್ ಆ ಹುಳದಿಂದ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ನಿರಾಳನಾದ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಸಮರ್ ನ ಹೆಂಡತಿ ಅವನ ಗೊರಕೆಯ ವಿಪರೀತ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಗಂಡನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಲೈಟ್ ಹಾಕಿದಳು. ಇನ್ನೇನು ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ ಮೂಗಿನತ್ತ ಹರಿಯಿತು. ಅವನ ಮೂಗಿನಿಂದ ಹುಳುವೊಂದು ಅವನ ಉಸಿರಾಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಜ್ಯೋತಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು ಗಂಡನ ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಹುಳ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು ಎಂದುಕೊಂಡು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಳು. ಅದು ನೋಡಲು ಎರೆ ಹುಳುವಿನಂತೆ ಇತ್ತು. ಫಳಫಳನೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗಂಡನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದರೆ ಅವನು ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಅದು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಒಳ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂದು ಭಯವಾಗಿ ತಾನೇ ಅದನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಅವಳಿಗೆ ಕೈಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಗಂಡನ ಕರ್ಚೀಫ್ ತೆಗೆದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅದರಿಂದ ಹುಳುವನ್ನು ಹಿಡಿದೆಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಅವನು ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹುಳು ಅವನು ಉಸಿರೆಳೆದಾಗ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾದು ಕರ್ಚೀಫಿನ ಮೂಲಕ ಚಕ್ಕನೆ ಹಿಡಿದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎಳೆದಳು. ಹುಳು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಬಂದಾಗ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಗಂಡನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದಳು.

ಸಮರ್ ಗೆ ಅವನ ಮೂಗಿನಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹುಳುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದಾಗ ಸಮರ್ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು ಎಲ್ಲಿ ಆ ಹುಳು ತೋರಿಸು ಎಂದಾಗ ಜ್ಯೋತಿ ಅವನ ಕರ್ಚೀಫ್ ತೆರೆದಳು. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಹುಳು ಮಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಜ್ಯೋತಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅದು ಜಾರಿ ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಇಡೀ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಹುಳು ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸಮರ್ ಗೆ ಆಗ ತನಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಹುಳು ಚುಚ್ಚಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಇದು ಅದರ ಉಳಿದ ಅರ್ಧಭಾಗವೇ ಇರಬಹುದೇ, ಆದರೆ ಕಾಲಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿದ್ದು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಬಂದದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಆತಂಕಗೊಂಡ. ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಲೇಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ಗೆಳೆಯನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಹುಳು ಕಾಲಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿದ್ದು ಅದನ್ನು ತಾನು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಹೊರತೆಗೆಯುವಾಗ ಹುಳುವಿನ ಅರ್ಧಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದ್ದು, ನಂತರ ನೋಡಿದಾಗ ಹುಳುವಿನ ತುಂಡು ಸಿಗದೇ ಇದ್ದಿದ್ದು, ಆ ಹುಳುವಿನ ಅರ್ಧ ಭಾಗವೇ ಇದಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಜ್ಯೋತಿ ಕಂಗಾಲಾದಳು. “ನಾಳೆನೇ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ಹೋಗೋಣ ಕಣ್ರೀ, ನನಗ್ಯಾಕೋ ಭಯವಾಗ್ತಿದೆ. ನೀವು ಯಾಕಾದರೂ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಿರೋ” ಎಂದು ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ ಸಮರ್, “ಆ ಹುಳು ನನಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಹುಳುವಿನ ಅರ್ಧಭಾಗ ಇದ್ದಿದ್ದು ಅದೂ ಈಗ ಹೊರಗೆ ಹೋಯಿತಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ, ನೀನು ಸುಮ್ಮನೆ ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತೀಯಾ ಅಂತ ನಾನು ಮೊದಲೇ ನಿಂಗೆ ಹೇಳಿಲ್ಲ, ಈಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಕ್ಕೋ” ಎಂದು ತಾನೂ ಮುಸುಕೆಳೆದು ಮಲಗಿಕೊಂಡ. ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಅವನಲ್ಲೂ ಆತಂಕ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಾನು ಗಾಬರಿಯಾದರೆ ಜ್ಯೋತಿ ಕಂಗಾಲಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ತನ್ನ ಆತಂಕವನ್ನು ತೋರಗೊಡಲಿಲ್ಲ. ದೇವರೇ, ಇವರಿಗೆ ಏನೂ ಆಗದಂತೆ ಕಾಪಾಡಪ್ಪ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಜ್ಯೋತಿಯೂ ಮಲಗಿದಳು. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ನಿದ್ದೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಜ್ಯೋತಿ, ಮುಸುಕೆಳೆದು ಮಲಗಿದ್ದ ಗಂಡನ ಹೊದಿಕೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎಳೆದು ಮತ್ತೆ ಅವನ ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಹುಳು ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಹುಳು ಇರದ್ದು ಕಂಡು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದಳು. ಸಮರ್ ಏನೂ ಆಗದವರಂತೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಎದ್ದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಹಲ್ಲುಜ್ಜಿಸಿ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಡಿಸಿ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಜ್ಯೋತಿಯ ಗಮನ ಗಂಡನತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅವನು ಏನೂ ಆಗದವರಂತೆ ಇದ್ದುದು ನೋಡಿ ದೇವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಧನ್ಯವಾದ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು. ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಲೇ ಗಂಡನಿಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗಲು ತಿಳಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಸಮರ್ ಮಾತ್ರ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಏನೆಂದು ಹೇಳಲಿ, ಹುಳು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ, ಗಾಯದ ಗುರುತು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲದೆ ತಾನಂತೂ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ಯಾಕೆ ಎಂದಾಗ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಸಮರ್ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹೋದರಾಯಿತು ಏನೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟ. ಅದಾಗಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಹುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಅದರ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಸಮರ್ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಎಡ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹರಿದಂತಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವನ ಕೈಯ ಚರ್ಮದ ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣ ಹುಳುವೊಂದು ಅತ್ತಿತ್ತ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಮರ್ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತನಾದ. ಇದು ತನಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆಯೋ ಎಂದುಕೊಂಡು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದ ಕಲೀಗ್ ಗೆ ತನ್ನ ಕೈ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಆತ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು, “ಏನೋ ಇದು ವಿಚಿತ್ರ .. ಇದ್ಯಾವ ಯಾವ ಹುಳು ನಿನ್ನ ಕೈ ಹೊಕ್ಕಿದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನ ಹಾರರ್ ಫಿಲಂ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಗಿದೆಯಲ್ಲೋ” ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದ. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಮರ್ ಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಇತರರೆಲ್ಲ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೆವಳುತ್ತಿದ್ದ ಹುಳು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಕೆಲವರು ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗಲು ತಿಳಿಸಿದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಬ್ಲೇಡಿನಿಂದ ಗೀರಿಕೊಂಡರೆ ಹುಳುವನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆಯಬಹುದು, ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗುವವರೆದೂ ಅದು ಹುಳು ಅಲ್ಲಿ ಇರದಿದ್ದರೆ ಎಂದು ತಮ್ಮ ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಮರ್ ತನ್ನ ಟೇಬಲ್ ಡ್ರಾಯರ್ ತೆರೆದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ಲೇಡ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಾಶ್ ರೂಂನತ್ತ ಧಾವಿಸಿದ. ವಾಶ್ ಬೇಸಿನ್ ನಲ್ಲಿ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹುಳು ಇರುವ ಕಡೆ ಗೀರಿದ. ಆದರೆ ಅದು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಹೋಯಿತು. ತುಂಬಾ ನೋವಾಗುತ್ತಿದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಳುವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಹಟದಿಂದ ಸಮರ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಗೀರಿದ. ಆದರೆ ಅವನೆಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಕೈ ತುಂಬಾ ಗಾಯಗಳಾಗಿ ರಕ್ತಧಾರೆಯೇ ಹರಿಯಿತೇ ವಿನಃ ಹುಳು ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸಮರ್ ಆತಂಕದಿಂದ ರಕ್ತ ಸಿಕ್ತ ಕೈಗೆ ಟವೆಲ್ ಸುತ್ತಿ ಇನ್ನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗುವುದೊಂದೇ ದಾರಿ ಎಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದ. ಅವನ ಅವಸ್ಥೆ ಕಂಡು ಆಫೀಸಿನವರೆಲ್ಲ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಆದರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಯಾವ ಹುಳುವೂ ಅವರಿಗೆ ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸಮರ್ ನ ಆಫೀಸಿನವರೆಲ್ಲ ಹುಳುವನ್ನು ತಾವೂ ನೋಡಿದ್ದಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿತು. ಆಗ ಸಮರ್ ತನ್ನ ಕತೆಯೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ದಂಗು ಬಡಿದು ಹೋದರು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಇದು ಯಾವ ಕಾಯಿಲೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಮಾಡಿದರೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಸಮರ್ ಗೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಯನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರು ಹುಳಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರೆ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟು ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನೋಡಿ, ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಕೈಯನ್ನು ಶುದ್ದಿ ಮಾಡಿ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಹಾಕಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಸಮರ್ ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ.

ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಾಗ ಕಂಗಾಲಾದಳು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಏನ್ರೀ, ನಾವು ಬೇರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ಊರಿನ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಗಂಡನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹಲವಾರು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ಮರುದಿನ ಬರುವಂತೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಆ ಇಡೀ ದಿನ ಇಬ್ಬರೂ ಆತಂಕದಲ್ಲೇ ಕಳೆದರು. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಸಮರ್ ಗೂ, ಜ್ಯೋತಿಗೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು ಹೇಳುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹುಳುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಗಾಬರಿಯಾದಾರು ಎಂದುಕೊಂಡು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗಾಯವಾಯಿತು ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು, ಮಮ್ಮಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಯಾಕೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹಿರಿಯರಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಸಮರ್ ಗೆ ನಗುವುದೋ ಅಳುವುದೋ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಜ್ಯೋತಿ, ಇನ್ಮೇಲೆ ಡ್ಯಾಡಿ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಗಾಯ ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳಲ್ಲ ಸರಿನಾ ಎಂದಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಗುಡ್ ಬಾಯ್ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಸಂಕಟದಲ್ಲೂ ನಗು ಬಂದಿತು. ಮರುದಿನ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ ಅವರಿಗೂ ಸಮರ್ ಗೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಸಮಸ್ಯೆ ಬೇರೆ ಕೆಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಅವರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ದೇಶದ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದರೂ ಸಮರ್ ನ ಸಮಸ್ಯೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಅನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ತಮಗೆ ತಿಳಿದ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸಮರ್ ಕೈನ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಗಾಯಗಳು ಗುಣವಾದರೂ ಹುಳುವಿನ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲಿ ಹುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ ಎಂದು ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಆತಂಕ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಸಮರ್ ಅಂತೂ ಇಡೀ ದಿನ ಆಗಾಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಮೈ ಕೈ ಮೂಗು ಎಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ತಿಂಗಳಾದರೂ ಹುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಾಗ ಸಮರ್ ಹಾಗೂ ಜ್ಯೋತಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮದ್ದು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿರಬೇಕು, ಇನ್ನು ಹುಳು ಕಾಣಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರಾಳವಾದರು. ಸಮರ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂದಿನ ಲವಲವಿಕೆ ಮೂಡ ತೊಡಗಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಹುಳುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮರೆತೂ ಬಿಟ್ಟರು. ತಮ್ಮ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಂತಸದಿಂದ ಇರುವಾಗ ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಸಮರ್ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ ತುರಿಕೆಯಾದಂತಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತನ್ನ ಬೆನ್ನುಜ್ಜಲು ಕರೆದ. ಅವಳೂ ಗಂಡ ಮೊದಲಿನಂತೆ ರಸಿಕನಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತ ಬಾತ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋದಳು. ಸೋಪ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗಂಡನ ಬೆನ್ನುಜ್ಜುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಮಿಂಚು ಹೊಡೆದಂತಾಯಿತು. ಸಮರ್ ನ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ ಚರ್ಮದ ಕೆಳಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕೈದು ಸಣ್ಣ ಹುಳುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆವಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಜ್ಯೋತಿ ಚಿಟ್ಟನೆ ಚೀರಿದಳು. ಸಮರ್ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ವಿಷಯ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದೋ ಬೇಡವೋ ಎಂದು ಗೊಂದಲವಾಯಿತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹುಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕೈಯೆಲ್ಲ ಗೀರಿ ಕೊಂಡ ಮನುಷ್ಯ, ಇನ್ನು ನಾಲೈದು ಹುಳುಗಳು ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ ತೆವಳುತ್ತಿವೆ ಎಂದರೆ ಏನಾದೀತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಏನಿಲ್ಲ ಓಲೆ ಮೇಲೆ ಹಾಲಿಟ್ಟದ್ದು ಜ್ಞಾಪಕ ಬಂದಿತು ಅಷ್ಟೇ ಎಂದು ಬಾತ್ ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಧಾವಿಸಿದಳು. ಸಮರ್ ಗೆ ಜ್ಯೋತಿಯ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾಕಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ತಟ್ಟನೆ ಹುಳುವಿನ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಹುಳುವೇನಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಜ್ಯೋತಿ ಚೀರಿದಳೇನು ಎಂದು ಸಂಶಯವಾಗಿ ಬೇಗ ಬೇಗ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ರೂಮಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದ.

ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಅವನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲೆ ಬಂದತಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಎರಡಲ್ಲ ನಾಲ್ಕೈದು ಹುಳುಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹುಳುಗಳಿದ್ದ ಚರ್ಮದ ಭಾಗ ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಮರ್ ಕಂಗಾಲಾದ. ಬೇಗನೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಜ್ಯೋತಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಸೀದಾ ಡಾಕ್ಟರ್ ಶಾಪ್ ಗೆ ಧಾವಿಸಿದ. ಆದರೆ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಭಾನುವಾರವಾದ್ದರಿಂದ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಆತಂಕದಿಂದ ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಬಿಸಿ ನೀರಿನ ಬ್ಯಾಗ್ ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸಿ ರೂಮಿಗೆ ತರಲು ಹೇಳಿದ. ಜ್ಯೋತಿ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಬಿಸಿ ನೀರಿನ ಬ್ಯಾಗ್ ತಂದು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹುಳುಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿವೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಬಿಸಿಗೆ ಹುಳುಗಳು ಸಾಯಬಹುದು ಎಂದು ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದಳು. ಆದರೆ ಬಿಸಿ ತಾಗಿ ಸಮರ್ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇ ಹೊರತು ಹುಳಗಳಿಗೆ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಡಾಕ್ಟರ್ ನೆನಪಾಗಿ ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗುವಂತೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಸಮರ್ ಧಾವಿಸಿದ. ಅವನ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇದ್ದರು. ಸಮರ್ ತನ್ನ ಶರ್ಟ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ದಿಗ್ಮೂಢ ರಾದರು. ಅಲ್ಲಿ ಹುಳುಗಳು ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಚಲಿಸುತ್ತಿದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನನ್ನು ಬೇಗನೆ ಆಪರೇಶನ್ ಥಿಯೇಟರ್ ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಹುಳುಗಳಿದ್ದ ಕಡೆ ಗಾಯ ಮಾಡಿ ಒಳಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಹುಳುಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಚಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಗಾಯ ಮಾಡಿದರೂ ಹುಳುಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ದಂಗು ಬಡಿದು ಹೋದರು. ಕೊನೆಗೆ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕರಾಗಿ ಗಾಯ ಹಾಕುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಗಾಯಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮದ್ದು ಹಾಕಿ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಸುತ್ತಿದರು. ಸಮರ್ ಗೆ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಆತಂಕ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿತು. ಹುಳುಗಳೆಲ್ಲ ಮೈ ತುಂಬಾ ಆವರಿಸಿದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಜ್ಯೋತಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿಗೂ ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಆಯುರ್ವೇದ ಪಂಡಿತರ ಬಳಿ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಜ್ಯೋತಿ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಪಂಡಿತರ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದರು. ಪಂಡಿತರು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಲೇಪವನ್ನು ಅರೆದು ಸಮರ್ ನ ಬೆನ್ನಿನ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ತೆಗೆದು ಬೆನ್ನಿಗೆಲ್ಲ ಸವರಿ ಬಿಟ್ಟರು. ದಿನವೂ ಆ ಲೇಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಲು ತಿಳಿಸಿ ವಾರದ ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ಬರಲು ತಿಳಿಸಿದರು. ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹುಳಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾದವು. ಸಮರ್ ಗೆ ಸಮಧಾವಾದರೂ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ಅದು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರಬಹುದು ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಚಿಂತೆಯಾಯಿತು.

ಹೀಗೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಮರ್ ಅಸಾಧ್ಯ ಕಿವಿ ನೋವಿನಿಂದ ನರಳತೊಡಗಿದ. ನೋವಿನ ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ನಿಲ್ಲದ ನೋವು. ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲೆ ಬರುವಷ್ಟು ನೋವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಮರ ನನ್ನು ಕಂಡು ಜ್ಯೋತಿ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಅಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಕ್ಕಳೂ ಆಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಜ್ಯೋತಿ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಅತ್ತೆಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದಳು. ಅತ್ತೆ ಮಾವ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟು ಬರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಸಮರನ ತಾಯಿ ಬಂದವರೇ ಎಣ್ಣೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಸಮರ ನ ಕಿವಿಯಿಂದ ಹುಳುಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹೊರಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ದಿಗ್ಮೂಢರಾದರು. ಮಕ್ಕಳು ಓಡಿಹೋಗಿ ತಾಯಿಯ ಹಿಂದೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಜ್ಯೋತಿ ಪೇಪರ್ ತುಂಡೊಂದನ್ನು ಸಮರನ ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಇಟ್ಟಳು. ಆದರೆ ಹುಳುಗಳು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅದರ ಬದಲಾಗಿ ಒಳಕ್ಕೂ ಹೊರಗೂ ಚಲಿಸತೊಡಗಿದವು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಮರ್ ನ ತಾಯಿ ಬಿಸಿ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕಿವಿಯ ಒಳಗೆ ಹೋಗದಂತೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸಿ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಸುರಿದು ಬಿಟ್ಟರು. ಹುಳುಗಳೆಲ್ಲ ಕಿವಿಯ ಸುತ್ತ ಆವರಿಸಿ ಕೊಂಡವು. ಸಮರ್ ನೋವು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಬೊಬ್ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಜ್ಯೋತಿ ಆಯುರ್ವೇದ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಕರೆಸಿದಳು. ಅವರು ಬಂದು ಅವನ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಲೇಪವನ್ನು ಸುರಿದರು. ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಆ ಹುಳುಗಳೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ಹೋದವು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. ಸಮರ್ ನೋವಿನಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ. ಅಬ್ಬಾ ಕೊನೆಗೂ ನೋವು ಹೋಯಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಸಮರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ. ಮಗ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತರು.
ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಮರ್ ಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಿವಿ ನೋಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು. ಸಮರ್ ಮತ್ತೆ ನೋವಿನಿಂದ ವಿಲವಿಲನೆ ಒದ್ದಾಡಿದ. ಅದರ ಜೊತೆ ಮೂಗೂ ಕೂಡ ನೋಯತೊಡಗಿತು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಗಂಭೀರತೆ ಕಂಡು ಜ್ಯೋತಿ ಮತ್ತೆ ಅತ್ತೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟು ಬರಲು ಹೇಳಿದಳು. ಇವನ ಆರ್ತನಾದ ಕೇಳಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ವಿಷಯ ತಿಳಿದಾಗ ಕೆಲವರು ಬಹುಶ ಸ್ನೇಹಿತನೇ ದೆವ್ವವಾಗಿ ಸಮರನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಯಾರೋ ಆಗದವರು ಮಾಟ ಮಾಡಿರಬೇಕು ಅಂದರು.

ಊರಿನಿಂದ ಬಂದ ಸಮರ್ ನ ತಂದೆತಾಯಿಗೆ ಮಗನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ಕರುಳು ಕಿತ್ತು ಬರುವಂತಾಯಿತು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಸಮರ್ ನ ತಂದೆ ಅವರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಾಂತ್ರಿಕನನ್ನು ಕರೆಸಿದರು. ಮಾಂತ್ರಿಕ ಇಡೀ ದಿನ ತನ್ನ ತಂತ್ರ ಮಂತ್ರ ಹೋಮ ಹವನ ಎಲ್ಲ ಮಾಡಿದರೂ ಸಮರ್ ನ ನೋವು ಮಾತ್ರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ನೋವು ನರಳಾಟ ನೋಡಿ ಅವನ ತಾಯಿ, ಜ್ಯೋತಿ ಎಲ್ಲ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಸಮರನ ಮೂಗಿನಿಂದ, ಕಿವಿಯಿಂದ ಹುಳುಗಳು ಹೊರಗೆ ಬರಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋದರೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಂಗಾಲಾದ ಸಮರ್ ನ ತಂದೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ನ್ನು ಕರೆಸಿದರು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಂದು ಸಮರ ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಮಾತ್ರೆ ಎಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟರು. ಆದರೂ ಸಮರ್ ನ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ ಜ್ಯೋತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬೇರೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಳುತ್ತ ಕುಳಿತಳು. ಪಂಡಿತರಿಗೂ ಕರೆ ಹೋಗಿ ಅವರು ಬಂದು ಮೂಗು ಕಿವಿಗೆಲ್ಲ ಲೇಪ ಹಚ್ಚಿದರು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಲೇಪ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹುಳುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾದವೇ ಹೊರತು ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಪಂಡಿತ, ಮಾಂತ್ರಿಕ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಿಷ್ಫಲವಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೋವಿನಿಂದ ಅರಚುತ್ತ ವಿಲವಿಲನೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮರ ಉಸಿರಾಡಲು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಾ ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕಿರಿಚಿ ನಂತರ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಸಮರನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಅವನಿಲ್ಲವೆಂದಾಗ ಎಲ್ಲರ ಅಳು ತಾರಕ್ಕೇರಿತು. ಬರೀ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹುಳ ಕಚ್ಚಿ ಸಮರನ ಜೀವಕ್ಕೇ ಅಪಾಯವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಯಾರೂ ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆರೋಗ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದ ಸಮರ್ ಗೆ ತೀರಿಕೊಂಡ ಗೆಳೆಯನೇ ಹುಳುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಟ ಕೊಟ್ಟನೆ ? ಆದರೆ ಸಮರ್ ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಸಮರ್ ಗೆ ಯಾಕೆ ತೊಂದರೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಸಮರ್ ಗೆ ಏನಾಗಿತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಇದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೂ ಏನು ? ಸಮರ್ ನ ಕಾಲಿಗೆ ಕಚ್ಚಿದ ಆ ಹುಳು ಯಾವುದು ಎಂಬುದು ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.

ಕೊನೆಯ ಭೇಟಿ

ರವಿ ಅಂದು ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಮುಂಬೈಗೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಮಳೆಗಾಲವಾದ್ದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಎ ಸಿ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದ. ಮುಂದೆ ಯಾರಾದರೂ ಬರಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ. ರಾತ್ರಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಇರಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿದ. ಯಾರಾದರೂ ಬಂದರೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದ. ರೈಲಿನ ತಟ ಪಟ ಶಬ್ದ ಅವನಿಗೆ ಜೋಗುಳ ಹಾಡಿದಂತಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡ. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿರಬಹುದು ರೈಲು ಕಿರ್ರನೆ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿತು. ರವಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ರೈಲು ಯಾಕೆ ನಿಂತಿರಬಹುದು ಯಾವುದಾದರೂ ಸ್ಟೇಶನ್ ಬಂದಿತೇ ಎಂದುಕೊಂಡು ಕಿಟಕಿ ತೆರೆದು ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಆದರೆ ಸುತ್ತಲೂ ಕತ್ತಲು ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೇನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ದರೋಡೆ ಕೋರರು ಬಲತ್ಕಾರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿರಬಹುದೇ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಆತಂಕದಿಂದ ಅವನ ಕೈ ಬ್ಯಾಗಿನತ್ತ ಹೋಯಿತು. ಅಥವಾ ಹಳಿಯಲ್ಲೇನಾದರೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದು ರೈಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ರೈಲನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಅನಿಸಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದ. ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು . ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದರೆ ತನಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮರಳಿ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿಕೊಂಡ.

ರೈಲು ಹೊರಟ ಹೊರತು ನಿದ್ದೆ ಬಾರದು ಎಂದುಕೊಂಡು ರವಿ ಫೋನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಆದರೆ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅದನ್ನು ವಾಪಾಸು ಜೇಬಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಕಣ್ಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡ. ಆಗಲೇ ರೈಲು ಹೊರಟಿತ್ತು. ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು ಹತ್ತಿದವನಿಗೆ ಏನೋ ಸದ್ದಾದಂತಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ. ನೋಡಿದರೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದು ಹೋದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ! ರವಿ ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು ಇವನು ಯಾವಾಗ ಬಂದ ? ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ಟೇಶನ್ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ಲೈಟ್ ಹಾಕಿದ ನೋಡಿದರೆ ತನ್ನ ಚಡ್ಡಿ ದೋಸ್ತ್ ಶ್ಯಾಮ ನಿಂತಿದ್ದ ! ಅವನ ತಲೆಯಿಂದ, ಮೈಯಿಂದ ನೀರು ಜಿನಗುತ್ತಿತ್ತು.” ಹೇ ಶ್ಯಾಮ, ನೀನೇನೋ ಇಲ್ಲಿ ” ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದ.  ಶ್ಯಾಮ, “ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಬಂದೆ ಕಣೋ ನೀನು ರೈಲು ಹತ್ತಿದ್ದು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಸೆಕಂಡ್ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಈಗ ರೈಲು ನಿಂತಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸೋಣ ಅಂತ ಅನಿಸಿತು ಅದ್ಕೆ ಬಂದೆ” ಎಂದಾಗ ರವಿ ಎದ್ದು ಸಂತಸದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆಲಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನತ್ತ ಧಾವಿಸಿದ. ಆದರೆ ಶ್ಯಾಮ, “ಲೇ ಹತ್ರ ಬರಬೇಡ್ವೋ ಮಳೇಲಿ ನೆನ್ದಿದಿನಿ ನಿಂಗೆ ಶೀತ ಬೇಗನೆ ಬರುತ್ತೆ” ಎಂದು ರವಿಯನ್ನು ತಡೆದ. “ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾಪಕ ಇದೆ ನಿಂಗೆ, ಎಷ್ಟು ವರ್ಷವಾಯಿತೋ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದಷ್ಟೇ. ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ನೀನು ಮುಂಬೈ ಗೆ ಹೋದೆ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದೆ. ನಾನು ಊರಿಗೆ ಬಂದರೂ ನೀನು ಸಿಗ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಮದ್ವೇಲಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ್ದು. ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ ಏನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ” ಎಂದು ಕೇಳಿದ ರವಿ ಶ್ಯಾಮನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಉತ್ಸುಕನಾದ.

ಆದರೆ ಶ್ಯಾಮ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ, “ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ ಮದ್ವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ ಏನು ಲವ್ ಫೈಲ್ಯುರಾ ಅಥವಾ ಬೇರೇನಾದರೂ ಕಾರಣನಾ” ಅಂತ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದ. “ಹಾಗೇನಿಲ್ವೋ ಮದ್ವೆಗೆ ಟೈಮ್ ಎಲ್ಲಿದೆಯೋ, ನಿಂಗೊಂತ್ತೇ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಇಬ್ಬರು ಅಕ್ಕಂದಿರು ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರಿರೋವಾಗ ನಾನು ಹೇಗೋ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು. ಆರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಷ್ಟೇ ಕೊನೆ ತಂಗಿ ಮದ್ವೆ ಮುಗಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಅಪ್ಪ ನಿಮ್ಮನೆಗೆ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ರು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರು ಆದರೂ ನೀವ್ಯಾರೂ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನೀನಂತೂ ಯಾರ ಮದ್ವೆಗೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸ್ಕೊಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದೆ ಆದ್ರೆ ಮದುವೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಲೇ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೆ, ಅದ್ಕೆ ಟೈಮ್ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಈಗಲಾದರೂ ಹೇಳೋ ಯಾಕೋ ತಂಗಿ ಮದುವೆಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ರವಿ ಶ್ಯಾಮನನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಶ್ಯಾಮ ಮಾತನಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

ರವಿಗೆ ಯೋಚನೆಯಾಯಿತು ಇವನು ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಏನಾದರೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದುಕೊಂಡು ಎದ್ದು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ. ತಕ್ಷಣ ಶ್ಯಾಮ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸರಿದು, “ನಾನು ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಕಣೋ ಆದ್ರೆ ಅದರ ನಡುವೆ ಏನೋ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಕೆಲಸ ಬಂದು ಬಿಡ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಬರೋಕಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಿಡು, ನಿನ್ನ ಮದುವೆ ಸಧ್ಯದಲ್ಲಿದೆ ಅಂದಂತಾಯಿತು ಆದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ನಂಗೆ ಬರೋಕಾಗೋದಿಲ್ಲ ಕಣೋ” ಎಂದು ಸಪ್ಪೆಮೋರೆ ಹಾಕಿದ. “ಯಾಕೋ ಬರೋಕಾಗಲ್ಲ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ, ನೀನೂ ಬರಬೇಕು ಅದೇನೇ ಕೆಲಸ ಇದ್ರೂ ಬಿಟ್ಟು ಬರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ” ಎಂದು ಅಧಿಕಾರದಿನ ಹೇಳಿದ ರವಿ. ಆದರೆ ಶ್ಯಾಮ ಮಾತ್ರ, “ಇಲ್ಲ ಕಣೋ ನಾನು ತುಂಬಾ ದೂರ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ ಮದ್ವೇಗಂತೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಬರೋಕಾಗೋಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡೋ” ಎಂದು ಒಗಟಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ. ರವಿ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ, “ಈವಾಗ ಯಾಕೆ ನಾವು ಜಗಳ ಮಾಡೋದು. ನನ್ನ ಮದುವೆ ಇನ್ನೂ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಗಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ವಿಚಾರಿಸ್ಕೋತಿನಿ ನಿನ್ನನ್ನು, ಅದೆಲ್ಲ ಬಿಡು ಹೇಗಿದೆ ಲೈಫು, ಈಗೇನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದಿಯಾ” ಎಂದ. ಶ್ಯಾಮ “ಏನೂ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ” ಎಂದಾಗ ರವಿಗೆ ಆಘಾತವಾಗಿ, “ಏನೋ ಹಾಗಂದ್ರೆ, ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದೀಯಾ ಸಂಸಾರ ನೋಡ್ಕೋ ಬೇಕಲ್ವ” ಎಂದಾಗ ಶ್ಯಾಮ, “ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆನೋ, ಒಂದು ಹೋದ್ರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿಗುತ್ತೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಶಾಶ್ವತ ಅಲ್ಲ ಅಮ್ಮ, ಸಂಸಾರ, ಜೀವನ ಅಂತೆಲ್ಲ ಒದ್ದಾಡ್ತೀವಿ ಯಾವಾಗ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತೀವೋ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲ್ಲ” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಒಗಟಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ. ಆಗ ರವಿ, “ಯಾಕೋ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ. ಕೆಲಸ ಹೋದ್ರೆ ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡು ಅಪ್ಪನ ವ್ಯಾಪಾರಾನೆ ನೋಡ್ಕೊಳ್ ಬಹುದಲ್ವ” ಎಂದ, ಶ್ಯಾಮ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಶ್ಯಾಮನ ತಂದೆಗೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಆದರೂ ಅಪ್ಪ ಮಗನ ನಡುವೆ ಯಾವಾಗಲೂ ತಕರಾರು ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಶ್ಯಾಮ ಮುಂಬೈಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಟೆಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಒಳ್ಳೆ ಸಂಬಳ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೊಗಳ್ತಾ ಇದ್ದವನ ಕೆಲಸ ಹೋದದ್ದಾರೂ ಹೇಗೆ, ಅಥವಾ ಇವನೇ ಬಿಟ್ಟನೋ, ಈಗ ಕೇಳಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಜಾರು ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು “ಸರಿ ನಿನ್ನ ನಂಬರ್ ಕೊಡು, ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ನಂಬರ್ ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ” ಎಂದ ರವಿ. ಶ್ಯಾಮ ತನ್ನ ನಂಬರ್ ನೀಡಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರೈಲು ಯಾವುದೋ ಸ್ಟೇಶನ್ ಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು, “ನಾನು ಹೋಗ್ತೀನಿ ಕಣೋ, ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಕಷ್ಟ” ಎಂದು ಶ್ಯಾಮ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ರವಿ, “ಸರಿ ಇನ್ಯಾವತ್ತಾದ್ರೂ ಸಿಗೋಣ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟ. ಶ್ಯಾಮ ಹೊರ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ರವಿಗೆ ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಮರೆತದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಧಾವಿಸಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ನೋಡಿದ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಅವನು ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮುಂಬೈ ಗೆ ಇರಬೇಕು, ನಾನು ಮುಂಬೈ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದು ಮಲಗಿದ. ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದ ಸದ್ದಾಯಿತು ಶ್ಯಾಮನೇ ಬಂದನೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡು ರವಿ ಧಡಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತ. ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ದಂಪತಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ರವಿ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿದ. ಆದರೆ ನಿದ್ದೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಶ್ಯಾಮನ ಜೊತೆಗಿನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು, ಅವನ ಜೊತೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದಾಗಿನ ನೆನಪುಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬರತೊಡಗಿದವು. ಶ್ಯಾಮ ಸುರ ಸುಂದರಾಂಗ. ಅವನಿಗೆ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಹುಡುಗಿಯರು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಂತೂ ಹೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಅವನಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಸೇರಬೇಕೆಂದು ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಓದು ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಮುಂಬೈಗೆ ಹಾರಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನೆಷ್ಟೇ ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟರೂ ಅವನಿಗೆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಚಾನ್ಸು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನಿರಾಶನಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ನೋಡಲು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದಳು. ಎಂದೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಛೆ ! ಅವನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲ ಹಾಳು ಮರೆವು, ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ರೈಲು ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡಿಸುವಾಗ ಕೇಳಿದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡು ರವಿ ಮಲಗಿದ. ಆದರೂ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಬೆಳಗಾದ ಮೇಲೆ ರೈಲು ನಿಂತಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಶ್ಯಾಮ ಯಾವ ಭೋಗಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹುಡುಕಾಡಿದ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಶ್ಯಾಮ ಮಾತ್ರ ಕಾಣ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಮಕ್ಕಳು ಎದ್ದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ರವಿ ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತ, ಅವರ ಹೆತ್ತವರ ಜೊತೆ ಹರಟುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆದ. ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ರೈಲು ನಿಂತ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಇಳಿದುಹೋಗಿ ಶ್ಯಾಮನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊರಟ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಭೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ, ಅವನು ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಇಳಿದು ಹೋದನೇ ಎಂದು ಬೇಸರ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ನಂಬರ್ ನೆನಪಾಗಿ ಆ ನಂಬರ್ ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ಅದು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಆಗಿತ್ತು. ಬಡ್ಡಿ ಮಗನೆ, ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ರವಿ ಹೋಟೆಲ್ ನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದ್ದ ರವಿಗೆ ಶ್ಯಾಮ ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಪುನಃ ಬೆಂಗಳೂರು ರೈಲು ಹತ್ತಿದಾಗ ರವಿಗೆ ಶ್ಯಾಮ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದ. ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ಅವನ ನಂಬರ್ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದ. ಈಗಲೂ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಎಂದೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾಕೆ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಅವನ ಫೋನ್ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರಬಹುದೇ ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಫೋನ್ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಬೆಂಗಳೂರು ತಲುಪಿ ತನ್ನ ಮನೆ, ಕೆಲಸ ಎಂದು ಅದರಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದ್ದ ರವಿಗೆ ವಾರವಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಶ್ಯಾಮನ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ನಂಬರ್ ಗೆ ಮತ್ತೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ. ಈಗಲೂ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಬರುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ರವಿಗೆ ಆತಂಕವಾಗಿ ರವಿಯ ಮನೆಯ ನಂಬರ್ ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ. ಶ್ಯಾಮನ ತಾಯಿ ಫೋನ್ ಎತ್ತಿದರು. ರವಿ, “ಆಂಟಿ, ಶ್ಯಾಮ ಯಾಕೆ ಫೋನ್ ಎತ್ತುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಅವನು” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಶ್ಯಾಮನ ತಾಯಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ರವಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ “ಯಾಕಾಂಟಿ, ಅಳ್ತಿದ್ದೀರ ಏನಾಯ್ತು ?” ಎಂದು ಕಳವಳಗೊಂಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಂಡು ದ್ವನಿಯೊಂದು “ಹಲೋ” ಎಂದಿತು. ಅದು ಶ್ಯಾಮನ ತಂದೆ ಎಂದು ರವಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಆಂಟಿಯ ಬಳಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ. ಅವರು ಗದ್ಗದಿತರಾಗಿ, “ಅವನು ಫೋನ್ ಎತ್ತುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ, ಮರಳಿ ಬಾರದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಕಣೋ ಅವನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು”, ಎಂದಾಗ ರವಿ, ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತನಾಗಿ “ಅಂದ್ರೆ ?”ಎಂದು ನಂಬಲಾಗದವನಂತೆ ಕೇಳಿದ. “ಆವತ್ತು ನಿನ್ನ ತಂಗಿ ಮದ್ವೆಗೆ ಬರಬೇಕು ಅಂತ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಶನ್ ಗೆ ಬರ್ತಿದ್ದಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಿ ಸ್ಪಾಟಲ್ಲೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಕೂಡ ಗಾಯಗಳಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಲಿದ್ಲು . ಆವಾಗ್ಲೇ ನಿಂಗೆ ಹೇಳೋಣಾಂತ ಇದ್ದೆ ,ಮದ್ವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ವಿಚಾರ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಿನ್ನ ಶ್ಯಾಮ ಯಾವತ್ತೂ ನಿಂಗೆ ಸಿಗಲ್ಲ ಕಣೋ” ಎಂದು ಅಳುತ್ತ ಶ್ಯಾಮನ ತಂದೆ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟರು. ರವಿ ದಿಗ್ಮೂಢನಾಗಿ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟ. ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಶ್ಯಾಮ ತೀರಿಕೊಂಡನೇ ! ? ಅವನು ಆಗಲೇ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ತನ್ನ ಜೊತೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಯಾರು ?! ಶ್ಯಾಮನಲ್ಲವೇ ..? ಹಾಗಾದರೆ ಅದು ಅವನ …ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರವಿ ಗರಬಡಿದವನಂತೆ ಕುಳಿತು ಬಿಟ್ಟ.