ಪಿಂಕ್ ನೋಟು

ಸಾವಿರ ಹಾಗೂ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟುಗಳು ನಿಷೇಧವಾದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಹೊಸ ನೋಟು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗೆ ಬಂದ ದಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು, ಹೊಸ ನೋಟು ನೋಡಬೇಕು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಓಡಿದ್ದರು. ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಜನ ತಾವು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ನೋಟನ್ನು ಟ್ರೋಫಿ ಪಡೆದವರಂತೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆಸೆಯಿಂದ ನಾನೂ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ನೋಟುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸಿದೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತರೂ ಗರಿ ಗರಿಯಾದ ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ಕೈಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಅದೇನೋ ಅವರ್ಚನೀಯ ಆನಂದ! ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಬೇಸರ ದಣಿವು ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅದರ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಹರಿಯಬಿಟ್ಟೆ. ಓಹ್, ನಿಮಗೆ ಆಗಲೇ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತೇ, ನೀವು ಲಕ್ಕಿ, ನಮಗಿನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಕಮೆಂಟುಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಳು ಮೊರೆಯ ಇಮೊಜಿಯನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿ ಇನ್ನಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಬೀಗಿದೆ.

ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಸಾಮಾನು ತರಲು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅಂಗಡಿಯವ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಬಿಲ್ ನಾಲ್ಕ್ ನೂರ ಮೂವತ್ತು ಎಂದ. ನಾನು ಜಂಭದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಪರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾವಾಗಿ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಗರಿಗರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪಿಂಕ್ ನೋಟನ್ನು ತೆಗೆದು ಅವನತ್ತ ಚಾಚಿದೆ ಅಷ್ಟೇ, ಅವನು ದೆವ್ವ ಕಂಡವನಂತೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಅಯ್ಯೋ ಪಿಂಕ್ ನೋಟಾ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದ. ಅವನು ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡು ಗತ್ತಿನಿಂದ ನಗುತ್ತ, ಹೌದು, ನೀವು ನೋಡೇ ಇಲ್ವಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

ಅವನು, ಅಲ್ಲ ಮೇಡಂ, ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನೋಟು ಕೊಡ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ, ನಾನು ಚಿಲ್ಲರೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಕೊಡಲಿ ನಿಮಗೆ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲ ಮೇಡಂ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೊಟ್ರೇನೆ ಸಾಮಾನು ಎನ್ನುತ್ತ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆದಿರಿಸತೊಡಗಿದ. ನನಗೆ ಮುಖ ಭಂಗವಾದಂತಾಯಿತು. ಪರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬರೀ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಎರಡು ನೋಟುಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದವು. ಬೇರೆ ನೋಟುಗಳೇ ಇಲ್ಲ, ಛೆ ಹೊಸ ನೋಟಿಗೆ ಎಂಥಾ ಅವಮರ್ಯಾದೆ, ನನಗೂ ಯಾಕೆ ಹೊಳೆದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ನೋಟಿಗೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು. ಈಗ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಈಗ ಬಂದೆ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಮಾಡಿಸ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ ಎಂದಾಗ ಅವನು ಕುಹಕದ ನಗೆ ನಕ್ಕ.

ನಾನು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸದವಳಂತೆ ಪಕ್ಕದ ಅಂಗಡಿಗೆ ನುಗ್ಗಿದೆ. ಚಿಲ್ಲರೆ ಇದ್ರೆ ಕೊಡಪ್ಪ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ಹೊರತೆಗೆದಾಗ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಯವನಂತೆ ಈತನೂ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದ! ಅರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ನೋಟನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾಕೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವನನ್ನೇ ಕೇಳಿದೆ. ಅಲ್ಲ ಮೇಡಂ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನೋಟಿಗೆ ನಿಮಗೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ, ನೀವು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದ. ನನ್ನ ಉತ್ಸಾಹ ಆಗಲೇ ಟುಸ್ಸೆನ್ನತೊಡಗಿತು. ಇನ್ಯಾರ ಹತ್ರವೂ ಉಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಅಲ್ಲಿನ ಕ್ಯೂ ನೋಡಿ ನಾನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದೆ. ಹನುಮಂತನ ಬಾಲದಂತಿದ್ದ ಕ್ಯೂ ನೋಡಿ ಇವತ್ತು ಉಪವಾಸವೇ ಗತಿಯೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಪಿಂಕ್ ನೋಟನ್ನು ಅವನತ್ತ ಚಾಚಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೊಡಪ್ಪ ಎಂದೆ. ಆತನ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು.

ಬ್ಯಾಂಕಿನವ, ದುಡ್ಡು ಬಂದಿಲ್ಲ ಮೇಡಂ, ನಾಳೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದ. ಅರೆ! ನಂಗೆ ಸಾಮಾನು ಕೊಳ್ಳೋದಿದೆ. ಈಗಲೇ ಬೇಕು ಎಂದೆ. ಅವನು ನನಗುತ್ತರಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಪಿಂಕ್ ನೋಟುಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸತೊಡಗಿದ. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಅವರತ್ತ ಕರುಣಾಜನಕ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀರಿದೆ. ಪಾಪ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪಿಂಕ್ ನೋಟಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಆತನಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯವಿದ್ದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಪಿಂಕ್ ನೋಟು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಅಬ್ಬಾ ಇಲ್ಲಾದರೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸಿಗುತ್ತಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟುಗಳ ಬಂಡಲ್ ಒಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೈಗಿತ್ತಾಗ ನಾನು, ಅಯ್ಯೋ, ಇದ್ಯಾಕೆ, ನೂರರ ನೋಟು ಕೊಡಪ್ಪಾ ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲ ಮೇಡಂ ನೂರೂ ಇಲ್ಲ ಐವತ್ತೂ ಇಲ್ಲ, ಇದೇ ಇರೋದು ಅನ್ನುತ್ತ ನನ್ನತ್ತ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನೋಡಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಿಂದುಗಡೆ ನಿಂತಿದ್ದವ, ಮೇಡಂ, ನಿಮಗೆ ಬೇಡಾ ಅಂದ್ರೆ ನಾನು ತೊಗೊಳ್ತಿನಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಪಿಂಕ್ ನೋಟನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕಿನವನತ್ತ ಚಾಚಿದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನು ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿನದ್ದೇ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಬ್ಯಾಂಕಿನವನ ಕೈಯಿಂದ ಬಂಡಲ್ ಕಿತ್ತು ಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಅಂಗಡಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಅಂಗಡಿಯವ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಬಂಡಲ್ ಕಂಡು ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಮೇಡಂ ಈವಾಗ ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಬಿಡಿ, ನಿಮಗೂ ಅರ್ಜೆಂಟಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾಗುತ್ತಲ್ವೆ ಎಂದಾಗ, ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ಇವನ ಬಳಿ ಸಾಲ ಮಾಡಬೇಕೇ, ಇದುವರೆಗೂ ಒಬ್ಬರ ಹತ್ರಾನೂ ಸಾಲ ಪಡೆಯದೇ ಈವಾಗ ಸಾಲಗಾರಳಾಗಬೇಕೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಮುದುಡಿತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಹಾಲಿಗೆ, ತರಕಾರಿಗೆ, ಪೇಪರ್ ಗೆ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಯೋಚನೆಯೂ ಆಯಿತು.

ನಾನು ಅರೆಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಗಲೀಪ್ಪ, ಉಳಿದ ದುಡ್ಡು ಬೇಗನೆ ವಾಪಾಸು ಕೊಟ್ ಬಿಡ್ತೀನಿ ಎಂದೆ. ಆತ ನಗುತ್ತ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲಮ್ಮ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕೊಡಿ. ನೀವು ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೆ ತಾನೇ ಬರೋದು, ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಾಮಾನಗಳನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಟ್ಟ. ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟೆ. ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ವಿನ್ಯಾಸದ ಬ್ಯಾಗುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಾದರೂ ಖಾಲಿ ಪರ್ಸ್ ನ ನೆನಪಾಗಿ ಬರೀ ನೋಡಿಯೇ ತೃಪ್ತಿ ಪಡಬೇಕಾಯಿತು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಿನ ಅಂಗಡಿ ಕಂಡು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಈಗಲೇ ಎಲ್ಲ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ನಾಳೆಗೆ ಏನು ಗತಿ, ದಿನಾ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಓಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂತಲ್ಲಾ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎ ಟಿ ಎಂ ನ ನೆನಪಾಗಿ ಅತ್ತ ಧಾವಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಯೂ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಮನೆಯತ್ತ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ ನಡೆದೆ. ಹೋಗುವಾಗಿನ ಉತ್ಸಾಹ ಬರುವಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊರಗೆ ಹೋದರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮೂರು ಬ್ಯಾಗುಗಳ ತುಂಬಾ ಸಾಮಾನುಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಿತವೆನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ದುಡ್ಡಿದ್ದೂ ಬಡತನದ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಈಗ ಏನಾದರೂ ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ನೂರು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

ಪಿಂಕ್ ನೋಟಿನ ಮೋಹವೂ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಖಾಲಿ ಕಾಗದವನ್ನೇ ನೋಡಿದಂತಾಯಿತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳೇ ಪರ್ಸ್ ತೆಗೆದು ಇಪ್ಪತ್ತರ ಕೆಂಪು ನೋಟುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಎಂಥಾ ಗತಿ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತಪ್ಪ, ಮೋದಿಯವರು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಬಡವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ, ನೂರು, ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿಗಳ ನೋಟುಗಳಿಗಾಗಿ ದಿನಾ ಪರದಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಡ್ ಮುಖಾಂತರ ಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎಂದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗಿ ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.